اگر انسان بخواهد نماز شب بخواند به درس روز لطمه وارد نمي‌شود به شرط ‏اين‌كه شب‌ها يك مقدار زود بخوابد و شام را سبك‌تر ميل كند. شام را هرچه سبك‌تر ميل ‏كنيد بهتر است. شما مستحضريد بدن دو وعده غذا بيشتر احتياج ندارد. به ما گفته‌اند ‏اگر سير هستيد غذا نخوريد، در روايات آمده است در حال سيري غذا خوردن استعداد را ‏كم مي‌كند. يكي از بيانات نوراني حضرت امير اين است كه لَمْ تَجْتَمِعَ الْفِطْنَةُ والْبِطْنَة ‏يعني فطانت و هوشمندي با پرخوري جمع نمي‌شود. پُرخور هرگز خردمند نمي‌شود، ‏چرا؟ براي اين‌كه تمام تلاش و كوشش روح اين است كه اين غذاها را هضم كند و ديگر ‏فرصت انديشيدن ندارد. درست مثل آن است كه شما يك انسان متخصص دانشمند را ‏رفتگر كوي و برزن كنيد كه زباله‌ها را جمع كند.‏
اگر كسي بتواند استاد باشد چرا او را به رفتگري وادار كنيم. روح انسان مي‌تواند ‏استاد و مربي خوبي باشد، حيف است او را رفتگر جسم كنيم، بگوييم زباله‌ها را جمع ‏كن‎.‎
غذايي كه مي‌خوريم تا به مواد دفعي و زباله تبديل شود طول مي‌كشد. اين كار را ‏كه بدن انجام نمي‌دهد؛ اين روح است كه با واسطه بدن اين‌كارها را انجام مي‌دهد. روح ‏يك سلسله قواي ادراكي دارد يك سلسله قواي تحريكي. قواي تحريكي روح هم يك ‏سري ابزار فيزيكي دارد مثل معده و روده و قلب، آن‌كه غذا را به صورت خون در مي‌آورد و ‏عادلانه بين مو و ناخن و گوش و چشم و مژه چشم تقسيم مي‌كند، نفس انسان است، ‏روح آدم است.‏
خلاصه حيف است انسان روح خود را به رفتگري وادار كند. وجود مبارك ‏اميرالمؤمنين(عليه السّلام) فرمود: لاتَجْتَمِعُ عَزِيَمَةٌ وَوَليمَةٌ (١). يك وقت انسان اهل ‏سورچراني است، مي‌خواهد اين‌جا سور بخورد و آنجا سور بخورد و هر روز يك جا ‏ميهمان باشد. آدم سورچران اهل عزم نيست انسان تا مي‌تواند بهتر است دستش كنار ‏سفره خودش باشد. اگر كسي بخواهد اهل عزيمت و جزء وارثان اولو العزم باشد، در ‏همان رفت و آمد با ارحام هم مراقب است.‏
گاهي ميهماني‌هايي پيش مي‌آيد كه عيبي ندارد انسان برود، اما اين‌كه ‏سورچران باشد با اهل عزم بودن سازگار نيست. پس نماز شب انسان را از كار روز باز ‏نمي‌دارد، به شرط آن‌كه انسان مراقب مسائل جنبي باشد‎.‎
خيلي از برنامه‌هاي تلويزيون است كه انسان مي‌تواند نگاه نكند، همه‎ ‎سريال‌ها ‏كه سودمند نيست. خيلي از جلسات و گفتن‌ها و شنيدن‌ها سودمند نيست. حضرت ‏امير(عليه السّلام) به فرزندش فرمود: جوان! مبادا كاري كني‎ ‎يا حرفي بزني كه ديگران ‏به تو بخندند. اين كار، تو را كوچك مي‌كند. اگر نيم ساعت به اذان صبح بلند شويد هم به ‏نماز شب مي‌رسيد هم به نماز اول وقت؛ بعد هم كمي استراحت مي‌كنيد و به درس ‏روز هم لطمه‌اي وارد نمي‌شود‎.‎
‏( آیة الله جوادی آملی )‏
‏(١) نهج البلاغه، خطبه ٢٤١.‏