در قرآن هم دستورجنگ رسيده وهم دستور صلح. آيات زيادى راجع به جنگ با كفار ومشركين داريم: «وقاتلوا فى سبيل الله الَّذين يقاتلونكم ولاتعتدوا»(1) وآيات ديگرى. همچنين است درباب صلح: «و ان جنحوا للسَّلم فاجنح لها(2) اگر تمايل به سلم وصلح نشان دادند، توهم تمايل نشان بده». يك جا مى فرمايد: «والصُّلح خيرٌ(3) وصلح بهتر است». پس اسلام دين كداميك است؟
اسلام نه صلح را به معنى يك اصل ثابت مى پذيرد كه درهمة شرايط [بايد] صلح وترك مخاصمه [حاكم باشد] ونه درهمة شرايط جنگ را مى پذيرد. صلح وجنگ در همه جا تابع شرايط است، يعنى تابع آن اثرى است كه از آن گرفته مى‏شود. مسلمين چه درزمان پيغمبر، چه در زمان حضرت امير، چه در زمان امام حسن و امام حسين، چه در زمان ائمةديگر وچه درزمان ما، درهمه جا بايد دنبال هدف خودشان باشند، هدفشان اسلام وحقوق مسلمين است بايد ببينند كه در مجموع، شر ايط واوضاع حاضر، اگربا مبارزه و مقاتله بهتر به هدفشان مى‏رسند، آن راه را پيش بگيرند و اگر احياناً تشخيص مى‏دهند كه با ترك مخاصمه بهتر به هدفشان مى رسند آن راه را پيش بگيرند.
پى‏نوشت‏
(1) بقره/ 190
(2) انفال/ 61
(3) نساء/ 128
مجموعه آثار شهيد علامه مطهرى ج 14 صلح امام حسن (علیه السلام) صفحه 634