در آيات قرآن مجيد گاهي از لذّات و نعماتي ياد مي شود که از افق افکار همه انسانها و از دايره انديشه و تصور و خيال و وهم بيرون است چنانچه مي فرمايد: « فلا تعلم نفسٌ ما اخفي لهم من قرهِ اعين جزاءً بما کانوا يعملون » (1) هيچ کس نمي داند چه پاداشهايي که مايه روشني چشمهاست براي آنها نهفته شده است. اين جزاي اعمالي است که انجام مي دادند. در روايتي از نبي اکرم (ص) است که مي فرمايد : اِنّ الله يقول اَعدَدتُ لعبادي الصّالحين ما لاعينُ رأت، ولا اذنٌ سَمِعَت، و لا خطر علي قلب بشر » (2) خداوند مي فرمايد : براي بندگان صالحم پاداشهايي فراهم کرده ام که هيچ چشمي نديده و هيچ گوشي نشنيده، و بر فکر کسي نگذشته است. در آيه و روايت فوق که بسيار سربسته به مواهب عظيم و معنوي و روحاني بهشتيان اشاره مي کند از جمله آياتي است که در وصف نعماتي آمده که هيچ کس حتي پيامبران مرسل و فرشتگان تقرّب الهي نيز نمي توانند به حقيقت آن پي ببرند كه خداوند چه پاداشي براي بندگان خاصّش قرار داده است ولي آن چه مسلم است اين است که مقربان خدا به درجاتي از قرب ذاتِ پاکِ او، مراحلي از وصال ديدار او و مراتبي از عنايات و الطاف او مي رسند که تا کسي به آن نرسد نمي تواند آن را درک کند.
پی نوشت:
1- سجده / 17.
2- پيام قرآن، ص 303.
منبع: تصویر بهشت و بهشتیان در قرآن کریم، فاطمه کريمي، انتشارات جامعه القرآن الکریم