بانک پرسش و پاسخ

پرسش و پاسخ های متفرقات

در مورد مذهب بهائیت و دلایل ردّ آن از نظر شیعه مرا راهنمایی فرمایید و اگر کتاب یا سایتی وجود دارد معرفی کنید؟

•

نمایش پاسخ ...

پاسخ:

1ـ علی محمد باب فرزند میرزا رضای بزاز شیرازی در محرم 1235 هجری متولد و در شعبان 1266 در تبریز محاکمه و اعدام گردید. (حدود 31 سال عمر داشت) تحصیلات او ابتدایی و سواد آموزی و اندکی عربیّت بود که در همان شهر شیراز آموخته بود و بعدها به بوشهر رفته و به داد و ستد مشغولشد. بعد از بوشهر برای تحصیل و زیارت سید الشهداء به کربلا رفت و در آن جا با سید کاظم رشتی از شاگردان شیخ احمد احسائی آشنا شده و جذب ایشان شد. افکار غلو آمیز راجع به اهل البیت ارمغان این آشنایی بود که اینان مظاهر تجسم یافته خداوند هستند و در هر زمان لازم است که امام باب و واسطه داشته باشد و بعد ادعا کرد که باب امام زمان (دوازدهمین امام شیعیان که به امر الهی غایب است) من هستم و بعدها هم ادعای مهدویت کرد. سید علی محمد باب بارها و بارها توبه کرد و از عقاید خود تبرّی ‌جست ولی دو باره به عقاید خود باز گشت تا بالأخره به دستور امیر کبیر در تبریز اعدام شد.

2ـ‌ میرزا حسین علی پسر میرزا عباس نوری معروف به میرزا بزرگ در سال 1233 ه. قمری متولد شد و در دستگاه قاجار سمت منشی ‌گری داشته و شوهر خواهرش میرزا مجید نیز منشی کنسول روس بود و به این وسیله از زیر و بم کارها و روابط متقابل ویژه با سفارتخانه‌ برایش ساده و آماده بود. پس از چندی به مسلک دراویش در آمده وموهای بلند و کلاه مخصوص به سر می‌گذاشت و با ظهور بابیت او و برادر ناتنی‌اش یحیی صبح ازل به آنان پیوستند و وقتی که باب اعدام شد یحیی صبح ازلکه 13 سال از میرزا حسینعلی کوچکتر بود، ادعای جانشینی او را کرد غوغای خفته بابیگری بار دیگر با حمایت روس بپا شد. حکومت وقت مجبور شد آن دو را به بغداد تبعید کند. دولت عثمانی که آن وقت بر بغداد هم حکومت می‌راند، در سال 1279 آنان را به استانبول خوانده و محاکمه کرده و بعد به ادرنه کوچانید و در این جا بود که بین دو برادر به شدت رقابت ایجاد شد. یحیی صبح ازل به «قبرس» و حسینعلی به «عکا» ـ بندری در فلسطین ـ تبعید شدند و در آنجا به افشاگری علیه هم پرداختند و اقبال بابیان به حسینعلی بیشتر شد و او هم بعد از ادعای مهدویت و نبوت بالاخره ادعای الوهیت کرد و بهاء الله، معروف و پیروان او بهائی نام گرفتند و بالأخره در سال 1892 (حوالی سال 1310 قمری) در عکا به مرگ فرو رفت. و با مرگ او بهائیت به فراموشی رفت تا اینکه پسر ارشد او عباس افندی، «عبدالبهاء» لقب گرفت و کوششها را آغاز کرد ـ در تمام موارد یاد شده دولت روس و انگلیس به شدت از این پیامبر قلابی حمایت کرده و او را گرامی می‌داشتند که تفصیل آن در تاریخ مضبوط است افکار، کتابها و شریعت آنان در کتب تفصیلی آمده است.

3ـ کتاب خاتمیت پیامبر اسلام آیت الله یحیی نوری و دانشنامه جهان اسلام (دائره المعارف) در این موارد مطالبی دارند و کتب دیگری هم در رد و شرح حال این موضوعات نگارش یافته است.

منبع: پایگاه حوزه35123512

چرا فرقه بهائیت بر باطل می باشد؟

•

نمایش پاسخ ...

کار عقل در رابطه با دين چيست؟ آيا فقط احکام ديني را ادراک مي کند يا مي تواند خودش نيز حکم ديني را بيان نمايد؟ يعني آيا عقل کليد ورود بشر به ساحت دين است يا چراغ آن است و فضاي محتواي دين را براي بشر آشکار مي سازد؟ يعني آيا عقل کليد ورود بشر به ساحت دين است يا چراغ آن است و فضاي محتواي دين را براي بشر آشکار مي سازد؟

•

نمایش پاسخ ...

فقط اراده و علم ازلي الهي است که در دين قانون گذاري مي کند. همه اصول و فروع محتوايي دين از ناحيه خداي سبحان تعيين مي شود و عقل آدمي فاقد شأن حکم کردن و دستور دادن است و تنها گزارشگر و ادراک کننده احکام و دستوراهاي الهي است.
در واقع دخالت عقل در دين به آن است که عقل بتواند چيزي را به مجموعه دين اضافه کند و به بيان ديگر، دين ساز باشد! اگر کسي ادعا کند که عقل آدمي شأن آن را دارد که در دين خدا قانون گذاري کند مي پذيريم که عقل مي تواند در بعد تشريعي دين سهمي داشته باشد و احکامي را به مجموعه دين بيفزايد.
اما بايد گفت: فقط اراده و علم ازلي الهي است که در دين قانون گذاري مي کند. همه اصول و فروع محتوايي دين از ناحيه خداي سبحان تعيين مي شود و عقل آدمي فاقد شأن حکم کردن و دستور دادن است و تنها گزارشگر و ادراک کننده احکام و دستورهاي الهي است. پس عقل ابزاري در دست بشر است که دين را با آن بفهمد. اين که گفته مي شود عقل حکم مي کند؛ يعني حکم خدا را مي فهمد و گرنه عقل، نمي تواند حکمي الهي از خودش بدهد. چون حاکم واقعي کسي است که علم مطلق و آگاهي همه جانبه به ملاک هاي دنيا و آخرت داشته باشد. به علاوه اگر به دستور او عمل نشود بتواند عتاب و عقاب کند. بنابراين فقط خداست که مي تواند حکم و دستوري را بربندگان واجب کند. پس عقل چراغ هدايت و روشن کننده راه در مسير فهم دين است.
اين که گفته مي شود عقل حکم مي کند؛ يعني حکم خدا را مي فهمد و گرنه عقل، نمي تواند حکمي الهي از خودش بدهد.
منبع:آيت الله جوادي آملي، منزلت عقل در هندسه معرفت ديني با تلخيص

