پيغمبر اكرم (ص) با صفوف لشكريان اسلام حركت كرد تا به نقطه «ذى طوى» رسيد، همان نقطه مرتفعى كه از آنجا خانه‏هاى مكه نمايان است، پيامبر (ص) به ياد روزى افتاد كه به اجبار از مكه مخفيانه بيرون آمد، ولى مى‏بيند امروز با اين عظمت وارد مكه مى‏شود، لذا پيشانى مبارك را به فراز جهاز شتر گذاشت و سجده شكر بجا آورد.
سپس پغمبر اكرم (ص) در «حجون» (يكى از محلات مرتفع مكه كه قبر خديجه در آن است) فرود آمد و غسل كرد، و با لباس رزم و اسلحه بر مركب نشست، در حالى كه سوره «فتح» را قرائت مى‏نمود وارد مسجد الحرام شد و تكبير گفت، سپاه اسلام نيز همه تكبير گفتند، به گونه‏اى كه صدايشان همه دشت و كوه را پر كرد.
سپس از شتر خود فرود آمد، و براى نابودى بتها نزديك خانه كعبه آمد، بتها را يكى پس از ديگرى سرنگون مى‏كرد و مى‏فرمود «جاء الحقُّ و زهق الباطل انَّ الباطل كان زهوقاً حق آمد و باطل زايل شد و باطل زايل شدنى است».
چند بت بزرگ بر فراز كعبه نصب شده بود كه دست پيامبر (ص) به آنها نمى‏رسيد، امير مؤمنان على (ع) را امر كرد پاى بر دوش مباركش نهد و بالا رود، و بتها را به زمين افكنده بشكند، على (ع) اين امرا را اطاعت كرد.
سپس كليد خانه كعبه را گرفت و در را بگشود و عكسهاى پيغمبران را كه بر در و ديوار داخل خانه كعبه ترسيم شده بود محو كرد.
بعد از اين پيروزى درخشان و سريع، پيغمبر اكرم (ص) دست در حلقه در خانه كعبه كرد و رو به اهل مكه كه در آنجا جمع بودند فرمود و گفت «شما چه مى‏گوئيد؟ و چه گمان داريد؟ درباره شما «چه دستورى بدهم»؟
عرض كردند ما جز خير و نيكى از تو انتظار نداريم، تو برادر بزرگوار و فرزند برادر بزرگوار مايى و امروز به قدرت رسيده‏اى، ما را ببخش، اشك در چشمان پيامبر (ص) حلقه زد، صداى گريه مردم مكه نيز بلند شد.
پيغمبر اكرم (ص) فرمود: من درباره شما همان مى‏گويم كه برادرم يوسف گفت، «امروز هيچگونه سرزنش و توبيخى بر شما نخواهد بود، خداوند شما را مى‏بخشد و او ارحم الراحمين است»(1) و به اين ترتيب همه را عفو كرد و فرمود همه آزاديد، هر جا مى‏خواهيد برويد.
پى‏نوشت‏
(1) يوسف/ 92.

قصه هاى قرآن، حضرت آيت الله مكارم شيرازى