اوّلا بايد توجّه داشت كه آيه اوّل سوره «اسرا» تنها حركت پيغمبر اكرم(صلى الله عليه وآله) را از مسجد الحرام به مسجد الاقصى مى رساند و از سير پيغمبر(صلى الله عليه وآله) به آسمانها ساكت است، ولى اين مطلب را مى توان از آيات ديگرى مانند آيات زير استفاده كرد:
«عَلَّمَهُ شَديدُ الْقُوَى * ذُو مَرَّة فَاسْتَوَى * و هُوَ بِالاُفُقِ الاَعْلَى - تا آن جا كه مى فرمايد: عِنْد سِدْرَةِ الْمُنْتَهَى * عِنْدَهَا جَنَّةُ الْمَأْوَى*اِذْ يَغْشَى السِّدْرَة مَا يَغْشَى * مَا زَاغَ الْبَصَرُ وَ مَا طَغَى * لَقَدْ رَأَى مِنْ آياتِ رَبِّهِ الْكُبْرَى».(1)
اين آيات بخوبى از سير پيغمبر اكرم(صلى الله عليه وآله) به آسمان ها حكايت مى كند، ولى آيه اوّل سوره «اسرا» فقط حاكى از آغاز اين سير است كه بر روى زمين انجام گرفته، امّا هدف از اين سير (همان طور كه در هر دو قسمت از آيات مزبور اشاره شده) همان «مشاهده آيات و نشانه هاى بزرگ خداوند در جهان آفرينش» بوده است.
بديهى است اين مشاهده يك مشاهده حضورى بوده است و مشاهدات حضورى براى موجودى كه جسم دارد جز به حاضر شدن او در نزد موجودى كه مى خواهد آن را مشاهده كند ممكن نيست و اين كه نوشته ايد پيغمبر(صلى الله عليه وآله) بدون سير به آسمانها از وضع آنها با خبر است، اين گونه علم و اطّلاع با مشاهده از نزديك فرق بسيار دارد، درست مثل اين كه حادثه اى در شهر واقع شده باشد و ما از وقوع آن مطّلع شده باشيم ولى در محلّ وقوع حادثه نبوده ايم و جريان را با چشم نديده ايم، البتّه حضور در محل و مشاهده جريان حادثه تأثير بسيار عميقترى در وجود انسان خواهد داشت، در حالى كه اطّلاع غيابى، آن اثر را ندارد.
بنابر اين، خداوند مى خواسته پيغمبر گرامى اسلام از نزديك آثار عظمت او را با چشم ببيند و دل آگاه او آگاه تر گردد و اگر كسى تصوّر كند پيغمبر اكرم(صلى الله عليه وآله) مى توانسته از روى زمين با همين چشم معمولى آثار عظمت خدا را در عوالم بالا ببيند، اين تصوّر نادرستى است و با حقيقت وفق نمى دهد; چه آن حضرت از نظر جسم داراى خواصّ جسمانيّات و عالم مادّه بود و قدرت ديد چشم يك بشر حدّ معيّنى دارد.

1. سوره نجم، آيه 5 تا 8.

مطابق مدارك و اخبارى كه از پيشوايان ما به ما رسيده است، پدران و اجداد پيغمبر(صلى الله عليه وآله) همه موحّد و يكتاپرست بوده اند و منظور از پيروى از آيين ابراهيم(عليه السلام) هم همين است; زيرا ابراهيم(عليه السلام) يكى از قهرمانان بزرگ توحيد و مبارزه كنندگان با بت پرستى و شرك بوده است و مجاهدت هاى اين پيغمبر بزرگ در راه خداوند يگانه و بر انداختن آيين بت پرستى و شرك معروف است و لذا گاهى قرآن، ما مسلمانان را با اين كه داراى دين مقدّس اسلام هستيم ملّت ابراهيم و پيرو آيين ابراهيم مى نامد كه منظور همان توحيد خالص است.
تنها آيينى كه در محيط حجاز و در ميان عرب ها معروف بود و پيرو داشت، همان آيين ابراهيم(عليه السلام) بوده است; و برخى از سنن ابراهيم، حتّى درميان بت پرستان شايع بود و در زبان عرب به آيين ابراهيم، دين حنيف مى گفتند; آيين يهود و مسيح كمتر به خاك حجاز نفوذ كرده بود و فقط در مدينه و خيبر و مرزهاى يمن، گروهى كليمى و مسيحى زندگى مى كردند، روى اين قراين مى توان گفت كه نياكان پيامبر پيرو آيين ابراهيم بوده اند.