آيا شب قدر با اختيار سازگارى دارد؟

•

نمایش پاسخ ...

چرا چهارده معصوم (علیهم السلام) ائمه می‏شوند و ما انسان‏های معمولی نمی‏توانیم به آن مقام برسیم؟ با توجه به این كه مقدمات این امر اكتسابی است، آن هاچه عملی انجام می‏دهند كه الگو می‏شوند؟

•

نمایش پاسخ ...

برای پاسخ به این پرسش باید به سه واقعیت معرفت پیدا كرد .
1 . پیامبران و امامان (علیهم السلام) دارای اراده بشری‏اند; مانند دیگر مردم زندگی می‏كنند; برای تحصیل هر چه بیش‏تر مقامات معنوی می‏كوشند و اهل صبر و جهاد و زهد و تقوایند .
2 . خداوند متعال به قابلیت ممتاز پیامبران و امامان برای تحصیل مقامات معنوی و شایستگی آنان برای به عهده گرفتن مسؤولیت هدایت جامعه علم دارد . درحقیقت همان قابلیت و شایستگی آنان موجب گزینش آنان می‏شود .
آیات و روایات فراوانی بر این دو واقعیت گواهی می‏دهد:
«وجعلنا منهم ائمة یهدون بامرنا لما صبروا و كانوا بایتنا یوقنون; و چون شكیبایی كردند و به آیات ما یقین داشتند، برخی از آنان را پیشوایانی قرار دادیم كه به فرمان ما [مردم را] هدایت می‏كردند .» (7)
«الله اعلم حیث‏یجعل رسالته; خداوند بهتر می‏داند رسالتش را كجا قرار دهد .» (8)
3 . سپردن هر مسؤولیتی با دادن امكانات لازم همراه است . امامت جامعه از این قاعده مستثنا نیست . از این رو، خداوند آنان را از علم لازم برای به عهده گرفتن مسؤولیت امامت‏بهره‏مند می‏گرداند . این ویژگی هنگام به عهده گرفتن مسؤولیت‏برای امامان (علیهم السلام) محسوس می‏شود; چنان كه درباره امام هادی (علیه السلام) می‏خوانیم: «یكی از یاران ایشان به نام «هارون به فضیل‏» در كنارشان بود كه ناگاه امام فرمودند: «انالله و انا الیه راجعون‏» ابی جعفر [امام جواد (علیه السلام) در گذشت . به حضرت عرض شد: از كجا دانستید؟ فرمود: در برابر خدا فروتنی و خضوعی در دلم افتاد كه برایم سابقه نداشت . (9)
در اوایل دعای ندبه به مجموع این سه واقعیت نورانی اشاره شده است: «بعد ان شرطت علیهم الزهد فی درجات هذه الدنیا الدنیه و زخرفها و زبرجها فشرطوا لك ذلك و علمت منهم الوفاء به فقبلتهم و قربتهم و قدمت لهم الذكر العلی و الثناء الجلی و اهبطت علیهم ملائكتك و كرمتهم بوحیك و رفدتهم بعلمك; [آنان را برگزیدی . . .] بعد از آن كه بر آن‏ها شرط كردی نسبت‏به دنیا و زینت زیورها زهد بورزند، آنان نیز این شرط را پذیرفتند و دانستی كه آنان به آن شرط وفا دارند . پس آن‏ها را پذیرفتی و به خود نزدیك ساختی و یاد بلند و ستایش ارجمند را برای ایشان پیش فرستادی و فرشتگانت را بر آنان فرو فرستادی و به وحی خود آنان گرامی داشتی و آنان را به بخشش علم خود میهمان كردی . . . .»
البته این امتیاز (علم و عصمت موهبتی) پایه و شرط اولیه امامت است و معصومان با اراده خویش و تلاش و عبادت به مقامات عالی‏تری از علم و عصمت دست می‏یابند; چنان كه در قرآن مجید از زبان پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) می‏خوانیم: «و قل رب زدنی علما; و بگو پروردگارا بردانشم بیفزای .» (10)
و همین عبادت‏ها و صبر و جهادهای بیش‏تر كه با اختیار و اراده انجام می‏شود، موجب برتری برخی از پیامبران بردیگر پیامبران می‏گردد:
«تلك الرسل فضلنا بعضهم علی بعض; برخی از آن پیامبران را بر برخی دیگر برتری بخشیدیم . . . .» (11)
ناگفته نماند، دسترسی به مقام «عصمت‏» و راه‏یابی به مقامات «علمی و معنوی‏» به پیامبران و امامان اختصاص ندارد و برای همگان میسر است; چنان كه حضرت زینب (س) تا مرز عصمت پیش رفت; حضرت عباس (علیه السلام) به مقامات عالی معنوی دست‏یافت و بسیاری از علما و اولیا را «تالی تلو معصو» (نزدیكان به مرز عصمت) می‏خوانند .

