پاسخ اين شبهه آن است كه، اولاً: سيره خود ائمه (عليهم السلام) اين بود كه وقتى خداوند فرزندى به آنان ‏مى‏داد، هرگز سؤال نمى‏كردند كه اين فرزند، پسر است يا دختر‎.‎
‎ ‎ثانياً، گاهى سخن در اين است كه زن، بهتر است يا مرد؟ پسر بهتر است يا دختر؟ و يك وقت بحث در ‏اين است كه براى پدر كداميك از اينها نافع‏تر است، در بحث قرآن‏شناسى بحث در موضوع تكامل، يك مطلب ‏است و بحث اين كه در مسائل اقتصادى كداميك از دختر و پسر، به حال پدر بيشتر نافع هستند، مطلب ‏ديگرى است. در معارف انسانى بين زن و مرد و دختر و پسر فرقى نيست، و راه را خدا براى همه مقرر كرده ‏است اما اگر پدر بخواهد بهره ببرد، البته از پسر، بهره بيشترى مى‏برد و پسر مى‏تواند خيلى از مشكلات او را ‏در دوران سالمندى حل كند و اين نه بدان معناست كه از نظر خدا هم پسر، بهتر از دختر است، يا عندالعقل ‏پسر بهتر از دختر است. بلكه معنايش اين است كه پسر غالباً براى پدر خدمتگزار است وگرنه از نظر قرآن ذات ‏اقدس اله مى‏فرمايد:‏
‎ » ‎انّ أكرمكم عند اللَّه أتقاكم»(1).‏
‎ ‎و نيز در جايى ديگر مى‏فرمايد‎:‎
‎ » ‎من عمل صالحاً من ذكر أو أُنثى وهو مؤمن فلنحيينّه حياةً طيّبة»(2).‏
‎ ‎پس بايد توجه داشت كه اين دو مسأله باهم خلط نشود‎.‎
‎ ‎ثالثاً، سرّ اين كه ائمه (عليهم السلام) پسر مسألت مى‏كردند، اين بود كه مى‏خواستند جانشين و امام ‏بعدى آنها، محفوظ بماند و امامت يعنى رهبرى، پشتوانه‏اش ولايت است و ولايت اختصاصى به مرد، ندارد. ‏گرچه رسالت - كه كار اجرايى است - مخصوص مردان است. اما در بخش ولايت - كه اصل، و پشتوانه است و ‏انسان ولى‏اللَّه و خداوند ولى او است - هيچ تفاوتى بين زن و مرد نيست.‏
‎ ‎بنابراين اگر امامان معصوم (عليهم السلام) از ذات اقدس اله، پسر مسئلت مى‏كردند، براى آن بود كه ‏جاى آنها را بگيرد و رهبرى جامعه را بعد از آنها به عهده داشته باشد و رهبرى، يك كار اجرايى است كه ‏مخصوص مردان است‎.‎

‏( آیةالله جوادی آملی ،زن در آئينه جلال و جمال، صفحات 433 ـ 434.)‏

‏(1) سوره حجرات، آيه 13.‏
‏(2) سوره نحل، آيه 97.‏