عبدالقادر بن ابوصالح موسي بن يحيي گيلاني ملقب به محي الدين (متولد 407 تا 409 ه.ق و متوفاي 560 ـ 561 ه.ق) امام سلسله قادريه از صوفيه است كه طرفدارانش اغلب در بلاد هند و ممالك اسلامي و ديگر بلاد پراكنده‌اند.
بگفته قاموس الاعلام و طبقات شعراني نسبتش به امام حسن مجتبي (ع) مي‌رسد وي از كبار صوفيه و مؤسس مذهب قادريه است.
او ابتدا نزد ابو زكريا تبريزي علوم عربيت را فراگرفت و اصول را نيز در بغداد آموخت سپس به وعظ و تدريس پرداخت و شهرتي پيدا نمود. فتاواي او موافق هر دو مذهب شافعي و حنبلي است در فقه و تصوف تأليفاتي دارد مثل طريق الحق ـ الفتح الباري ـ فتوح الغيب.1
شايد سوال كنيد كه چگونه ممكن است شخصي از حيث نسب به ائمه هدي و اهل بيت گرامي پيامبر اسلام منسوب باشد و مكتبي غير از تشيع را پذيرفته بپذيرد؟
در جواب مي گوئيم: اين جاي هيچگونه استبعادي ندارد، كساني بوده‌اند كه ضمن انتساب ظاهري به اين خاندان مؤسس مكتب‌هاي انحرافي و فرقه‌هاي ضاله و بدور از حقيقت شده‌اند.
تاريخ زندگي سيد محمد علي شيرازي (باب) و ديگران و بعضي از نوادگان امام حسن مجتبي (ع) در زمان امام صادق و كاظم عليهما السلام گواه بر اين مطلب است. انتساب به رسول گرامي اسلام يك افتخار است ولي هرگز مصونيت فكري و اخلاقي نمي‌آورد.
" إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللّهِ أَتْقاكُمْ ".
" گرامي‏ترين شما نزد خداوند با تقواترين شماست"
پی نوشت:
1. سيد مصطفي حسيني دشتي، معارف و معاريف، ج 7، ص 225
منبع: پايگاه حوزه