قرآن كريم عين آن قرآني است كه از لب‌هاي مطهر رسول گرامي اسلام(صلي الله عليه ‏و آله و سلم) رسيده است و آنچه كه از لب‌هاي مطهر آن حضرت شنيده شده عين ‏چيزي است كه خداوند بر قلب پيامبر اكرم(صلي الله عليه و آله و سلم) نازل كرده است ‏و آن چه كه بر قلب‎ ‎او نازل شده عين آن چيزي است كه از ذات اقدس اله تنزّل پيدا كرده ‏است. دلايل عقلي و نقلي متعددي بر اين موضوع دلالت دارند‎.‎
دليل عقلي مسئله اين است كه خداوند هرگز بندگان خود را بدون هادي و راهنما رها ‏نمي‌كند ”كَفي بِرَبّكَ هادياً وَ نَصيراً“(١) اگر ديني خاتم اديان و پيامبر اين دين، خاتم انبيا ‏باشد و دين قابل تحريف باشد، معنايش اين است كه ذات اقدس اله از هدايت بشر ‏صرف نظر كرده است. براي اين كه كتاب و ديني فرستاده كه اين دين در دسترس حوادث ‏كم و زياد گرديده و از سلامت و صحت آن كاسته شده است. پس ديني باطل است ‏يعني خداوند بشر را به حال خود رها كرده است و اين باحكمت او سازگار نيست.‏
دليل نقلي خود قرآن كريم است. در سوره مباركه حجر فرمود: ”إنّا نَحنُ نَزّلنا الذّكرَ وَإنّا لَهُ ‏لَحافِظُون“(٢) ما اين قرآن را نازل كرديم و خود ما حافظ آن هستيم. در سوره‎ ‎فصّلت هم ‏فرمود: ”وَانّهُ لَكِتابٌ عَزيزٌ لا يأتيهِ الباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَلا مِنْ خَلْفِهِ تَنْزيلٌ مِنْ حَكيمٍ ‏حَميدٍ“(٣) اين كتاب آسماني از عزّت الهي برخوردار است، هيچ بطلاني در آن راه ندارد. ‏اگر قرار باشد قرآن تحريف شود، بيگانه به اين قرآن راه يابد و چيزي از آن كم كند يا بر آن ‏بيفزايد، اين قرآن بطلان‌پذير مي‌شود؛ در حالي كه خدا درباره قرآن فرمود: ”لايَأتيهِ الباطِلُ ‏مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَلا مِنْ خَلْفِهِ“ نه در زمان نزول خود قرآن، نه بعد از نزول قرآن و نه بعد از ‏رحلت رسول اكرم(صلي الله عليه و آله و سلم) چيزي او را باطل نمي‌كند.‏
‏‏
‏(١) سوره‎ ‎فرقان، آيه ٣١.‏
‏(٢) سوره‎ ‎حجر، آيه ٩.‏
‏(٣)سوره‎ ‎فصلت، آيه ٤٢.

( آیةالله جوادی آملی )‏