خداوند سبحان به پاس هماهنگي همه جانبه رسول اكرم(ص) با قرآن كريم و نيز براي ترغيب ديگران به تأسي از چنين سيره‏اي، ازوجود مقدس آن حضرت با عظمت ياد مي‏كند، چنانكه براي بزرگداشت وي، درهيچ جاي قرآن او را با اسم مخاطب قرار نداد، بلكه با القاب ازآن حضرت ياد كرد، مانند: «يا أيها النبي»، «يا أيها الرسول»، «يا أيّها المدثّر» و ... ولي درباره ديگر پيامبران مي‏فرمايد: «يا نوح»، «يا داود» ، «يا موسي» و مانند آن (بحار16/400).
نام مبارك رسول خدا(ص) به عنوان «محمد»، فقط چهار مورد در قرآن كريم آمده است و يك مورد نيز، از آن حضرت به عنوا «احمد» ياد شد. بايد توجه داشت در مواردي كه بنام آن حضرت تصريح شده نكته‏اي هست كه بدون تصريح به نام پيامبر(ص) آن نكته تأمين نمي‏شد، مانند آن كه وقتي بحث خاتميت آن حضرت به ميان مي‏آيد بايد نام آن حضرت ذكر شود.
خداوند براي اين كه ديگران را متوجه عظمت مقام پيامبر كرده، آنان را به ادب قرآني و تكريم الهي نسبت به ساحت مقدس آن حضرت مؤدب كند مي‏فرمايد: در حضور رسول گرامي(ص) صداي خود را بلندتر از صداي او نكنيد و او را به اسم خطاب نكيند و غير مؤدبانه با آن حضرت برخورد نكنيد: «لا تَرفعوا أَصواتكم فَوق صوت النبي» حجرات/2، «لا تَجعلوا دُعاء الرسول بَينكم كَدُعاء بَعضكم بعضا» نور/63. محضر رسول گرامي(ص) را بايد مجلس علم و عقل بدانيد نه مجلس گفتار عادي و استيناس حديث؛ چنانكه در سوره احزاب ادب محفل رسول اكرم(ص) بيان شده است.
eporsesh.com