امام، خامنه ای، صافی، فاضل و نوری: لازم نیست به آنان بگوید.
مکارم: بنابر احتیاط به آنان بگوید.
بهجت: خیر، لازم نیست به او بگوید، مگر این که با او طوری معاشرت داشته باشد که اگر نگوید، لوازم مشترک بین آن دو نجس خواهد شد.
تبریزی: اگر در معرض این باشد که نجاست به خوردنی ها و آشامیدنی ها سرایت کند، باید به آنان بگوید.
وحید: اگر او باعث این امر شده و در معرض این باشد که نجاست به خوردنی ها و آشامیدنی ها سرایت کند، باید به آنان بگوید.
سیستانی: اگر او باعث این امر شده باشد، با دو شرط باید به وی بگوید: یکی این که در معرض این باشد که نجاست به خوردنی ها و آشامیدنی های او سرایت کند و دیگر آن که احتمال بدهد آنان به گفته ی او ترتیب اثر می دهند؛ ولی اگر بداند ترتیب اثر نمی دهند، گفتن لازم نیست.

همه ی مراجع: نهی از منکر، ملازم با نگاه کردن نیست و نگاه های قهری و اتفاقی، اشکال ندارد.

همه ی مراجع: وظیفه هر فردی امر به معروف و نهی از منکر است؛ ولی باید به شرایط و مراتب آن توجه داشته باشد.

همه ی مراجع: اگر از نوع موسیقی حرام باشد گوش دادن به آن جایز نیست و نهادهای یاد شده وظیفه دارند ارشاد و نهی از منکر کنند و صرف پخش شدن آن از رسانه صدا و سیما، دلیلی بر جواز آن نیست؛ ولی صداهای مشکوک اشکال ندارد.

همه ی مراجع (به جز بهجت): بر همه مکلفان، امر به معروف و نهی از منکر واجب است و اگر نیروی انتظامی به این فریضه عمل نکند، تکلیف از دیگران ساقط نمی شود؛ بلکه با فراهم بودن شرایط آن، بر سایرین نیز واجب است البته چنان چه نیاز به اقدام و برخورد فیزیکی باشد، این امر بدون اجازه حاکم شرع جایز نیست.
بهجت: بر همه مکلفان، امر به معروف و نهی از منکر واجب است و اگر نیروی انتظامی به این فریضه عمل نکند، تکلیف از دیگران ساقط نمی شود؛ بلکه با فراهم بودن شرایط آن، بر سایرین نیز واجب است. در جایی که منجر به جراحت بشود، نهی از منکر جایز نیست و اجازه مجتهد جامع شرایط نیز بنا بر احتیاط واجب کفایت نمی کند.

همه ی مراجع: معاشرت با آنان اشکال ندارد؛ به ویژه اگر باعث هدایت آنان بشود و تا هنگامی که یقین ندارید غذای مورد استفاده، از مال حرام است، تصرف در آن جایز است.

همه ی مراجع: آری، بر او هم واجب است که با تحقق شرایط، امر به معروف و نهی از منکر کند. البته باید بداند که اگر بخواهد سخنش در قلب دیگران جای گیرد و تأثیر بگذارد، با عمل و رفتار خود می تواند، به این هدف دست یابد.

همه ی مراجع: خیر، نهی از منکر در این مورد واجب نیست.

همه ی مراجع: خیر واجب نیست؛ ولی باید شرایط و مسائل امر به معروف را یاد بگیرد تا دچار اشتباه نگردد.

امام، بهجت، مکارم، فاضل، خامنه ای و نوری: در واجبات و محرمات، امر و نهی واجب و در مستحبات و مکروهات، امر و نهی مستحب است.
تبریز، سیستانی، صافی و وحید: در واجبات و محرمات امر و نهی واجب و در مستحبات امر مستحب است.

1- آمر و ناهی باید معروف و منکر را بشناسد.
2- احتمال دهد امر و نهی او تأثیر دارد.
3- امر و نهی مفسده ای (ضرر جانی، مالی مهم و آبرویی) نداشته باشد.
4- تارک معروف و عامل منکر، بر ادامه ی شیوه خود اصرار داشته باشد.

مراتب امر به معروف و نهی از منکر عبارت است از:
1- انکار قلبی،
2- انکار زبانی،
3- اقدام عملی.