در مورد سبب نزول اين آيه آمده است كه جمعي از افراد سست ايمان بعد از حادثه اُحد بر دوستان و بستگان خود كه شهيد شده بودند، تأسف مي‏خوردند كه چرا آنان مردند و نابودن شدند؛ خصوصاً هنگامي كه به نعمتي مي‏رسيدند و جاي آنان را خالي مي‏ديدند، بيشتر ناراحت مي‏شدند. با خود مي‏گفتند: ما در ناز و نعمت قرار داريم، امّا برادران و فرزندان و دوستان ما در قبر خوابيده‏اند و دستشان از همه جا كوتاه شده است. آيه مذكور و دو آيه بعدي؛ يعني آيات 169 تا 171 آل عمران براي خط بطلان كشيدن به اين گونه انديشه‏هاي نادرست نازل شده و مقام شامخ و بلند شهيدان را يادآوري نموده است.
منظور از حيات و زندگي در اين جا زندگي برزخي است كه ارواح در عالم پس از مرگ دارند، نه زندگي جسماني و مادي.
اگر چه زندگي برزخي اختصاصي به شهيدان ندارد و شامل بسياري از مردم ديگر نيز مي‏شود، ليكن از اين كه حيات شهيدان در عالم برزخ يك حيات فوق العاده و عالي و آميخته با انواع نعمت‏هاي معنوي است، در اين چند ايه از آنان ياد شده، خصوصاً سبب نزول آيه با توجه به آن چه بيان گرديد، در مورد شهيدان بود، بدين جهت از حيات آنان ياد شده است.(1)
پي نوشت‏:
1. تفسير نمونه، ج 3، ص 169 تا 173.
eporsesh.com