هدف اصلي اصحاب امام حسين(ع)در آن روز حفظ و دفاع از جان امام و اهل بيت امام عليه السلام بوده است لذا در اين روز تلاشي براي دست يابي به آب انجام ندادند.
كتابهاي مقتل و تاريخ در باره روز عاشورا تنها دو مورد از تلاش براي دست يابي به آب نقل مي كنند:
شيخ مفيد در كتاب ارشاد در مورد كيفيت شهادت حضرت ابوالفضل عليه السلام مي فرمايد:
”هنگامي كه دشمنان بر اصحاب امام(ع) غلبه كردند و عطش بر آن سرور غالب شد، امام به قصد آب به سوي فرات حركت كرد و عباس(ع) پيشاپيش او بود. سواران ابن سعد براي جلوگيري آماده شدند و يك نفر از طايفه (دارم) فرياد زد: نگذاريد حسين(ع) به آب برسد، ميان او و آب حايل شويد.... .[1]
مورد دوم طبري در تاريخ خود مي نويسد:
"وقتي كه (همه ياران شهيد شدند) عطش بر امام غلبه كرد، حضرت به سوي فرات حركت كرد و وارد فرات گرديد، پس نزديك شد تا آب بياشامد كه ناگاه، حصين بن تميم تيري به دهان او زد، خون از دهان مباركش جاري شد،[2]
اما قبل از روز عاشورا يعني شب عاشورا يا تاسوعا تلاشهاي گروهي صورت گرفته و موفق به دست يابي به آب هم شدند.[3]
پی نوشتها:
[1]ارشاد ج 2 ص 109 و 110.
[2]تاريخ طبري، ج 5، ص 449.
[3]تاريخ طبري ج 5 ص 412 و 413؛ مقاتل الطالبين، ص 78.
منبع: پايگاه حوزه