آيا يك مسيحى يا يهودى (يك غيرمسلمان) وارد بهشت مى‏شود؟

•

نمایش پاسخ ...

در اين موضوع، افراد ديگر اديان و مذاهب، به سه دسته تقسيم مى‏شوند كه عبارتند از:
1. با اسلام و تشيع آشنا شده، ولى به دليل تعصّب يا عناد و لجاجت، از پذيرفتن آن سرباز مى‏زنند. چنين افرادى، بنابر آيات قرآن كريم، اهل جهنم خواهند بود.
2. با اسلام و تشيع آشنا نيستند؛ ولى در جهالت خود مقصراند؛ يعنى، از وجود دينى به نام اسلام يا مذهبى به نام تشيع مطلع‏اند؛ ولى با وجود همه امكانات و شرايط لازم براى جست‏وجوى حقيقت اقدامى نمى‏كنند. چنين افرادى در حد تقصير خويش روز قيامت مجازات مى‏شوند.
3. با اسلام آشنا نيستند و در جهالت خود نيز تقصيرى ندارند؛ يا اصلاً اسلام به گوششان نخورده و يا آن كه امكان تحقيق و پژوهش براى آنان وجود نداشته است و تنها آن چه را به آنها رسيده (مثل مسيحيت) و...، قبول كرده و به آن عمل كرده‏اند. چنين افرادى، اهل جهنم نيستند و خداوند آنان را مشمول عفو و رحمت خود قرار مى‏دهد و اعمال آنها را با ميزان حقيقت‏خواهى آنان و آن چه فكر مى‏كردند حق است، مى‏سنجد.
در توضيح مطالب بالا، با استفاده از آيات و روايات، مى‏توان چنين گفت:
1. مردم بر حسب وضعشان، در برابر وعده و وعيدهاى خداوند متعال، به شش دسته تقسيم مى‏شوند؛ مؤمنان، كافران، مستضعفان، مرجون لامر الله، معترفان به گناه (كه عمل صالح و ناصالح را مخلوط كرده‏اند) و اهل اعراف.
مؤمنان، افرادى‏اند كه به خداوند ايمان آورده‏اند و جايگاهشان بهشت است.
كافران، كسانى‏اند كه با آگاهى حق را شناخته‏اند؛ ولى به علت عناد و لجاجت، از آن سر برتافته‏اند. اين گروه، مقصرند و جايگاهشان، به طور حتم، جهنم است.
گروه مستضعف و مرجون الى الله نيز كسانى‏اند كه داراى عذرند؛ يعنى اگر نتوانسته‏اند به دين حق بپيوندند و بدان عمل كنند، به لحاظ تقصير يا كوتاهى كردن آنان نبوده است؛ بلكه از جهت يك سلسله عواملى بوده كه از اختيار آنها خارج بوده است و همين عوامل، موجب جهل يا غفلت يا عمل نكردن آنان به دستورات دين اسلام شده است. بديهى است كه چون در اين صورت، ترك، به اختيار آدمى مستند نيست و معلول عواملى خارج از اختيار اوست، براى آدمى، نه نفعى خواهند داشت و نه ضررى. مرجع كار چنين كسانى، خداوند خواهد بود و خداوند، خودش، به هر صورتى كه حكمت و رحمتش ايجاب كند، عمل خواهد كرد.
2. آيات 96 تا 98 سوره «نساء» بر مطلب ياد شده دلالت مى‏كنند. خداوند در اين آيات، عذر افراد را به دليل مستضعف بودن، با شرايطى، قبول كرده است.
قرآن در آيه 106 سوره «توبه» هم كار اين گونه افراد را به خداوند واگذار كرده است. مراد از «مستضعف» در اين جا، فقر اقتصادى نيست؛ بلكه در ضعف قرار داده شدن، از جهت دسترسى به منبع هدايت است. اين است كه در آيات سوره «نساء»، جمله «لايستطيعون حيلة و لايهتدون سبيلا» به عنوان شرط و علت عذر براى مستضعفان ذكر شده است. از اين صفت، مى‏توان دريافت كه علت معذور بودن، همه جا و به طور عموم، راه و چاره نداشتن است كه شامل جاهل غافل غيرمعاند هم مى‏شود. افزون بر اينها، آيه 286 سوره «بقره» بر همين گفته دلالت دارد؛ زيرا در ذيل آيه فوق، اين مطلب آمده كه انسان هر چه خوبى كرده، به نفع او و هر چه بدى كرده، بر ضرر اوست. به طور روشن، مفهوم سخن فوق اين خواهد بود كه اگر چيزى به اكتساب، - يعنى آن چه مسئوليتش برعهده خود شخص است - مستند نباشد، گناه و مسئوليتى براى انسان نخواهد داشت.
3. به عقيده علامه طباطبايى، معناى «مستضعف»، علاوه بر اين كه شامل افرادى مى‏شود كه در سرزمينى باشند كه بر اثر نبودن دانشمند، راهى براى فراگيرى دين اسلام ندارند؛ همچنين شامل فردى هم مى‏شود كه ذهنش به يك مطلب حق منتقل نشده و فكرش به حق راه نيافته است؛ يعنى شخصى كه به حق رهبرى نشده و در عين حال، از كسانى است كه با حق عناد ندارد و طورى است كه اگر حق برايش واضح گردد، از آن پيروى خواهد كرد؛ ولى به عوامل مختلف، حق براى او مخفى مانده است. چنين كسى، نيز جزء افراد مستضعف خواهد بود؛ زيرا انسان غافل، قدرت ندارد و با چنين جهالتى هم نمى‏تواند راهى به حقيقت پيدا كند.
براى اطلاع بيشتر به كتاب‏هاى زير مراجعه كنيد:
1. ترجمه تفسير الميزان، ج 5، ص 80.
2. ترجمه تفسير الميزان، ج 9، ص 601.
3. اصول كافى، ج 3، باب كفر و ايمان.
4. عدل الهى، شهيد مطهرى، ص 352.

