همه ی مراجع: به طور کلی استهزا و هتک حرمت مؤمن، حرام است.

همه ی مراجع (به جز صافی و مکارم): خرید و فروش و نگه داری آن اشکال ندارد.
مکارم: خرید و فروش آن اشکال دارد و سزوار آن است که از نگه داری آن، خودداری شود.
صافی: بنابر احتیاط واجب، خرید و فروش و نگه داری آن، جایز نیست.

امام، بهجت، سیستانی، فاضل، مکارم و وحید: تفاوتی بین مجسمه کامل و ناقص نیست و هر دو اشکال دارد.
تبریزی، خامنه ای و صافی: ساختن مجسمه آنها به صورت ناقص، اشکال ندارد.
نوری: ساختن مجسمه در صورتی که برای هدف عقلایی باشد و اسراف محسوب نشود، جایز است و در این امر، تفاوتی بین مجسمه ی کامل و ناقص نیست.

همه ی مراجع (به جز بهجت و تبریزی و وحید): نگه داری آلات قمار، جایز نیست و باید آنها را از بین برد.
تبریزی و وحید: بنابر احتیاط واجب، نگه داری آلات قمار، جایز نیست و باید آنها را از بین برد.

همه ی مراجع: هر نوع بازی که به صورت برد و باخت و شرط بندی باشد، حرام است؛ مگر در مسابقه تیراندازی و اسب سواری.

همه ی مراجع (به جز بهجت و صافی): اگر احراز شود که از نظر عرف، آلت قمار بودن خود را از دست داده است، بازی با آن اشکال ندارد.
صافی: بازی با شطرنج، در هر حال حرام است.
بهجت: بازی با شطرنج، اگر بدون برد و باخت باشد، بنابر احتیاط واجب جایز نیست و این احتیاط بسیار شدید است.

امام، بهجت، تبریزی، صافی، نوری و وحید: اگر تنها در بعضی شهرها نیز از آلات قمار محسوب شود، بازی با آن جایز نیست.
خامنه ای: اگر این وسیله ها در یکی از دو شهر، از آلات قمار محسوب شود و در گذشته نیز در هر دو مکان از آلات قمار بوده، بازی با آنها حرام است.
سیستانی، فاضل و مکارم: اگر در عرف محل (شهر) از آلات قمار محسوب شود، بازی با آن جایز نیست و در غیر این صورت اشکال ندارد.

همه ی مراجع (به جز تبریزی و مکارم): خیر، کفایت نمی کند و حکم تراشیدن تمام آن را دارد.
تبریزی و مکارم: اگر چانه و اطراف آن (یک چهار صورت) تراشیده نشود، به طوری که در وقت مواجهه صدق ریش کند، کفایت می کند.

همه ی مراجع: گذاشتن ریش برای مسلمانی که به دینش اهمیت می دهد، باعث خواری و سرشکستگی نیست و با مسخره کردن دیگران، احکام الهی عوض نمی شود؛ مگر آن که باعث حرج بشود و تحمل آن غیرممکن باشد.

همه ی مراجع: اگر موهای صورت کم باشد و صدق ریش بر آن نکند، تراشیدن آن مانعی ندارد.

همه ی مراجع (به جز بهجت و صافی): تراشیدن ریش- خواه با تیغ باشد یا ماشین- بنابر احتیاط واجب حرام است.
بهجت و صافی: تراشیدن ریش حرام است.

همه ی مراجع (به جز امام و بهجت): خیر، [اگرباعث مفسده نشود] اشکال ندارد.
امام و بهجت: اگر مختص به زن یا مرد باشد، بنابر احتیاط واجب پوشیدن آن برای دیگری جایز نیست
تبصره- اگر در جایی پوشیدن دمپایی مختص به عنوان زی و لباس خود قرار گیرد، در این صورت پوشیدن آن اشکال دارد.

