نياز کودکان به شير خوردن با توجه به قد، وزن و ميزان گرسنگي آن ها متفاوت است؛ بنابراين، اگر فرزند شما دائم احساس نياز مي کند و براي شير خوردن بيدار مي شود، به او پاسخ دهيد، و از اين مسأله نگران نباشيد.
در اين صورت، توصيه مي کنم جداسازي او را براي خواب تا 18 ماهگي به تأخير اندازيد( رک: ص 18)؛ زيرا بيدار شدن مکرر شما در شب و رفتن به اتاق کودک بسيار مشکل است.
اگر با وجود خواب مشترک با کودک، بيدار شدن مکرر و شير دادن به او برايتان سخت است، بکوشيد زمان شيردهي او را دست کم به 1 تا 2 ساعت افزايش دهيد. اين فاصله زماني، از ديدگاه دکتر ويليام سيرز( William Sears) مطلوب است؛ زيرا به اعتقاد او، در اين فاصله زماني، هورمون پرولاکتين( افزايش دهنده شير مادر) در خون ثابت مي ماند و در فاصله اي بيش از اين، اثر خود را از دست مي دهد(1).
اگر شيردهي در اين فاصله زماني هم برايتان مشکل است مي توانيد فاصله را تا قبل از يکسالگي به 3 ساعت و پس از يکسالگي تا 4 ساعت هم افزايش دهيد به شرط آن که در هر وعده، کودک را به طور کامل سير کنيد.
با آغاز سال دوم زندگي کودک مي توانيد وعده 2 بعد از نصف شب را نيز حذف کنيد؛ البته احتمالاً ناچار خواهيد بود تا مدتي( حدود 1 هفته)، همان ساعتي که بيدار مي شود، با شيشه آب ولرم، نياز عاطفي او را برآوريد.
پی نوشت:
1. ويليام سيرز و مارتا سيرز، چهل نکته کليدي براي شيردادن به نوزاد، ص 44.
منبع: کتاب نسیم مهر(2)، حجت الاسلام حسین دهنوی، انتشارات خادم الرضا(علیه السلام)/1388