همه ی مراجع: در اذن پدر، اظهار لازم است و رضایت قلبی کافی نیست.

همه ی مراجع: در این فرض نیز باید با اجازه ی پدر دختر باشد.

همه ی مراجع: آری، تفاوتی بین آن دو نیست.

امام، تبریزی، سیستانی: عقد باطل است و بدون اجرای طلاق، می توانند از یکدیگر جدا شوند.
خامنه ای، صافی، مکارم و حید: اگر پدر عقد را تنفیذ نکند، احتیاط [واجب] آن است که نگاه محرمانه به یکدیگر نکنند و مرد زن را طلاق دهد.
بهجت، فاضل و نوری: خیر، عقد صحیح است و اگر بخواهند از یکدیگر جدا شوند، باید صیغه طلاق جاری کنند.

امام و سیستانی: آری، باید با اجازه او باشد.
بهجت، تبریزی، خامنه ای، فاضل، مکارم و وحید: بنابر احتیاط واجب، باید با اجازه او باشد.
نوری: خیر، به طور کلی اجازه پدر یا جد پدری دختر لازم نیست؛ ولی اگر بخواهد به احتیاط عمل کند، در فرض مسأله اجازه او لازم است

همه ی مراجع: ازدواج معاطاتی، درست نیست و باید صیغه بخوانند.

همه ی مراجع: خیر، در عقد ازدواج- خواه دائم یا موقت- حضور شاهد لازم نیست.

همه ی مراجع: اگر شرایط صحت عقد را رعایت کنند و صدای یکدیگر را بشنوند و بین جملات آنان فاصله طولانی نیفتد، اشکال ندارد و عقد صحیح است.

همه ی مراجع: خیر، در فرض یاد شده عقد باطل است.

همه ی مراجع: آری، می تواند.

همه ی مراجع: خیر، تنها راه، ازدواج- به طور دائم یا موقت- است و صیغه خواهر و برادری با نامحرم مشروع نیست.

همه ی مراجع: خیر، لازم نیست.

همه ی مراجع: پس از تعیین مهر و مدت عقد و رعایت شرایط عقد (مانند اجازه پدر دختر)، نخست دختر بگوید: « زوجتک نفسی فی المده المعلومه علی المهر المعلوم» و پس از آن بدون فاصله (طولانی) پسر بگوید: «قبلت التزویج»

امام، سیستانی، صافی، مکارم، نوری و وحید: اگر نمی توانند خودشان به صورت عربی صحیح بخوانند، می توانند به فارسی و یا هر زبان دیگری صیغه را اجرا کنند؛ ولی باید در همان زبان، لفظی را بگویند که معنای « زوجت» و « قبلت» را بفهماند و لازم نیست وکیل بگیرند.
تبریزی و فاضل: اگر نمی توانند خودشان به صورت عربی صحیح بخوانند، چنان چه گرفتن وکیل برایشان ممکن باشد- بنابر احتیاط واجب- باید وکیل بگیرند و اگر ممکن نیست، می تواند خودشان به زبان فارسی و یا هر زبان دیگری صیغه را اجرا کنند؛ ولی باید در همان زبان، لفظی را بگویند که معنای « زوجت» و «قبلت» را بفهماند.
بهجت: خواندن عقد نکاح به زبان فارسی و یا هر زبان دیگری جایز است؛ هر چند توانایی بر خواندن زبان عربی هم داشته باشند و وکیل گرفتن لازم نیست.

همه ی مراجع (به جز بهجت): خیر، جایز نیست؛ مگر آن که معنای هر کلمه از عقد را جداگانه بداند و کلمات آن را صحیح ادا کند.
بهجت: بنابر احتیاط واجب، نمی تواند آن را به عربی بخواند؛ مگر آن که بخواهد ترجمه آن را به زبان فارسی و یا زبان دیگری جاری کند. در این صورت احتیاط مستحب آن است که هر دو را بخواند (عربی و ترجمه آن).

همه ی مراجع: اگر معنای آن عوض شود، عقد باطل است.

امام، تبریزی، خامنه ای، مکارم، سیستانی و وحید: بنابر احتیاط واجب باید صیغه به عربی صحیح خوانده شود.
صافی، فاضل و نوری: باید صیغه به عربی صحیح خوانده شود.
بهجت: خیر شرط نیست؛ بلکه می توانند به هر زبانی که خواستند بخوانند. اما احتیاط مستحب (بهتر) آن است که به عربی بخوانند.

همه ی مراجع: خیر، جایز نیست؛ ولی می تواند باقی مانده را به او ببخشد و سپس عقد دائم بخواند.

همه ی مراجع (به جز تبریزی، سیستانی، مکارم و وحید): عقد موقت اندازه معینی ندارد و مقدار آن، با توافق دو طرف انجام می پذیرد.
سیستانی: ... باید مدت آن از مقدار عمر زن و شوهر و یا یکی از آنها بیشتر نباشد که در این صورت عقد باطل خواهد بود.
تبریزی، مکارم و وحید: ... بنابر احتیاط واجب، باید مدت آن از مقدار عمر زن و شوهر یا یکی از آنها بیشتر نباشد. در غیر این صورت، احتیاط واجب آن است که احکام عقد دائم را بر آن جاری سازند.

همه ی مراجع: با توجه به این که به مسأله آگاه نبوده اند، عملشان زنا نبوده و بچه نیز حلال زاده است و اگر بخواهند به زندگی موقت ادامه دهند، باید دوباره صیغه ی عقد را جاری کنند.