اولاً: پيامبر(ص) دستور قتل «ذى الخويصره» را صادر نكردند؛ بلكه بر حسب روايات متعددى كه در كتاب‏هاى تاريخى نقل شده است پيامبر(ص) فرمودند: او را رها كنيد و فقط آينده تاريك او و پيروانش را پيشگويى فرمودند.
در تاريخ طبرى، ج 3، ص 92 آمده است:... مردى از بنى‏تميم به نام ذوالخويصره نزد پيامبر ايستاد. در حالى كه پيامبر مشغول تقسيم [غنايم جنگى حنين‏] بين مردم بودند. پس گفت: اى محمد! آنچه امروز انجام دادى را نگريستم. پيامبر(ص) پرسيدند: چگونه بود؟ گفت: عدالت نورزيدى!! پيامبر(ص) خشمگين شده، فرمودند: واى بر تو! اگر نزد من عدالت نباشد، پس نزد كيست؟ آن گاه عمر بن الخطاب عرض كرد: اى پيامبر خدا، آيا او را بكشيم؟ پيامبر(ص) فرمود: هرگز! رهايش كنيد، به درستى كه او را به زودى پيروانى خواهد بود كه در دين كنكاش مى‏كنند تا آنجا كه از آن خارج مى‏شوند، آن‏سان كه تير از كمان به بيرون پرتاب مى‏شود... .
ثانياً: اگر پيامبر(ص) دستور قتل (ذى الخويصره) را داده بودند، پس چگونه وى تا پس از رحلت آن حضرت زنده بوده است، در حالى كه امر پيامبر(ص) در اين زمينه قطعاً اجرا مى‏شد.
ثالثاً: به فرض روايتى دال بر دستور پيامبر(ص) نقل شده باشد كه ممكن است اين امر معارض با ديگر اخبار و نيز معارض با اصول كلى و تعاليم قطعى شريعت است. در اين صورت حكم به بى‏اعتبارى آن مى‏شود.
رابعاً: احتمال ديگر اين است كه پيامبر دستور قتل او را داده باشند، ولى نه به عنوان قصاص قبل از جنايت، بلكه به استناد عملكردى كه موجب اجراى حد در همان زمان بوده است، ولى به خاطر تعلل برخى از اصحاب و گريختن وى پيش از دستيابى حضرت على(ع) اين حكم عمل نگرديده است.
www.payambarazam.ir