به زنده شدن در دوران ظهور در اصطلاح «رجعت» گفته مي‌شود. در رجعت افراد با همان صورت(شكل) و بدن كه از دنيا رفته بودند، زنده شده و از قبر خارج مي‌شوند: مثل كسي كه مدتي در خواب بوده است، يعني، فضايي كه به آن برمي‌گردد، همان دنيا و زميني است كه از آن رفته بود (با تمام قوانين و خواص خود) و شامل كساني مي‌شود كه افراد بسيار خوبي بودند (محض ايمان) يا بسيار بد بوده‌اند(محض كفر). گروهي از آنان براي ديدن حكومت عدل و شاد شدن برمي‌گردند و گروهي براي كيفر ديدن و چشيدن جزاي دنيوي . اما صحنه قيامت فضايي كاملا متفاوت است. به تصريح آيات «يوم تبدل الارض غير الارض» قيامت روزي است كه زمين تبديل شده و اين زمين نخواهد بود «يوم نطوي السماء كطي السجل للكتب» قيامت روزي است كه آسمان نيز برچيده و جمع مي‌شود و خورشيد و ماه خاموش شده از بين مي‌روند. بنابراين زنده شدن در قيامت، برگشت به دنيا و زمين نيست، زيرا اصلا اين زمين و آسمان به اين صورت در قيامت وجود ندارد. بنابر بعضي از روايات نيز افراد در شكلي كه از دنيا رفته‌اند، زنده نمي‌شوند؛ بلكه گروهي به شكل خوك، گروهي به شكل گرگ، عده‌اي كفتار، گروهي موش و مورچه و ... محشور مي‌شوند و قيافه خود را از دست مي‌دهند. البته افراد صالح به شكل انسان محشور مي‌شوند در قيامت نيز همه از اولين انسان تا آخرين فرد زنده مي‌شوند.
بنابراين فقط اسم هر دو زنده شدن است؛ اما فضا و شكلي كه در آن زنده مي‌شوند، با هم متفاوت است.