با مراجعه به مصادر حديثي روشن مي شود تعبير دين جديد و قرآن جديد در روايات وجود ندارد بلکه تعبيراتي مشاهده مي شود که ممکن است از مجموعه آنها چنين استنباط شود که حضرت دين جديد مي آورد. تعبيراتي مانند "سلطان جديد، امر جديد، قضا جديد، سنة جديدة" البته در برخي احاديث تعبير "کتاب جديد" مطرح شده است. در اين زمينه علما و انديشمندان بزرگوار ما مباحثي مطرح کرده اند که به پاره اي از آنها اشاره مي شود:
الف. مطابق برخي روايات، بخشي از احکام به جهت نبودن شرايط آنها توسط معصومين بيان نشده است و فقط علم آنها نزد اهل بيت(علیهم السلام)باقي مانده است که در عصر ظهور بيان مي شود.
ب. بخشي از احکام به جهت دور شدن مردم از حقايق دين، مهجور و فراموش مي شود که در عصر ظهور زنده و احيا مي شود.
ج. به علت برخي موانع، برخي از احکام به درستي اجرا نمي شود. عصر ظهور دوران اجراي کامل و صحيح احکام است.
د. در عصر ظهور به علت بالا رفتن سطح فکر و آمادگي و قابليت بيشتر معارف ديني، حقايق و معرفت هاي ديني به صورت گسترده در اختيار مردم قرار مي گيرد.
هـ. اسلوب و روشي که امام مهدي(عجل الله تعالی فرجه الشریف)در حکومت داري از آن استفاده مي کند با روشهاي رايج و شناخته شده در نزد مردم متفاوت است.
و. در طول تاريخ، به علت آن که امامت و مديريت معصوم پذيرفته نشد و نا اهلان اختيار حکومت و برطرف کردن نيازهاي فکري و ديني را به عهده گرفتند که نتيجه آن نيز غيبت امام معصوم(علیه السلام)را رقم زد، بدعتها و انحرافاتي در دين به وجود آمد که در پارهاي از موارد از مسلمات و ضروريات دين شمرده شد. تلاش فقهاي شيعه به علت مظلوميت و اقليت آنان ره به جايي نبرد. در عصر ظهور بدعتها از بين ميرود.
مجموعه عوامل ياد شده باعث مي شود که دين در عصر ظهور براي مردم به صورت جديد به تصوير در آيد نه اين که دين جديد و قرآن جديد بيايد. امام مهدي(عجل الله تعالی فرجه الشریف)جانشين خاتم الانبيا است. خاتميت پيامبر و دين اسلام از ضروريات تفکر اسلامي است که در جاي خود اثبات شده است.
ناگفته نماند که در زمان ظهور قرآن منسوب به امام علي(علیه السلام)نيز ممکن است در اختيار مردم قرار گيرد. اين قرآن از لحاظ متن و محتوا تفاوتي با قرآن فعلي ندارد بلکه شامل تفاسير و شأن نزول و برخي نکات ديگر است که استفاده صحيح از قرآن را ميسر مي کند. ممکن است منظور از کتاب جديد، قرآني باشد که منسوب به امام علي(علیه السلام)است.