بلا يعنى چه؟

•

نمایش پاسخ ...

با توجه به اینکه امام علی (علیه السلام) در خطبه 233 نهج البلاغه در ماتم رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) می فرماید: ...اما شما ما را به برد باری سفارش فرمودید و مانع ما از سوگواری شدید ...؛ چطور می شود مشروعیت عزاداری را برای ائمه (علیهم السلام) توجیه کرد؟

•

نمایش پاسخ ...

1- عمل حضرت فاطمه زهرا (سلام الله علیها) و زیارت قبور شهداء و خصوصاً قبر حضرت حمزه و عزاداری ایشان برای او و هم چنین اقامه مجلس عزاداری برای حضرت حمزه از طریق جناب پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) خود ادله محکمی بر جواز این عمل هستند.
وقتی که یاران پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) از جنگ احد بر گشتند مردم بر کشته‌ها و شهیدان خود گریه کردند ولی کسی در مدینه برای حضرت حمزه گریه نکرد. پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) با بیانی غمبار فرمودند که:(اما حمزه فلا بواکی له) یعنی اما عمویم حمزه گریه کننده ندارد که چون زنان مدینه از این جریان با خبر شدند به خانه حضرت حمزه ریخته و عزاداری کردند و این رسم شد که هر گاه کسی در مدینه از دنیا می‌رفت اول به خانه حضرت حمزه می‌رفتند، گریه می‌کردند، سپس به منزل صاحب عزا رفته و مراسم را به جای می‌آورند. و روایات فراوانی وارد شده است که اگر کسی برای سید الشهداء گریه کند چه ثوابهایی برای او منظور خواهد شد.
2- این خطبه منافات با عزاداری ندارد چون امام ضمناً سفارش کرده است که در عزاداری نباید بی ‌تابی شود و کلامی به عنوان اعتراض بر زبان جاری شود یا حالتی اعتراض آمیز عارض شود که اجر عزادار را از بین ‌ببرد.
3- امام علی(علیه السلام) هنگام دفن سیده النساء حضرت فاطمه زهرا(سلام الله علیها) می‌فرماید: که ای پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) از فراق دختر پاکیزه‌ات صبرم کم شده است و طاقتم از دست رفته است ... و بعد می‌فرماید:(اما حزنی فسرمد و اما لیلی فمسهد الی أن یختار الله لی دارک التی انت بها مقیم،اما اندوهم همیشگی است و شبهایم همراه بیداری تا آن دم که خداوند سر منزل تو را که در آن اقامت گزیده‌ای برایم انتخاب کند)[1].
4- روایات فراوانی دلالت دارند که عزاداران واقعی ائمه علیهم السلام و خصوصاً سیدالشهداء دارای اجر فراوان هستند و وقتی انسان ها رابطه معنوی و عاطفی با اولیاء خدا بستند، این عمل در آخرت متجسم خواهد شد. چنان چه تمام اعمال آدمیان تجسم خواهد یافت و مایه هدایت و نجات آنان می‌شود. و البته این بدان معنا نیست که هر کس شرایط دیگر دینی را انجام ندهد و فقط عزاداری نماید به این مقام نائل شده و مورد شفاعت قرار می‌گیرد. مثلاً اگر کسی عزاداری کند ولی العیاذبالله بخواهد نماز را ترک کند ، عمل او قبول نخواهد بود. (انما یتقبل الله من المتقین) یعنی همانا عمل از متقین پذیرفته خواهد شد ، (و لاینال شفاعتاً شفاعتنا من استخف بالصلوة )، یعنی شفاعت ما به کسی که نماز را سبک بشمارد) شامل نمی شود. تا چه رسد کسی که نماز نخواند و یا حق الناسی را پایمال کند و...
بنا بر این نمی‌توان گفت فقط به خاطر عزاداری که در مورد این اشخاص ظاهرا واقعی هم نیست و از روی معرفت حاصل نشده شفاعت شامل آن ها شود و وارد بهشت ‌شوند.
پی نوشت:
[1]نهج البلاغه خطبه 202.

دلیل جشن تولد پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) و ائمه (علیهم السلام) چیست؟ گفته شده است که جشن روزهای تولد بدعت است؟

•

نمایش پاسخ ...

