در اسلام دو نوع برادرى ديده مى‏شود يكى برادرى عمومى كه تمام افراد مسلمان در آن مشتركند، و ديگرى برادرى خصوصى كه از طريق عقد مواخاة (بستن پيمان برادرى) حاصل مى‏شود و هركدام از اين دو نوع اخوت، تعهدات و وظائفى را دربردارد.
نمونه «اخوت خصوصى» همان است كه پيغمبر گرامى اسلام (صلی الله علیه و آله و سلم) 5 يا 8 ماه بعد از آمدن به مدينه، ميان يك دسته 45 يا 50 نفرى از مهاجران، با دستة ديگرى بهمين تعداد از انصار برقرار ساخت، و ميان بعضى از مهاجران نيز اين معنى را ايجاد نمود.
از جمله طبق روايتى كه ميان دانشمندان اسلام مسلم است عقد، اخوت ميان «خودش» و «على» (علیه السلام) بست.
اين پيمان برادرى خصوصى اسلامى، به قدرى عميق و ريشه‏دار بود كه حتى طبق پاره‏اى از روايات اسلامى اينگونه برادران از يكديگر ارث نيز مى‏بردند، تا بعد از غزوة بدر كه آية شريفه «اولوا الارحام» نازل گرديد و وارث منحصراً خويشاوندان (در طبقات نخستين ارث) شدند.
و به اين ترتيب قرآن بزرگترين سد تشكل اجتماعى كه همان امتيازات مختلف از جمله امتيازات (نژادى)، (قبيله‏اى)، و (طبقاتى) بود برداشت، و راه را براى حكومت واحد جهانى در پرتو قانون واحدى هموار ساخت.
قرآن و آخرين پيامبر، حضرت آيت الله العظمى مكارم شيرازى