عایشه دختر ابوبکر در سال چهارم بعثت در مکه دیده به جهان گشود، رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) پس از وفات نخستین همسر با وفایش حضرت خدیجه(سلام الله علیها) عایشه را به عقد خود درآورد که این کار دو سال پیش از هجرت صورت گرفت و یک سال و نیم پس از هجرت در ماه شوال و پس از جنگ بدر، بنا به اصرار و پافشاری پدرش ابوبکر، او را به خانه خود برد. عایشه هیجده ساله بود که رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) رحلت فرمود، با این حساب او هشت سال و پنج ماه از زندگی خود را در خانه پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) گذرانید[1].
هدف پیامبراسلام (صلی الله علیه و آله و سلم) از این ازدواج بیشتر جلب توجه ابی بکر، قبیله او و تحکیم روابط با آنها بوده است. البته عایشه با زیبایی و سن کمی که داشت احیانا می توانست به رهبر بزرگوار اسلام کمک کرده و از آن افکار زیادی که داشت و وظیفه مهم و سنگینی را که به عهده گرفته بود رهایی بخشد و گاهی سبب تسکین و آرامشی برای آن حضرت گردد، اما متاسفانه به جای این کار غالبا موجبات ناراحتی آن حضرت را فراهم می ساخت.
مقدمات این ازدواج در مکه انجام شد و مراسم خواستگاری در آنجا به وقوع پیوست اما عروسی و زفاف در مدینه صورت گرفت.
عایشه با اینکه میتوانست از افتخار همسری رهبر بزرگوار اسلام با آن فرصت و امکانات کمال بهرههای معنوی را ببرد اما زندگی پرماجرا و طولانی او حکایت از حسادت ها، رقابت ها و توطئه هایی چه در داخل زندگی رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) و چه در خارج که از او نقل شده می کند و به خصوص پس از رحلت رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) داستان شرکت او در جنگ جمل و همکاری او با طلحه و زبیر بر ضد خلیفه مسلمانان امیر المؤمنان (ع) او را تا سر حد عصیان و نافرمانی با دستور صریح خدا و پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) پیش برده و با همه مقامی که اهل سنت برای او دست و پا کرده اند و او را در ردیف بزرگترین کسانی که از پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) حدیث نقل کرده است آورده اند و مطابق نقل ابن حجر بعضی چون عطاء بن ابی ریاح او را فقیه ترین و دانشمندترین مردم خوانده اند، برای این عمل و برخی اعمال دیگرش نتوانسته اند محمل صحیحی پیدا کنند، بلکه خود عایشه نیز از آن اعمال شرمنده بوده و هرگاه به او ایراد می شد نمی توانست پاسخی بدهد تا آنجا که به گفته ابن قتیبه چون هنگام مرگ عایشه فرا رسید به او گفتند تو را در کنار پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) دفن کنیم؟ گفت: نه، من پس از او کارهایی کرده ام که نمی بایستی بکنم، مرا با همان برادرانم –یعنی مردم دیگر- دفن کنید و از این رو او را در بقیع دفن کردند، و پس از آنکه حدود 70 سال از سن او گذشت، در سال 58 هجری مرگش فرا رسید.[2]
پی نوشتها:
[1] علامه سید مرتضی عسکری، نقش عایشه در تاریخ اسلام، ج 1، ص 45.
[2] رسولی محلاتی، زندگانی حضرت محمد(ص)، ص 277،