1) بدعت در لغت به معنای ایجاد و انجام کار نو و بی‌سابقه‌ می‌باشد[1]. مفهوم اصطلاحی بدعت نیز آن است که انسان چیزی را که جزو شریعت نیست به آن نسبت دهد[2] و خلاصه داخل کردن چیزی که جزء دین نیست در دین را بدعت گویند. بدعت از گناهان کبیره و نوعی تصرف در دین است که به کاستی و یا فزونی دین انجامیده و مسئله‌ای را بدون داشتن ضابطه مقبول وارد دین می‌کند.
2) اظهار شادمانی و سرور در سالروز تولد پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) یکی از امور مسلم بین مسلمین است و به فرض اینکه از نظر دینی هم مدرکی نداشته باشد بدعت محسوب نمی‌شود. چون اصل کلی محبت به پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) و اهل بیت(علیهم السلام) و نزدیکان او از امور مسلم اسلامی است که خداوند به¬آن امر نموده¬است[3] و این جشن و چراغانی کردنها تنها مصداق آن محبت و نحوه بیان‌ آن می‌باشد. برگزاری مجالس جشن و سرور را کسی مخصوص شریعت نمی‌داند تا به او تهمت بدعت گزاری وارد شود. قرآن می‌فرماید:
"قُل لا أَسئَلُکمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِلا الْمَوَدَّةَ فی الْقُرْبی"
"بگو: «من هیچ پاداشی از شما بر رسالتم درخواست نمی‏کنم جز دوست‏داشتن نزدیکانم [= اهل بیتم‏]؛[4] و پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود:
"لایؤمن احدکم حتی اکون احب الیه من ماله و اهله و الناس اجمعین"[5]
"یعنی هیچکدام ایمان نخواهید آورد مگر آنکه من محبوبتر باشم نزد او از مال و خانواده‌اش و تمام مردم." حال شکر گزاری و بزرگداشت تولد آن بزرگواران چه منافاتی با دینداری خواهد داشت جز آنکه محبت و مودت آنان را در دلها می‌افزاید و موجب تقویت مکتب آنان می‌شود.
به عبارت روشن‌تر گاهی مطلبی به صورت کلی جزو دین است ولی مصداق آن در شرائط مختلف متفاوت می‌شود. یکی از این مسائل کلی، احترام به پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) و اهل بیت(علیهم السلام) او و دوست داشتن و اظهار محبت به آنان است که هر زمانی به شکلی می‌توان آن را ابراز کرد. در سالروز تولد پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) جشن گرفتن یکی از راه¬های اظهار احترام و محبت به آن حضرت است لذا کاری خارج از دین نیست که به پای دین گذاشته شده باشد.
پی نوشتها:
[1]لسان¬العرب ج8ص6ومجمع¬البحرین ج4ص298.
[2]همان.
[3]سوره شوری، آیه 23.
[4]همان.
[5] جامع الأصول، ج 1، ص 238.

آیا توسل به اولیاء خداوند و واسطه قراردادن آنان برای دعا و طلب حاجت شرک است و با قرآن منافات دارد؟

•

نمایش پاسخ ...

شرک بودن توسل به اولیاء سخنی است که در قرن هفتم و هشتم از ابن تیمیه و بعد از پیروان او یعنی سلفیه یا وهابیه صادر شد و مبنای درستی ندارد. زیرا قرآن می¬فرماید:(وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إِلاّ لِیُطاعَ بِإِذْنِ اللّهِ وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُکَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّهَ تَوّابًا رَحیمًا، ما هیچ پیامبری را نفرستادیم مگر برای این که به فرمان خدا، از وی اطاعت شود. و اگر این مخالفان، هنگامی که به خود ستم می‏کردند (و فرمانهای خدا را زیر پا می‏گذاردند)، به نزد تو می‏آمدند؛ و از خدا طلب آمرزش می‏کردند؛ و پیامبر هم برای آنها استغفار می‏کرد؛ خدا را توبه پذیر و مهربان می‏یافتند.)(1) و در سوره دیگر می¬فرماید:(وَ إِذا قیلَ لَهُمْ تَعالَوْا یَسْتَغْفِرْ لَکُمْ رَسُولُ اللّهِ لَوَّوْا رُؤُسَهُمْ وَ رَأَیْتَهُمْ یَصُدُّونَ وَ هُمْ مُسْتَکْبِرُونَ، هنگامی که به آنان گفته شود: «بیایید تا رسول خدا برای شما استغفار کند!»، سرهای خود را (از روی استهزا و کبر و غرور) تکان می‏دهند؛ و آنها را می‏بینی که از سخنان تو اعراض کرده و تکبر می‏ورزند!.)(2)
و در سوره مبارکه یوسف آمده است که برادران یوسف خدمت یعقوب (علیه السلام) آمده و عرض کردند: که ای پدر برای ما استغفار کن تا خداوند گناهان ما را بیامرزد که ما از خطا کاران بودیم. حضرت یعقوب (علیه السلام) فرمود: بزودی در نزد پروردگارم برای شما استغفار می¬کنم.(3)
حال سؤال ما این است، اگر کسی خدمت پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) یا ائمه اهل بیت (علیهم السلام) برود و بگوید: پیش خداوند دعا کنید که خداوند مرا بیامرزد آیا شرک است؟ پس چرا قرآن کریم آن را تائید کرده است؟ البته هر حاجت دیگر غیر از آمرزش هم می¬تواند طرح کند، چرا که آمرزش ویژگی و خصوصیتی ندارد که بگوییم تنها این درست است. اساساً اسباب دو گونه هستند مادی و معنوی اولیاء خداوند اسباب معنوی هستند که این سبب بودن آنان هم از ناحیه خود خداوند است و هیچ گونه شأن استقلالی ندارند و صد در صد وجود و آثار آنان از خداوند متعال است.
البته از دو نکته نباید غفلت کرد:
نکته اول: این که ممکن است کسی بگوید که اولیاء خداوند الآن در قید حیات نیستند پس این عمل لغو است (نه شرک)، جواب آن است که ما عقیده داریم اولیاء خداوند و همه انسان¬هایی که از این جهان رخت بر بسته اند در حیات برزخی به سر برده و با این عالم تعامل دارند؛ هر روز ما در نمازهای یومیه به پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) خطاب می¬کنیم و بر او سلام و درود می¬فرستیم و می¬گوییم: السلام علیک ایها النبی و رحمة الله و برکاته، آیا این یک عمل لغو است یا واقعاً ما پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) را مخاطب خود می¬دانیم و او را ناظر به اعمال خود.
نکته دوم: این که ما هرگز رفتار عامیانه گروهی از افراد بی خبر از معالم دینی را توجیه نمی¬کنیم که ممکن است برای اولیاء خداوند شأن و قدرتی مستقل از پروردگار متعال قائل باشندبلکه ما نیز آن را شرک می¬دانیم. ما عقیده داریم اولیاء خداوند هر شأن و قدرتی که دارند از ناحیه پروردگار متعال است.این عین توحید است.
پی نوشتها:
1-سوره نسا آیه 64.
2-سوره منافقون آیه 5.
3-سوره یوسف آیه 97 و 98.

