عرف مردم تصور مى كنند كه اسم اعظم الهى، اسمى لفظى از اسماى الهى است كه اگرخدا را با آن بخوانيم، دعاى ما را اجابت مى نمايد. اما از آنجا كه آنها چنين اثرى را در هيچ يك از اسماى معروف خداوند نيافته اند، حتى در اسم اللّه، معتقد شده اند كه اين اسم مركب است از حروفى ناشناخته و رمزى. برخى از كسانى كه اهل دعا و به ظاهر متخصص در ادعيه اند نيز معتقدند كه دلالت اسم اعظم به طبع است نه به وضع لغوى. البته حروف اسم اعظم با توجه به نياز و مورد تركيبات گوناگون به خود مى گيرد. اما بايد توجه داشت كه خداوند تبارك و تعالى نظام على و معلولى را بر جهان حاكم كرده است. لذا نمى توان گفت صرف لفظ يا صورت يا حتى معنا توانايى خلق كارهاى عظيم دارد. بلكه آنچه تاثير دارد حقايق اسماى الهى است كه از دسترس انسان عادى به دور است. از اين رو بايد گفت كه معناى تعليم اسماى اعظم به برخى انبياء (علیهم السلام) اين است كه خداوند راه انقطاع به سوى خودش را به آنها تعليم داده است؛ و در اين مسير اگراسم يا لفظى نيز باشد به اين دليل است كه الفاظ و معانى آنها وسيله و اسباب اند كه به وسيله آنها حقايق به گونه خاصى حفظ مى گردند.
منبع:تفسير الميزان ج 8 ص 354، سيد محمد حسين طباطبائى(رحمت الله علیه)