امام، بهجت، تبریزی، فاضل و مکارم: اشکال ندارد.
نوری: جایز نیست.
سیستانی و وحید: بنابر احتیاط واجب جایز نیست؛ مگر آن که در آیین آنها، تشریح جسد اشکال نداشته باشد.

همه ی مرارجع: تشریح بدن میت غیر مسلمان اشکال ندارد.

همه ی مراجع (به جز تبریزی): اگر امکان دسترسی به بدن میت غیر مسلمان نباشد و کشف مسائل جدید پزشکی در حدی باشد که نجات جان مسلمان (هر چند در آینده)، متوقف بر آن باشد؛ تشریح بدن میت مسلمان (به مقدار ضرورت) اشکال ندارد.
تبریزی: اگر نیاز به تشریح است، باید جسد غیر مسلمان را تهیه کند و تشریح جسد مسلمان جایز نیست.

همه ی مراجع: اگر جزء بدن انسان زنده شود، پاک است.

امام، خامنه ای، سیستانی و نوری: اگر میت در زمان حیات خود وصت نکرده، بر قطع کننده، دیه تعلق می گیرد. این دیه بین ورثه ها تقسیم نمی شود؛ بلکه در راه خیرات، برای خود میت صرف می شود.
مکارم: اگر میت در زمان حیات خود وصیت نکرده، بر قطع کننده، دیه تعلق می گیرد. این دیه بین ورثه ها تقسیم نمی شود؛ بلکه بنابر احتیاط واجب در راه خیرات، برای خود میت صرف می شود.
فاضل: بر قطع کننده دیه تعلق می گیرد و این دیه بین ورثه ها تقسیم نمی شود؛ بلکه بنابر احتیاط واجب،باید در راه خیرات، برای خود میت صرف شود (هر چند میت در زمان حیات خود هم وصیت کرده باشد).
بهجت، تبریزی و وحید: بر قطع کننده دیه تعلق می گیرد و این دیه بین ورثه ها تقسیم نمی شود؛ بلکه باید در راه خیرات، باری خود میت صرف شود.

امام، خامنه ای و نوری: در فرض یاد شده، خرید و فروش آن جایز است؛ و نیز می تواند پول را در برابر اجازه ی برداشتن عضو بگیرد.
فاضل و مکارم: در فرض یاد شده، خرید و فروش آن جایز است؛ ولی بهتر است پول را در برابر اجازه برداشتن عضو بگیرد.
تبریزی: اعضای بدن انسان، قابل خرید و فروش نیست.
بهجت، سیستانی، صافی و وحید: در فرض یاد شده، می تواند پول را در برابر اجازه ی برداشتن عضو بگیرد.

همه ی مراجع (به جز تبریزی و نوری): اشکال ندارد.
تبریزی: اگر جزء باطنی بدن مسلمان شود (مانند کلیه)، اشکال ندارد.
نوری: اشکال ندارد؛ ولی باید این کار با اجازه مجتهد جامع شرایط انجام گیرد.

امام، بهجت، تبریزی، سیستانی، صافی، فاضل و وحید: در فرضی که هنوز شخص از دنیا نرفته، استفاده از اعضای او، قتل نفس محسوب می شود و جایز نیست.
خامنه ای: اگر استفاده از اعضای بدن شخص یاد شده، باعث تسریع در مرگ وی شود، جایز نیست. در غیر این صورت اگر با اجازه قبلی او صورت گرفته باشد و یا نجات جان نفس محترمی متوقف بر آن عضو مورد نیاز باشد، اشکال ندارد.
نوری: آری، جایز است؛ ولی اگر میت در این باره وصیت نکرده باشد، باید این کار با اجازه مجتهد جامع شرایط انجام گیرد.
مکارم: اگر مرگ مغزی به طور کامل و مسلم باشد و هیچ گونه احتمال بازگشت به زندگی عادی وجود نداشته باشد- چنان چه برای نجات جان مسلمانی باشد- اشکال ندارد.

همه ی مراجع: جایز نیست.

همه ی مراجع: دیه ی سقط جنین بر عهده ی قاتل مباشر است و چون این عمل به وسیله ی پزشک انجام شده، بر پدر و مادر تکلیفی نیست؛ بلکه او ضامن است و این دیه به پدر و مادر پرداخت می شود. البته می تواند از حق خود بگذرند و از او چیزی دریافت نکنند. در هر حال باید از کار خود توبه کنند.