امام و بهجت: بنابر احتیاط واجب، پوشیدن لباس مختص به جنس مخالف جایز نیست (هر چند در خانه باشد).
نوری: بنابر احتیاط واجب، پوشیدن لباس جنس مخالف- به جز در موردی که انگیزه ی عقلایی و مصلحت مهم تری در بین باشد- جایز نیست (و تفاوتی بین خانه و بیرون از آن نیست).
سیستانی: بنابر احتیاط واجب، پوشیدن لباس جنس مخالف، اگر او را به صورت جنس مخالف در آورد، جایز نیست.
مکارم: پوشیدن لباس جنس مخالف، اگر مفسده خاصی بر آن مترتب نشود، اشکال ندارد (هر چند در خانه باشد).
تبریزی، خامنه ای، فاضل و وحید: تا زمانی که لباس جنس مخالف را به عنوان زی (لباس و پوشش) خود قرار ندهد، اشکال ندارد.

امام و بهجت: بنابر احتیاط واجب، پوشیدن لباس مختص به جنس مخالف، جایز نیست.
سیستانی: بنابر احتیاط واجب، پوشیدن لباس مختص به جمس مخالف، اگر او را به آن صورت در آورد، جایز نیست.
تبریزی، خامنه ای، صافی، فاضل و وحید: بنابر احتیاط واجب پوشیدن لباس مختص به جنس مخالف، در صورتی که آن را زی و پوشش خود قرار دهد، جایز نیست.
مکارم: پوشیدن لباس جنس مخالف، اگر مفسده ی خاصی بر آن مترتب نشود، اشکال ندارد.
نوری: بنابر احتیاط واجب، پوشیدن لباس مختص به جنس مخالف، جایز نیست؛ مگر آن که انگیزه عقلایی و مصلحت مهم تری در بین باشد.

امام، خامنه ای، فاضل و نوری: پوشیدن لباسی که موجب شهرت و انگشت نمایی شود، بنابر احتیاط واجب حرام است.
بهجت، صافی و وحید: پوشیدن لباسی که موجب شهرت و انگشت نمایی شود، حرام است.
تبریزی و سیستانی: پوشیدن آن حرام نیست؛ مگر آن که موجب هتک حرمت و خواری شخص شود.
مکارم: پویدن لباسی که جنبه ریا کاری دارد و شخص می خواهد به وسیله ی آن، مثلاً به زهد و ترک دنیا مشهور شود، بنابر احتیاط واجب حرام است؛ خواه از جهت پارچه یا رنگ آ« باشد و یا دوخت آن. اما اگر واقعاً او ساده پوشیدن است و جنبه ریا کاری ندارد؛ نه تنها جایز، بلکه عملی شایسته است.
تبصره- پوشیدن هر لباسی که موجب هتک حرمت و خواری شخص شود، به فتوای همه ی مراجع حرام است.

همه ی مراجع (به جز سیستانی و مکارم): لباس شهرت، لباسی است که پوشیدن آن برای شخص- به جهت جنس پارچه، رنگ، کیفیت دوخت و یا مندس بودنش- معمول نبوده و خلاف شأن او به حساب آید؛ به طوری که اگر آن را در برابر مردم بپوشد، توجه آنان را به خود جلب کرده و از انگشت نما می شود.
مکارم: لباس شهرت، لباسی است که جنبه ی ریا کاری دارد و شخص می خواهد به وسیله ی آن، مثلاً به زهد و ترک دنیا مشهور شود؛ خواه از جهت پارچه یا رنگ آن باشد و یا دوخت آن. اما اگر واقعاً قصدش ساده پوشیدن است و جنبه ریا کاری ندارد؛ نه تنها جایز بلکه عملی شایسته است.
سیستانی: منظور لباسی است که مؤمن را به صورتی زشت و نامناسب درآورد.

همه ی مراجع: طرح مسائلی که باعث ایجاد فتنه و فراهم آمدن زمینه فساد است اشکال دارد.

همه ی مراجع: اگر باعث تحریک شهوت گردد، خواندن آن جایز نیست.

همه ی مراجع: دست دادن با زن نامحرم جایز نیست و شعائر دینی باید حفظ شود و با بیان حکم شرعی، حمل آن بر اسائه ادب از بین می رود.

همه ی مراجع: اصل تماس بدن زن و مرد با یکدیگر از روی لباس حرام نیست؛ ولی اگر باعث تحریک شهوت و فساد گردد، جایز نمی باشد.
تبصره- اگر در تماس بدنی، فشار و اتکا پیدا شود، باید از آن پرهیز کرد.