فيبرهاي محلول در آب به طور عمده در ميوه‌ها و سبزيجات تازه يافت مي‌شوند و مقدار کمتري در دانه‌ها و غلات وجود دارند. فيبرهاي غيرمحلول در‌ آب هم تمامي خواص فيبرهاي محلول در آب را به نوعي داشته و کمک مي‌کنند به اينکه اسيدهاي صفراوي که در اثر هضم و جذب چربي‌ها به کولون و رکتوم مي‌رسند، از دستگاه گوارش خارج شده و در واقع از بروز سرطان پيشگيري کنند. ويژگي‌ اصلي فيبرهاي محلول در آب اين است که چون در دستگاه گوارش هضم و جذب نمي‌شوند، به مقدار زيادي حجم ايجاد کرده و اين حجم زياد کمک مي‌کند به اينکه احساس سيري به شکل مطلوب‌تري با خوردن مقادير کافي از آنها در يک وعده غذايي فراهم شود. از طرف ديگر، چون کالري در بدن توليد نمي‌کنند مي‌توان گفت که يک تعادل انرژتيک در يک وعده غذايي فراهم مي‌کنند، به نحوي که باعث مي‌شوند در يک وعده غذايي مقدار زيادي انرژي دريافت نکنيم.
اگر در يک وعده غذايي اصلا فيبر وجود نداشته باشد، چون حجم غذايي که مي‌خوريم بيشتر است، انرژي دريافتي هم بالا رفته و در درازمدت اين مساله سبب مي‌شود بدن ما انرژي بيش از آنچه لازم دارد، بگيرد. در ضمن، وقتي به همراه غذا، مصرف شوند، چون در دهان نيز براي هضم‌شان نياز به جويدن بيشتر داريم، احساس سيري سريع‌تر القا مي‌شود!