(1)پيامبر گرامى اسلام(صلى الله عليه وآله) به دليل شخصيّت بى نظيرى كه در عالم آفرينش دارد و براساس مصالحى كه ما از آن بى خبريم و خداى متعالى مى‌داند، داراى يك رشته حقوق و تكاليف فردى، خانوادگى و اجتماعى بود كه به حضرت اختصاص داشت و هيچ يك از مسلمانان با وى در آن موارد شريك نبود. بعضى از اين موارد در آيات قرآن آمده، و به زنان پيامبر ناظر است; از جمله:
أ. هريك از زنان وى كه كار زشت مسلّمى را انجام دهد، عذابش دو برابر خواهد بود. (احزاب،30)
ب. هر كدام از زنان او كه فرمانبر خداى متعالى و پيامبر باشد و كارى شايسته كند، پاداشش دو برابر است. (احزاب، 31)
ج. زنان مى‌توانند خود را به پيامبر هبه كنند و به كسى غير از پيامبر(صلى الله عليه وآله) جايز نيست.(احزاب، 50)
د. براى هيچ كس غير از او، داشتنِ بيش از چهار همسر دائم (در يك زمان) جايز نيست. (احزاب، 52)
هـ.(2)از مجموعه اين احكام ويژه به دست مى‌آيد كه نبىّ گرامى اسلام، موقعيّت ممتازى در پيشگاه الاهى دارد كه براساس آن ويژگى ها، به نبوّت و رسالت رسيده و بر او وحى نازل شده است و تكليف بزرگ هدايت بشر بر دوش وى گذاشته شده، و از سوى ديگر، حقوق و امتيازهاى خاصّى نيز براى حضرت قرار داده شده است. آن چه بدان يقين داريم، اين است كه خداوند، حكيم و عليم است، و كارهاى الاهى و احكام آسمانى هيچ يك بدون مصلحت نيست; امّا آن حكمت ها دقيقاً چيست، خبر نداريم; واللّه العالم.


1 ر.ك: محمّد تقى مصباح يزدى، جزوه حقوق و سياست در قرآن، درس 211.
2. حقوق و تكاليف اختصاصى ديگرى نيز وجود دارد كه برخى از آن ها در قرآن آمده است. ر.ك: احزاب (33)، 28ـ35 و 50ـ53.