اين گونه رفتارها براي کودک 3 ساله طبيعي است و در کودکان زير 4 سال فراوان ديده مي‏شود؛ البته درجه‏ي آن متفاوت است. کودکان، در اين سنين گمان مي‏کنند مالک همه‏ي اشيا هستند. نگران نباشيد و بکوشيد تنش‏ها را کم کنيد؛ زيرا طرف مقابل فرزند شما هم کودکي است که به طور طبيعي، رفتاري مشابه از خود نشان مي‏دهد. سعي کنيد جلو نهادينه شدن اين رفتار را بگيريد. در تشديد اين رفتار، عللي مي‏تواند مؤثر باشد:
1. آموزش از بزرگ‏ترها و همسالان: گاهي بزرگسالان )والدين، خواهر و برادر( و همسالان بر سر اموال مي‏جنگند و اين رفتار، به کودک منتقل
مي‏شود. بکوشيد محيط را اصلاح کنيد.
2. آموزش عملي از ديگران: گاهي همسالان يا برادر و خواهر، اشيايي را به زور از او مي‏گيرند و به طور عملي، اين رفتار را به کودک مي‏آموزند. جلو رفتار آن‏ها را بگيريد.
3. نياز: براي فرزندتان لوازم و اسباب‏بازي‏هاي مورد نيازش را در حد متعارف تهيه کنيد.
چند توصيه
أ. پرهيز از زور: وقتي اسباب‏بازي ديگران را مي‏گيرد: سعي نکنيد به زور از او پس بگيريد؛ زيرا سبب قشقرق بيشتر کودک و آسيب احتمالي به شي‏ء مي‏شود.
ب. آموزش مالکيت: به کودک خود بياموزيد که مالک همه چيز نيست و هر اسباب‏بازي يا وسيله‏اي، از آن شخص خاصي است.
ج. استفاده از روش پرت کردن حواس: از اين روش براي سنين زير 2 سال و تا حدودي سن کودک شما مي‏توان استفاه کرد. سعي کنيد به ويژه در مهماني‏ها، شي‏ء دلخواه او را همراه داشته باشيد و هرگاه خواست اسباب‏بازي‏هاي کودکان ديگر را بگيرد، اسباب‏بازي دلخواهش را به او نشان دهيد؛ به احتمال فراوان، حواسش پرت خواهد شد. اگر چنين اتفاقي نيفتاد، اسباب‏بازي دلخواهش را به همان کودکي که مي‏خواهد اسباب‏بازي‏اش را بگيرد، ارائه کنيد؛ به طور قطع به چنين معامله‏اي راضي نخواهد شد و وسيله‏ي کودک ديگر را رها خواهد کرد.
منبع: کتاب نسیم مهر(1)، حجت الاسلام حسین دهنوی، انتشارات خادم الرضا(علیه السلام)