دوستى با خداوند، به دو صورت متصور است. ا. دوستى بندگان با خداوند و محبوب بودن خداوند. 2. دوستى خدا با بندگان و محبوب او واقع شدن. و آنچه مورد سؤال قرار گرفته است، همان صورت دوم است. البته همه‏ى موجودات جهان هستى از اين نظر كه مخلوق و اثر آن ذات اقدس مى‏باشند، محبوب او خواهند بود. لكن مراد از حبّى كه در آيات و روايات مطرح گرديده است، معناى خاصى است كه همان: كنار رفتن حجاب‏ها و صفاى باطن بنده و مورد عنايت و لطف آن ذات اقدس قرار گرفتن است.
در آيات و روايات گاه با عناوين و معيارهاى كلى راه‏هاى محبوب خدا شدن مواجهيم مانند اطاعت و پيروى از رسول گرامى اسلام (ص) و يا دوست داشتن خداوند متعال و يا عمل به واجبات و مستحبات و ترك محرمات و مكروهات، و گاه موارد جزئى و مصاديق را از متون اسلامى مى‏توانيم استفاده نماييم.
به سخن ديگر ايمان به خدا و روز قيامت و تصديق انبيا (ع) و نبوت نبى اكرم (ص) و پذيرش ولايت دوازده امام معصوم(‏ع) و اجتناب از كفر و شرك و نفاق و علم و دانش در جانب عقيده؛ و عمل كامل به دين اسلام و عدم تبعيض در عمل به احكام دين، و تبعيت محض و بدون چون و چرا از خدا و رسول (ص) و ائمه (‏ع) و عدم فساد و طغيان و تعدى به دين و خلق خدا و دوستى خدا و پيامبر (ص) در جانب عمل؛ و آراستن نفس و باطن به حالات و ملكات پسنديده و حذف صفات و ويژگي هاى ناپسند ظاهرى در جانب اخلاق؛ سبب محبوبيت و تقرب و كسب منزلت در بارگاه ربوبى و نبوى (ص) و علوى (ع) گشته و اين به معناى رسيدن انسان به كمال و هدفى است كه براى آن آفريده شده است، كه همان "قرب عنداللَّه" مى‏باشد.

http://farsi.islamquest.net