عقاید گروههای شیطان پرستی چیست ؟ وتاریخچه این گروهها به چه زمانی بر می گردد ؟

•

نمایش پاسخ ...

مسئله بداء و علم خداوند چگونه قابل جمع است ؟

•

نمایش پاسخ ...

كلمه بداء هم دربارة انسان‌ها به‌كار مي‏رود، و هم خداوند متعال، كه دو معناي كاملاً متفاوت از همديگر دارند. وقتي اين كلمه را براي انسان‌ها به‌كار مي‏بريم، منظور ما همان تغيير اراده است. مثل اينكه ما تصميم جدي براي مسافرت داشته باشيم، و اندكي پيش از مسافرت بفهميم اين سفر خطر دارد، و رفتن به آن به صلاح نيست، و از رفتن پشيمان بشويم. در اين حالت مي‏گوييم كه براي ما بداء حاصل شد؛ زيرا از باطن قضايا خبر نداشتيم و الا از همان اول چنين تصميمي نمي‏گرفتيم. چنين معنايي هيچ‌گاه دربارة خداوند متعال مصداق پيدا نمي‏كند، چون نمي‏توانيم بگوييم، نعوذبالله، خدا نمي‏دانست كار ضرر دارد و بعداً فهميد، و تصميمش عوض شد.
بدائي كه در مورد خداوند متعال استفاده مي‏شود همان «اظهار پس از خفا»ست كه با مثالي آن را براي شما توضيح مي‏دهم.

يكي از انبياي قوم بني‏اسراييل، در شب اول ازدواج يك عروس و داماد، به پيروان خود گفت: فردا جنازة اين دو را از خانه بيرون خواهند آورد. صبح فردا مردم در نهايت ناباوري ديدند كه آنها نمرده‏اند. از آن پيامبر توضيح خواستند و او هم از خداوند توضيح خواست. به او خطاب شد؛ مرگ آنها معلق بود، نه حتمي، و چون همان شب صدقه دادند، مرگشان به تأخير افتاد. به مريدانت بگو اگر مي‏خواهند مطمئن شوند، كه قرار بوده اينها كشته شوند، بروند زير رختخواب آنها، ماري را كه قرار بوده قاتلشان باشد، ببينند. اين همان بداء در مورد خداوند است كه خداوند يك طرف قضيه را براي ما بيان كرده و طرف ديگر را نگفته تا جايگاه آن معلوم شود.
خداوند از ابتدا مي‏دانست اين دو جوان قرار نيست امشب بميرند و تقديرشان را با صدقه دادن عوض خواهند كرد، ليكن فقط نيمة اول مطلب بيان مي‌شود، تا مردم قدر و ارزش صدقه دادن را در ادامة جريان بفهمند. اين را هم بگويم كه صدقه دادن برطرف كردن نياز فقرا و خيريه‏ها نيست، بلكه در واقع، ما نيازهايي از قبيل دفع بلا را از خود دفع مي‏كنيم، و اگر چنين راه‌هايي براي برطرف كردن اين نياز نداشتيم، خود ما دچار مشكل مي‏شديم؛ نه فقرا و مستمندان.
جريان تغيير قبله هم، از اين دست بود و خداوند متعال، از ابتدا مي‏دانستند كه قبلة جاويد مسلمانان، كعبه است، نه بيت‏المقدس؛ ولي چند سالي فقط لازم بود تا مسلمانان قدر و ارزش آن را بفهمند.
آيه‏اي را كه در ابتداي بحث خواندم، در همين رابطه است؛ آية شريفه مي‏فرمايد:
يمحوالله ما يشاء ويثبت وعنده أمّ الكتاب.1
خدا، هرچه را بخواهد، محو يا اثبات مي‌كند و امّ الكتاب، نزد اوست.
يعني، خداوند آنچه را بخواهد، محو مي‏كند، و يا آنچه را وجود نداشته، اثبات كرده و به وجود مي‏آورد. بيت‏المقدس را كه قبله بود، از قبله بودن مي‏اندازد و كعبه را كه تا اين زمان قبله نبود، قبله مي‏كند. بعد هم در ادامه‏اش مي‏فرمايد: «ام‏ الكتاب» نزد خداست؛ يعني خدا، همه چيز را از اول مي‏داند، ولي چون مصلحت نيست همه‏اش را بيان نمي‏كند.
1. سوره رعد(13)، آیه 39.

سلام-فشار شب اول قبر كه در تمامي روايات است فقط براي مسلمانان است يانه وآيا اروپاييان را هم در بر مي گيرد كه دين ديگري دارند و يا اصلا ندارند ؟اين سوالي بود كه مدت زيادي فكر مرا بخود مشغول كرده بود .لطفا راهنمايي بفرماييد؟

•

نمایش پاسخ ...

آيا قرآن براي وحدت مسلمانان, كافي است يا عترت هم, عامل لازم وحدت است؟

•

نمایش پاسخ ...

