چنين تعبيرهايى به لحاظ غلبه خارجى موضوع در زمان بيان آن است. يعنى در آن زمان اين صنف گرانقدر ‏‏(يعنى زنان) از تعليم و تربيت صحيح محروم بوده‌اند در صورتى كه اگر شرايط درست براى فراگيرى آنها در ‏صحنه تعليم و تربيت فراهم شود اگر غلبه بر عكس نشود لااقل غلبه با مردان نخواهد بود تا منشاء نكوهش ‏گردد. يعنى اگر زنان در پرتو تعليم صحيح و تربيت وزين پرورش يابند و چون مردان بيانديشند و چون رجال تعقّل ‏و تدبّر داشته باشند تمايزى از اين جهت با مردها ندارند و اگر گاهى تفاوت يافت شد، همانند تفاوتى است ‏كه بين خود مردها نيز مشهود است.‏
مثلاً اگر زنان مستعد به حوزه‌ها و دانشگاه‌هاى علمى راه يابند و همانند مردان به فراگيرى علوم بپردازند ‏و در دروس مشترك آگاهى كامل يابند ديگر نمى‌توان گفت رواياتى كه در نكوهش زنان آمده و احاديثى كه در ‏پرهيز از مشورت با آنها وارد شده و ادلّه‌اى كه در نارسايى عقول آنان رسيده اطلاق دارد و هيچگونه ‏استثنايى نسبت به زنان دانشمند و محقق ندارد بلكه قطعاً اين گونه زنان، مستثنى خواهند بود و در اين ‏زمينه تمايزى با مردها ندارند(1).‏

‏(1) نهج‌البلاغه، نامه 31.
‏
‏( آیةالله جوادی آملی ،زن در آينهٔ جلال و جمال، ص 37 ـ 36)‏