پاسخ: عرفات، منطقه‎اي خارج از محدودة حرم و نزديك مشعر الحرام است كه «جبل الرحمة» و «مسجد نمرة» در آن واقع است.
وقوف در اين سرزمين از ظهر روز نهم ذيحجه تا غروب ان براي كساني كه احرام حجّ تمتع بسته‎اند واجب است و اين عمل، از اركان حج به شمار مي‎آيد.

در بيان راز نامگذاري اين سرزمين به عرفات وجوهي گفته شده است:
1 ـ حضرت آدم و حوا(ع) بعد از هبوط، يكديگر را در آن سرزمين شناختند.
(بحار 44/242 و 57/245)
2 ـ ان دو در اين سرزمين به گناهشان اعتراف كردند (همان 11/168) و نيز جبرئيل(ع) هنگام تعليم مناسك حج به حضرت ابراهيم، به او گفت: در اين سرزمين در پيشگاه خداوند به گناهانت اعتراف كن.
(كافي 4/207)
3 ـ آنگاه كه حضرت ابراهيم(ع) از خداي سبحان خواست تا مناسك حج را به وي ارائه كرده و بياموزد: «ربنا... و أرنا مناسكنا و تب علينا» بقره/128، جبرئيل(ع) كه مأمور تعليم مناسك به ابراهيم خليل(ع) بود، به هنگام حضور در سرزمين عرفات، به آن حضرت گفت: «هذه عرفات فاعرف بها مناسكك و اعترف بذنبك».
(كافي 4/207)
4 ـ حضرت ابراهيم(ع) قبل از روز نهم ذيحجه خواب ديد كه فرزندش را ذبح مي‎كند.
وقتي از خواب بيدار شد به حالت تروي و فكر فرو رفت كه آيا اين رؤيا الهي و به منزلة دستور آسماني است يا نه.
از اين رو روز هشتم را «يوم الترويه» مي‎نامند.
گرچه ممكن است راز تسميه آن به يوم الترويه اين باشد كه در آن روز براي سقايت حاج، آب گيري مي‎كردند تا زائران را در عرفات و مشعر و منا آب دهند.
چنانكه امام صادق(ع) فرمود: «إن إبراهيم إتاه جبرئيل عند زوال الشمس من يوم التروية فقال: يا إبراهيم ارتو من الماء لك ولأهلك.
ولم يكن بين مكة و عرفات يومئذ ماء فسميت التروية لذلك».
(كافي 4/207)
رؤياي مزبور، در شب نهم ذيحجه نيز براي حضرت ابراهيم(ع) تكرار شد، از اين رو بر آن حضرت مسلّم شد كه بايد فرزندش اسماعيل را ذبح كند، و چون اين معرفت در روز نهم و در سرزمين عرفات حاصل شد آن روز را «عرفه» و آن سرزمين را «عرفات» ناميدند.
(درّ المنثور 7/111)


پايگاه اطلاع رساني حج