«شأن نبى» آن است كه راه را بر مردم آشكار كند امّا بر امام است كه مردم را به پيمودن راه وادارد. براين اساس مقام امامت از نبوت بالاتر است و به همين دليل، ابراهيم خليل، مدت‏ها پس از آن‏كه به پيامبرى رسيد و پس از پيروزى در امتحان‏هاى متعدد، به مقام امامت نايل آمد.(1)
بايد توجه داشت كه برتر بودن مقام امامت از مقام نبوت، به معناى آن نيست كه شخص «امام»، از شخص «نبى» برتر و بالاتر است زيرا بسيارى از پيامبران- از جمله پيامبر اسلام- علاوه بر مقام «نبوت»، داراى مقام «امامت» نيز بوده‏اند.
«امام» كسى است كه از وجودى برتر، در عصر خود برخوردار بوده، در نقطه اوج و قله هرم هستى قراردارد. به همين جهت باطن امام، همانند باطن پيامبر، با نور ولايت حق روشن بوده، با عالم حقايق و معانى غيبى ارتباط دارد. امام، همانند پيامبر، واسطه فيض ميان خلق و حق، عامل ارتباط خلق با حق و حافظ حريم وحى و شريعت است. امّا پيامبر نيست يعنى، مقام و شأن و مسؤوليت نبوّت و رسالت را به او نداده‏اند و به آن صورت كه بر پيامبران وحى مى‏شده است به آنان آموزه‏هاى غيب ابلاغ نشده‏است. براساس روايات، امامان دست‏آموز «الهام غيبى» اند. آنان صداى غيب را مى‏شنوند، اما فرشته را نمى‏بينند به خلاف پيامبر كه سخن فرشته را مى‏شنود و گاه خود ملك را مى‏بيند، نه اين كه تنها صدا را بشنود.(2)
پى‏نوشت‏
(1) نگا: بقره (2)، آيه 124.
(2) نگا: اصول كافى، روايات شماره 507، 607، 435.