گفته مى‌شود چون زن از ارث كمترى برخوردار است لذا محترم نيست، در صورتى كه به هنگام ‏مهاجرت پيامبر به مدينه، شتر حضرت در مقابل خانه كسى كه از فقيرترين مردم مدينه بود خوابيد ‏پس نداشتن مال، نقص نيست چه اين كه داشتن آن كمال نيست.‏
‎ ‎خطبه مبسوطى در نهج‏البلاغه است كه حضرت على عليه السلام مى‏فرمايد: نشانه اين كه ‏داشتن مال كمال نيست، آن است كه همه انبيا از مال دنيا بهره‏اى نداشته‏اند - يا بايد گفت داشتن ‏مال كمال نيست يا معاذاللَّه بايد گفت كه خدا اين كمال را به انبياى خود نداده است - آنگاه قصه ‏موسى كليم، عيسى مسيح، داود و خود رسول خدا - عليهم الصلاة وعليهم السلام - را ذكر ‏مى‏كند و مى‏فرمايد وضع زندگى اينها ساده بود، پس با اين شواهد فراوان معلوم مى‏شود كمال، در ‏فراوانى مال نيست.‏
‎ ‎مضافاً بر اين كه: اولاً، در بعضى از موارد زن و مرد همتاى هم ارث مى‏برند، در مواردى مرد ‏بيشتر ارث مى‏برد و در مواردى هم زن بيشتر ارث مى‏برد. ثانياً، اگر ارث زن - دختر و خواهر ميت - ‏كم است، در مقابل، تمام زندگى زن توسط مرد تأمين مى‏شود و مهريه را نيز اضافه بر مخارج زندگى ‏در اختيار دارد‎.‎
‎ ‎از لذتها و پوشيدنى‏ها و زيورآلات زن بهره مى‏گيرد و توليد اينها، وظيفه مرد است يعنى بهره ‏مهم، از آنِ زن و توليد مهمّ مربوط به مرد است.‏
‎ ‎اينجا دو مسأله دقيق و كاملاً از هم جدا وجود دارد: حضرت على عليه السلام نمى‏خواهد ‏بفرمايد چون سهم ارث زن كم است او كم‏ارزش است، بلكه مى‏فرمايد همان مال را دين، به زن ‏مى‏دهد اما با سرپرستى مرد، و به عنوان مهريه و نفقه به او مى‏دهد، حق او را مستقيماً به خود او ‏نمى‏دهد، تا عهده‏دار دخل و خرج و زحمت توليد نباشد‎.‎

( آیةالله جوادی املی ،زن در آئينه جلال و جمال، صفحات 372 ـ 373.)‏