جای تردیدی نیست که برای روبرو شدن با فرشته الهی آمادگی خاصی لازم است و پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) به سبب عبادتهای طولانی و تفکرهای ممتد و عنایات الهی به مرحله‌ای از عظمت و نیرومندی رسیده بود که تاب و تحمل رؤیت فرشته و ملک را کسب کرده بود. پیش از بعثت، پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) خوابهایی می‌دید که مثل روز روشن حاکی از واقعیت بودند البته لحظه و هنگامه ی مبعث بسیار سنگین و شورانگیز است و حادثه‌ای بزرگ در زندگی پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) به شمار می‌آید. بالأخره روز موعود فرا می‌رسد و فرشته‌ای با لوحی مخصوص (در غار حرا، محل عبادت حضرت پیش از پیامبری) فرود می‌آید و می‌گوید، بخوان از آنجا که پیامبر عظیم الشأن اسلام امی و درس ناخوانده بود، پاسخ داد که من توانایی خواندن ندارم فرشته وحی سخت او را فشرد ... ناگهان آن حضرت در خود احساس کرد که می‌تواند لوح را بخواند و آن آیات را که آیات نخست سوره مبارکه علق می‌باشند، خواند (بخوان به نام پروردگارت که جهان را آفرید. کسی که انسان را از خون بسته خلق نمود بخوان و پروردگار تو گرامی است آن که قلم را تعلیم داد و به آدمی آن چه را که نمی‌دانست آموخت.[1]
جبرئیل مأموریت خود را انجام داد و پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) نیز پس از نزول وحی از کوه(حراء) پائین آمد و به سوی خانه خدیجه رهسپار شد. البته در ضمن این جریان جبرئیل خود را معرفی می‌کند و رسالت پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) را به او بازگو می‌کند که ای محمد(صلی الله علیه و آله و سلم) تو رسول خدا و من جبرئیل هستم. بالاخره روح انسان هر چند هم بزرگ باشد در هنگام ارتباط با دستگاه غیب روحی آن هم در اولین مرحله تحت تأثیر آن لحظه بسیار سخت و طاقت فرسا قرار خواهد گرفت و لذا آن حضرت وقتی که بر همسر خود حضرت خدیجه وارد شدند آثار اضطراب و خستگی در چهره ی مبارکشان هویدا بود و در همان حال وقایع را برای همسر خود شرح داد و بعد فرمود (ثرینی) یعنی مرا بپوشان و خدیجه او را پوشانید و پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) اندکی به خواب رفت.[2]
و بعد آیات مبارکه سوره مدثر نازل شد و پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) را مأمور رسالت خود کرد.
این را بگذار تا همراه امام علی بن ابیطالب(علیه السلام) در نهج البلاغه خطبه 190 گوش به گوشه‌ای از ماجرای مبعث بدهیم:
من نور وحی و رسالت را می‌بینم و بوی نبوت را استشمام می‌کنم و به درستی که صدای زوزه ی شیطان را هنگام نزول وحی بر آن حضرت شنیدم پس عرض کردم یا رسول الله این صدای ناله چیست؟ فرمود این شیطان است که به درستی از عبادت کردن بندگان نسبت به خود مأیوس شده است و تو ای علی(علیه السلام) می‌شنوی آن چه که من می‌شنوم و می‌بینی آن چه را که من می‌بینم الا این که تو پیامبر نیستی بلکه وزیر هستی.
پی نوشتها:
[1]سوره علق، آیات 1 تا 5.
[2]فرازهایی از تاریخ پیامبر اسلام، آیت الله جعفر سبحانی، ص 93 الی 95.