همه ی مراجع: دیه برای نطفه، 20 مثقال شرعی طلای سکه دار؛ برای علقه (خون بسته شه)، 40 مثقال و برای مضغه (پاره گوشت)، 60 مثقال است. اگر استخوان داشته و بدون گوشت باشد، 80 مثقال و اگر گوشت آن را پوشانده و خلقت کامل شده باشد، 100 مثقال است. اگر روح در آن دمیده شده؛ چنان چه پسر باشد، 1000 مثقال و اگر دختر باشد، 500 مثقال شرعی طلای سکه دار دیه دارد. گفتنی است روح در حدود چهار ماهگی، در جنین دمیده می شود.

همه ی مراجع: آری، سقط جنین پس از انعقاد نطفه، در هر ماهی که باشد، جایز نیست.

همه ی مراجع (به جز تبریزی و سیستانی): تخصص بیشتر باعث نمی شود که زن به پزشک مرد مراجعه کند؛ مگر آن که ضرورت و احتمال خطر در میان باشد.
تبریزی و سیستانی: اگر تخصص پزشک مرد در آن بیماری بیشتر باشد، مراجعه به او اشکال ندارد.

همه ی مراجع (به جز تبریزی و سیستانی): اگر هم جنس در دسترس نباشد و ضرورت اقتضا کند، اشکال ندارد.
تبریزی و سیستانی: اگر هم جنس در دسترس نباشد یا آمپول زن غیر هم جنس مهارتش در تزریق بیشتر باشد، اشکال ندارد.

همه ی مراجع: اگر بدون قصد لذت و ترس افتادن به حرام باشد، اشکال ندارد.

همه ی مراجع (به جز تبریزی): اگر فراگیری مسائل پزشکی، درح دی است که حفظ سلامتی و جان بیمار (هر چند در آینده)، متوقف بر آن باشد؛ به مقدار ضرورت و ناچاری جایز است.
تبریزی: اگر فراگیری مسائل پزشکی، در حدی است که حفظ سلامتی و جان بیمار (هر چند در آینده) و یا حفظ پیشرفت و فرهنگ طب مسلمان، متوقف بر آن باشد، اشکال ندارد.

همه ی مراجع (به جز تبریزی و سیستانی): با وجود پرستار هم جنس، این کار برای غیر هم جنس جایز نیست؛ ولی اگر ضرورت باشد، اشکال ندارد.
تبریزی و سیستانی: اگر برای انجام دادن این امور، پرستار هم جنس در دسترس نباشد و یا مهارت غیر هم جنس در این زمینه بیشترباشد، اشکال ندارد.
تبصره1- پرستار در نگاه و لمس تنها باید به همان قسمت از بن- که انجام معاینه به آن ارتباط دارد- اکتفا کند.
تبصره 2- چنان چه پرستار برای معاینه، به نگاه و لمس بدن بیمار نیاز داشت، مانعی ندارد و در غیر این صورت، تنها باید به یکی از آن دو اکتفا کند.
تبصره 3- در صورتی که معاینه از روی لباس ممکن باشد، باید به این مقدار اکتفا کند و لمس بدن جایز نیست.

همه ی مراجع (به جز تبریزی): اگر فراگیری مسائل پزشکی، در حدی است که حفظ سلامتی و جان بیمار (هر چند در آینده)، متوقف بر آن است؛ به مقدار ضرورت و ناچاری اشکال ندارد.
تبریزی: اگر فراگیری مسائل پزشکی، در حدی است که حفظ سلامتی و جان بیماران (هر چند در آینده) و یا حفظ و پیشرفت فرهنگ طب مسلمانان، متوقف بر آن است؛ به مقدار ضرورت و ناچاری اشکال ندارد.

همه ی مراجع (به جز تبریزی و سیستانی): اگر پزشک هم جنس در دسترس نباشد، لمس بیمار برای معاینه و درمان اشکال ندارد؛ ولی باید به مقدار ضرورت اکتفا کند.
تبریزی و سیستانی: اگر پزشک هم جنس در دسترس نباشد و یا مهارت مرد بیشتر باشد، لمس بیمار برای معاینه و درمان اشکال ندارد؛ ولی باید به مقدار ضرورت اکتفا کند.
تبصره 1- اگر معاینه ازروی لباس ممکن باشد، باید به این راه بسنده کند.
تبصره 2- جواز لمس بیمار به منظور معاینه، باعث نمی شود که گناه به بدن نیز جایز باشد؛ مگر آن که نگاه به آن لازم باشد.

همه ی مراجع: اصل لمس بدن زن نامحرم، از روی لباس حرام نیست؛ ولی اگر تلدذ و مفسده ای در بین باشد، جایز نیست.