ما يك نظام عِلّي داريم و يك نظام عادي. ذات اقدس اله جهان را بر اساس نظم ‏علّي يا علّت و معلول آفريد، يعني هر معلولي با علتي خاص در ارتباط است و از علت ‏خاص، معلول مخصوص پديد مي‌آيد. يكي از قوانين اصلي نظام علّي حاكم بر جهان ‏هستي اين است كه ذات اقدس اله بايد بشر را بپروراند، تربيت كند، هدايت كند و وحي ‏و نبوت را نصيب اين مردم كند. مردم كه نمي‌دانند فلان شخص پيغمبر است يا نه، ‏بنابراين براي تشخيص پيامبر ناچارند از كرامت و معجزه استفاده كنند. پيامبر بايد ‏نشانه‌اي بياورد كه ادعاي خود را ثابت كند و نشانه درستي ادعاي پيامبر همان معجزه ‏اوست. بنابراين خود وحي و نبوت همراه با معجزه، جزء نظام عِلّي حاكم بر عالم است.‏
كاري كه معجزه مي‌كند اين نيست كه نظام علّي را بر هم بزند بلكه معجزه خرق ‏عادت است نه خرق عليّت. معناي اعجاز اين نيست كه معلولي بدون علت پيدا شود، ‏بلكه معناي اعجاز اين است كه اين شيء (معجزه) علت‌هاي فراواني دارد كه بعضي از ‏آنها شناخته شده و برخي ديگر شناخته نشده است مگر براي اولياي الهي‎.‎
اگر كاري از راه علل شناخته شده صورت گيرد مطابق با نظم علّي و عادّي است. ‏و اگر از راه علل ناشناخته صورت پذيرد مطابق با نظم علّي هست ولي عادّي نيست و ‏معجزه خرق (خلاف) عادت است نه خرق عليّت. بنابراين نظام حاكم بر جهان با معجزه و ‏كرامت بر هم نمي‌خورد و هيچ تغييري نمي‌كند.‏
( آیةالله جوادی آملی )