قرآن و عترت، دو حبل مجزا و مستقل و متكثر نيستند زيرا در آن صورت، بايد از همديگر قابل تفكيك باشند حال آن كه رسول اكرم (ص) در حديث ثقلين فرمودند اين ها هرگز از يك ديگر جدا نخواهند شد: «لَن يَفترقا حَتى يَردا عَلىّ الحَوض»(1)
از اين رو، نبايد گفت كه قرآن كافى است چنان كه برخى گفتند «حسبنا كتاب الله» و همچنان نمى‏توان گفت «حسبنا العترة» و نمى‏توان با اخذ يكى و ترك ديگرى، اهل نجات بود.
قرآن بدون امام معصوم، نه تنها مايه اتحاد نيست، بلكه موجب اختلاف است زيرا دل هاى مريض با عرضه افكار خود بر آن، مذهب سازى و فرقه سازى مى‏كنند چنان كه قرآن مى‏فرمايد «هو الذى أنزل عليك الكتاب منه‏ايات محكمات هنّ أمّ الكتاب وأخر متشابهات فأمّا الذين فى قلوبهم زيغ فيتّبعون ما تشابه منه ابتغاء الفتنة»(2)
برخى نيز به قراءت آن اكتفا مى‏كنند و مفاهيم و اصول و رهنمودهاى آن را ناديده مى‏گيرند. از اين رو، به تشتت و اختلاف گرفتار مى‏شوند چنان كه حضرت امير (ع) مى‏فرمايد: «فَاجتَمع القَوم عَلى الفُرقة وافترقوا عَلى الجَماعة كَأنّهم أَئمة الكِتاب وَلَيس الكِتاب إِمامهم فَلِم يبقَ عِندهم مِنه إلّا إسمه وَلا يَعرفون إِلّا خَطّه و زِبره»(3)
امام على بن الحسين (ع) فرمود معصوم كسى است كه به حبل اللهى اعتصام مى‏كند و حبل الله همان قرآن است. معصوم و قرآن، تا روز قيامت، از يك ديگر جدا نخواهند شد و امام به قرآن هدايت مى‏كند و قرآن به امام و اين است معناى سخن خداى تبارك و تعالى كه فرمود «إنّ هذا القرآن يهدى للّتى هى أقوم»(4)
«فقال (ع) هو معتصم بحبل الله و حبل الله هو القرآن لايفترقان إلى يوم القيامة والإمام يهدى إلى القران و القران يهدى إلى الإمام وذلك قول الله عزوجل «إنّ هذا القران يهدى للّتى هى اقوم».(5)
امام باقر (ع) درباره آية «ولا تفرّقوا» فرمود: «انّ الله تَبارك و تعالى عَلم آَنّهم سَيفترقون بَعد نَبيّهم و يَختلفون فَنَهاهم عَن التّفرق كَما نَهى مَن كان قَبلهم فَأَمرهم أَن يَجتمعوا عَلى وِلاية ال محمد (ص) وَلا يتفرقوا خداوند مى‏دانست كه مردم، پس از رحلت رسول اكرم (ص) متفرق خواهند شد. پس، آنان را همانند امت‏هاى پيشين از تفرقه نهى فرمود و به آنان امر كرد كه بر ولايت آل محمد (ص) اجتماع كنند و متفرق نشوند».(6)
بنابراين، امام همان قطبى است كه آسياب جامعه بى آن راكد است و جامعة راكد، گرفتار تشتت و سير قهقرايى خواهد بود.
گفته شد كه عترت پيامبر (ص)، مصداق حبل الله هستند. اكنون به رواياتى در اين زمينه اشاره مى‏كنيم:
1 امام كاظم (ع) در پاسخ به پرسشى درباره آية «واعتصموا بحبل الله جميعاً»(7) فرمود: «علىّ بن أبى طالب (ع) حبل الله المتين»(8)
2 امام باقر (ع) فرمود: «آل محمد (ص) هم حبل الله الذى أمر بالإعتصام به فقال «واعتَصموا بِحبل الله جَميعاً آل محمد (ص) همان حبل الله هستند كه خداوند فرمان اعتصام به آنان را داده است.] پس ازآن فرمود «واعتصموا»(9)
3 حضرت امام صادق (ع) درباره آيه «واعتصموا بحبل الله جميعاّ» فرمود: «نحن الحبل»(10)
پى‏نوشت‏
(1)) بحار 23،/ 154).
(2) آل عمران/ 7
(3)) نهج البلاغه، خطبه 147)
(4) اسراء/ 9.
(5)) نورالثقلين، 1/ 377)
(6)) نورالثقلين، 1/ 378)
(7) آل عمران/ 103
(8)) نورالثقلين، 1/ 377)
(9)) نورالثقلين، 1/ 377)
(10)) نورالثقلين 1/ 377)
آيت الله جوادى آملى، وحدت جوامع در نهج‏البلاغه

تعدادي از تفاوتهاي زندگي دنيوي و اخروي كه از متون ديني به ما رسيده‏اند، كدامند؟

•

نمایش پاسخ ...

آيا كمك خواستن از غير خدا شرك است؟

•

نمایش پاسخ ...

