در قرآن به آيات فراوانى در اين باره برخورد مى‏كنيم
1 «ن و القلم و ما يسطرون ن، سوگند به قلم و آنچه مى‏نويسند».(1).
2 «اقرء و ربُّك الاكرم الّذى علَّم بالقلم علَّم الانسان مالم يعلم بخوان كه پروردگارت (از همه) بزرگوارتر است همان كسى كه به وسيلة قلم تعليم نمود به انسان آنچه را نمى‏دانست ياد داد».(2).
3 «وليكتب بينكم كاتب بالعدل و لا ياب كاتب ان يكتب كما علَّمه الله فليكتب و بايد نويسنده‏اى از روى عدالت (سند را) ميان شما بنويسد، و كسى كه قدرت بر نويسندگى دارد نبايد از نوشتن همان طورى كه خدا به او تعليم داده خوددارى كند پس بايد بنويسد(3).
4 «و لا يضارَّ كاتب و لا شهيد و نبايد به نويسنده و شاهد (و به خاطر حقگويى) زيانى برسد(4).
5 «و ما آتيناهم من كتبٍ يدرسونها ما (قبلًا) چيزى از كتابهاى آسمانى را به آنان نداده‏ايم كه آن را بخوانند. (و به اتكاى آن سخنان تو را تكذيب كنند)»(5).
6 «ائتونى بكتابٍ من قبل هذا اؤ اثارةٍ من علمٍ ان كنتم صادقين كتابى آسمانى، پيش از اين يا اثر علمى از گذشتگان براى من بياوريد (كه دليل صدق گفتار شما باشد) اگر راست مى‏گوييد»(6).
7 «رسول من الله يتلوا صحفاً مطهرةً فيها كتب قيِّمة پيامبرى از سوى خدا (بيايد) كه صحيفه‏هاى پاكى را (بر آنها) بخواند و در آن نوشته‏هاى صحيح و پر ارزش باشد»(7).
پى‏نوشت‏
(1) سورة قلم/ 1
(2) علق/ 3 تا 5
(3) بقره/ 282
(4) بقره/ 282
(5) سبأ/ 24
(6) احقاف/ 4
(7) بينه/ 2 و 3
پيام قرآن ج 10، حضرت آيت الله‏العظمى مكارم شيرازى و ساير همكاران