رهبران و انبیاء دارای مقاماتی هستند که عبارت است از:
1- نبوت.
2- رسالت.
3- امامت
و مقام امامت آخرین سیر تکاملی است که خداوند متعال به جمعی از انبیاء اعطاء فرموده است."و جعلنا هم ائمة یهدون بامرنا لما صبروا فکانوا بایتنا یوقنون."
ترجمه: "از آنان امامان و -پیشوایانی- قرار دادیم که به فرمان ما –مردم را- هدایت می کردند؛ چون شکیبائی نمودند، و به آیات ما یقین داشتند)[1]
از جمله کسانی این مقام را پس از امتحان شایستگی کامل دریافت نمود حضرت ابراهیم (علیه السلام) است که در آیه 124 سوره بقره آمده است:(و اذابتلی ابراهیم ربه بکلمات فاتمهن، قال انی جاعلک للناس اماما)
هنگامی که خداوند ابراهیم را با وسایل گوناگون آزمود, و او به خوبی از عهده آن آزمایشها برآمد خداوند به او فرمود: من ترا امام و پیشوای مردم قرار دادم.
پس روشن شد امامت مقام والائی است که خداوند به جمعی از انبیاء و عظام عنایت فرموده است و نیز پیامبر عظیم الشان اسلام هر سه مقام "نبوت- رسالت- امامت" را دارا بوده است چون گل سر سبد هستی است و از تمام انبیاء برتر است، چنانچه در حدیثی از حضرت علی ابن موسی الرضا (علیه السلام) از پیغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) نقل شده است: (خلق الله عز و جل ماة الف نبی و اربعة و عشرین الف نبی انا اکرمهم علی الله و لا فخر، و خلق الله عز و جل ماة الف وصی و اربعة و عشرین الف وصی فعلی اکرمهم علی الله و افضلهم."
ترجمه: "خداوند 124هزار پیامبر آفرید که من از همه آنها نزد خداوند متعال گرامی ترم و در عین حال فخر و مباهاتی نمی کنم، و خداوند 124 هزار وصی آفریدکه حضرت علی (علیه السلام) ازهمه آنها گرامی تر و برتر است. [2]
این حدیث شریف روشن می سازد که پیغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) نه تنها از ابراهیم (علیه السلام)بلکه از تمام انبیاء عظام و غیر ایشان برتر است.
پی نوشتها:
[1]سوره سجده/24- انبیاء/73- تفسیر نمونه ج 1 ص 318-317.
[2]تفسیر نمونه ج 20/4-183، بحار 11/30 – حدیث 21.