در اسلام تشويق هاى فراوانى نسبت به ازدياد نسل شده است تا آن جا كه پيغمبر اسلام(ص)مى فرمايد: «ازدواج كنيد و تكثير نسل نماييد، زيرا من به كثرت نفرات شما بر تمام امّت ها مباهات مى كنم، حتّى به كودكان سقط شده شما»!رمز اين موضوع نيز كاملا روشن است، زيرا قدرت يك ملّت در درجه اوّل به نفرات آن بستگى دارد; ملل كوچك و كم جمعيّت غالباً ضعيف و ناتوانند. درست است كه كثرت جمعيّت يك كشور ممكن است در پاره اى از مواقع مشكلاتى از نظر تأمين غذا و مسكن به وجود آورد، ولى در عين حال يكى از علل قدرت و عظمت خواهد بود; لذا كشورهاى نيرومند دنيا همه از كشورهاى پرجمعيّتند - منتها بايد با استفاده از منابع غذايى روى زمين مشكل تغذيه را حل كرد. بنابراين، جلوگيرى از باردار شدن «ذاتاً» از نظر اسلام كار خوبى نيست (مگر در مواقعى كه به راستى مشكلات اجتماعى و تربيتى به وجود آيد).
امّا با اين حال اسلام آن را تحريم نكرده است و بنا به فتواى اكثر علماى اسلام جلوگيرى از اين موضوع در صورت رضايت طرفين جايز است و حتّى با عدم رضايت زن نيز جمعى جايز دانسته اند. در حقيقت اسلام راه را براى مسلمانان باز گذاشته است كه اگر ضرورتى ايجاب كند كه از باردار شدن زن جلوگيرى شود - مانند ضعف و ناتوانى زن و يا مشكلات ديگر - مسلمانان بتوانند از اين قانون استفاده كنند و از آن جلوگيرى به عمل آورند.
ولى بايد توجّه داشت كه اينها همه در صورتى است كه نطفه منعقد نشده باشد، ولى اگر نطفه منعقد شود سقط كردن آن مسلّماً حرام است.
يعنى پس از انعقاد نطفه در رحم - حتّى اگر نطفه يك روزه باشد - ساقط كردن آن مطلقاً ممنوع است.