راه حلّ اين شبهه و تبيين حجاب در بينش قرآن كريم اين است كه زن بايد كاملاً درك كند كه حجاب او تنها ‏مربوط به خود او نيست تا بگويد من از حق خودم صرف‏نظر كردم، حجاب زن مربوط به مرد نيست تا مرد بگويد ‏من راضيم، حجاب زن مربوط به خانواده نيست تا اعضاى خانواده رضايت بدهند، حجاب زن، حقى الهى است، ‏لذا مى‏بينيد در جهان غرب و كشورهايى كه به قانون غربى مبتلا هستند اگر زن همسردارى آلوده شد و ‏همسرش رضايت داد، قوانين آنها پرونده را مختومه اعلام مى‏كنند، اما در اسلام اين چنين نيست، حرمت زن ‏نه اختصاص به خود زن دارد نه شوهر و نه ويژه برادر و فرزندانش مى‏باشد، همه اينها اگر رضايت بدهند قرآن ‏راضى نخواهد بود، چون حرمت زن و حيثيت زن به عنوان حق‏اللَّه مطرح است و خداى سبحان زن را با سرمايه ‏عاطفه آفريد كه معلّم رقّت باشد و پيام عاطفه بياورد، اگر جامعه‏اى اين درس رقّت و عاطفه را ترك نمودند و به ‏دنبال غريزه و شهوت رفتند به همان فسادى مبتلا مى‏شوند كه در غرب ظهور كرده است. لذا كسى حق ‏ندارد بگويد من به نداشتن حجاب رضايت دادم، از اين كه قرآن كريم مى‏گويد هر گروهى، اگر راضى هم ‏باشند، شما حد الهى را در برابر آلودگى اجرا كنيد، معلوم مى‏شود عصمت زن، حق‏اللَّه است و به هيچ ‏كسى ارتباط ندارد. قهراً همه اعضاى خانواده و اعضاى جامعه و خصوصاً خود زن امين امانت الهى هستند. زن ‏به عنوان امين حق‏اللَّه از نظر قرآن مطرح است يعنى اين مقام را و اين حرمت و حيثيت را خداى سبحان كه ‏حق خود اوست، به زن داده و فرموده: اين حق مرا تو به عنوان امانت حفظ كن، آنگاه جامعه به صورتى ‏درمى‏آيد كه شما در ايران مى‏بينيد، جهان در برابر ايران خضوع نموده است، زيرا كه در مسأله جنگ تا آخرين ‏لحظه، صبر نمود و كارى كه برخلاف عاطفه و رقت و رأفت و رحمت باشد انجام نداد. با اين كه دشمنان او از ‏آغاز، حمله به مناطق مسكونى، كشتار بى‏رحمانه بى‏گناهان و غير نظامى‏ها را مشروع نمودند.‏
‎ ‎جامعه‏اى كه قرآن در او حاكم است، جامعه عاطفه است و سرّش اين است كه نيمى از جامعه را ‏معلمان عاطفه به عهده دارند و آن مادرها هستند، چه بخواهيم، چه نخواهيم، چه بدانيم و چه ندانيم اصول ‏خانواده درس رأفت و رقّت مى‏دهد، و رأفت و رقّت در همه مسائل كارساز است‎.‎

‏( آیةالله جوادی آملی ،زن در آئينه جلال و جمال، صفحات 437 ـ 438.)‏