از ديدگاه عقل و در منطق وحى، تمام انسانها بلكه همه پديده هاى جهان، همان گونه كه در پيدايش خود به خدا محتاجند، در تاثير بخشى خويش نيز بدو نيازدارند. قرآن كريم در اين زمينه مى فرمايد: يا ايها الناس انتم الفقراء الى اللّه و اللّه هو الغنى الحميد.) 1 (- اى مردم، شما به خدا احتياج داريد و او بى نياز و ستوده است. و در جاى ديگر، همه پيروزيها را در انحصار پروردگار جهان دانسته و مى فرمايد: و ما النصر الا من عنداللّه العزيز الحكيم.) 2 (- نصرت و يارى، تنها از جانب خداى عزيز و حكيم است. براساس اين اصل مسلم اسلام، ما مسلمانان در هر نماز خود، اين آيه شريفه رازمزمه مى كنيم: اياك نعبد و اياك نستعين.) 3 (- تنها تو را مى پرستيم و از تو كمك مى جوييم. اينك براى روشن شدن پاسخ سئوال فوق، مى گوييم: يارى جستن از غير خدا، به دو صورت، متصور است. 1- صورت اول آن است كه بگونه اى از انسان يا پديده ديگرى استمداد نماييم كه اورا در اصل هستى يا عملكرد خويش، مستقل دانسته و در يارى رساندن، بى نياز ازخدا بپنداريم. شكى نيست كه اين گونه استمداد از غير خدا، شرك محض است كه قرآن كريم در آيه ذيل، بى پايگى آن را رقم مى زند. قل من ذا الذى يعصمكم من اللّه ان اراد بكم سوءال و اراد بكم رحمه و لا يجدون لهم من دون اللّه وليا و لا نصيرا.) 4 (- بگو اگر خدا درباره شما اراده عذاب نمايد، كيست كه شما را از او در امان بدارد؟ و يا اگر اراده رحمت نمايد، (كيست كه از آن پيشگيرى نمايد) و آنان براى خود، ولى و ياورى نمى يابند. 2- روش ديگر آن است كه به هنگام يارى جستن از انسانى ديگر، او را آفريده ونيازمند به خدا بدانيم كه از خود، استقلالى ندارد و تاثير بخشى وى نيز از جانب خداى بزرگ، به منظور حل بعضى از مشكلات بندگان، به وى عطا گرديده است. براساس اين طرز تفكر، موردى كه از وى يارى مى طلبيم، حكم واسطه را دارد كه پروردگار بزرگ او را وسيله برآوردن برخى نيازها قرار داده است. اينگونه كمك خواهى، در واقع، استعانت از خداوند است زيرا او است كه به اين وسائل واسباب، هستى بخشيده و سرانجام آنان را در برآوردن نيازهاى ديگران، تاثير وتوان عطا فرموده است. اصولا زندگى افراد بشر بر مبناى اين استعانت از اسباب ومسببات، پايه ريزى شده است، بطورى كه بدون كمك گرفتن از آنها، زندگى انسان، دچار آشفتگى مى گردد. در اينجا نيز اگر با اين ديد به آنها بنگريم كه عوامل تحقق يارى خدا هستند كه هم اصل هستى آنها از خدا است و هم تاثير بخشى از آنهااز جانب او است، اين كمك گرفتن، با توحيد و يكتاپرستى هيچ برخوردى ندارد. اگر كشاورزى موحد و خدا شناس، از عواملى؛ مانند زمين و آب و هوا و آفتاب كمك مى گيرد و مى تواند دانه ها را پرورش داده و به بار بنشاند در واقع از خدا استمدادمى جويد؛ زيرا او است كه به اين عوامل و ابزار، نيرو و استعداد بخشيده است. روشن است كه اين استعانت، با روح توحيد و يگانه پرستى سازگارى كامل دارد. بلكه قرآن مجيد ما را به اينگونه يارى جستن از پديده هايى (مانند پايدارى و نماز)، فرمان مى دهد آنجا كه مى فرمايد: واستعينوا بالصبر و الصلوه.) 5 (- از پايدارى و نماز، يارى بجوييد. روشن است كه صبر و پايدارى كار بشر است و ما ماموريم از آنها كمك بگيريم و درعين حال، يك چنين استعانتى، با حصر آن به خدا در آيه 000 و اياك نستعين منافاتى ندارد.
پی نوشتها:
1-فاطر: 15
2- آل عمران: 126
3-حمد: 5
4-احزاب: 17
5-مائده: 45
منبع: شيعه پاسخ مى دهد، حسينى نصب- سيد رضا

چرا انبياء و اولياء خدا , خودشان را گنهكار مى دانستند , و به تضرع و استغفارمى پرداختند ؟

•

نمایش پاسخ ...

نبوت و امامت و رسالت چه تفاوتى با يكديگر دارند ؟

•

نمایش پاسخ ...

اسم اعظم الهى چيست ؟

•

نمایش پاسخ ...

چند عالم وجود دارد و مراد از عالمين چيست؟ آيا مقصود دو عالم است؟

•

نمایش پاسخ ...

بنا بر نظر مفسّران مقصود از «عالمين» عالم همه موجودات يعنى، عالم هر نوعى از موجودات چون عالم جمادات، عالم نباتات، عالم حيوانات و عالم انسان است و نيز عالم هر گروهى از مردمان است كه در منطقه‏اى خاص و با زبان ويژه سخن مى‏گويند چون عالم عرب و عالم عجم. خداوند متعال تمامى اين عوالم را ربوبيت كرده آنها را تدبير مى‏كند.(1)
اما اين كه «دو عالم وجود دارد» چنين نيست بلكه در يك نظر كلان، سه عالم هست: عالم ماده و مادى، عالم مثال و مثالى و عالم مجرد. هر يك از اين عالم‏ها در درون خود عوالمى دارند كه طرح تفصيلى آن در اين مقام نمى‏گنجد. اينك، توضيح مختصر هر يك از اين عوالم:
1- اولين عالم، عالم تجرّد و «جبروت» است كه عالم بالاتر و نزديك‏تر به مبدأ متعال است و موجودات آن از مراتب وجودى بالاترى برخوردارند. عالمى كه در جاى خود داراى عوالمى است كه بعضى برتر از بعضى، و برخى مترتب بر بعض ديگر و نشأت گرفته از آن است.
2- عالم بعدى، عالم «مثال» و «برزخ» يا «ملكوت» است كه مترتب بر عالم اول و متأخر از آن و نشأت گرفته از آن است كه در جاى خود داراى عوالمى بوده كه بعضى برتر از بعضى و بعضى مترتب بر بعض ديگر و نشأت گرفته از آن است.
3- عالم جسم و جسمانيات و يا نظام مادى است كه عالم «شهادت» و «ناسوت» نيز ناميده مى‏شود و آخرين عالم از عوالم وجود و هستى است و نشأت گرفته از عالم مثال و مترتب بر آن است.(2)
پى‏نوشت‏
(1) نگا: الميزان، ج 1، ص 12.
(2) براى آگاهى بيشتر ر. ك: استاد شجاعى، محمد، معاد يا بازگشت به سوى خدا، ج 1، ص 212- 622.
پرسمان

<- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 > ->