هرگز ما نمى گوييم كه: با پيشرفت قابل توجّه علم، همه اسرار اين جهان براى بشر معلوم گشته و تمام معمّاهاى جهان آفرينش حل گرديده است; بلكه، همچنان كه دانشمندان مى گويند: «هر اندازه بر حجم معلومات بشر افزوده مى شود، به همان نسبت تعداد مجهولات وى نيز افزايش مى يابد» و ما مى خواهيم ثابت كنيم: اين جهان (تا آن جا كه علم آن را كشف كرده و پرده از روى آن برداشته) داراى نظم حكيمانه و حيرت انگيزى است; امّا درباره آنچه از نظر علوم مستور مانده نمى خواهيم داورى كنيم. ما مى گوييم همين دايره اى را كه علم روشن ساخته سراسر نظم است و حساب، البتّه اين دايره گرچه در برابر مجموع اسرار جهان خلقت حكم «صفر» را دارد ولی نسبت به خود، دايره وسيع و قابل توجّهى است.
همين اندازه براى اثبات وجود خداوند دانا و حكيم كافى است; زيرا نمى توان يك ميلياردم نظمى را كه علم روشن ساخته، معلول تصادف و طبيعت فاقد شعور دانست; بلكه مى توان آن را نمونه اى از بقيّه سازمان جهان هستى قرار داد.
بد نيست براى روشن شدن مطلب، اين امثال را در نظر بگيرد: فرض كنيد كتاب فوق العاده قطور و ضخيمى در يكى از سرداب هاى زيرزمينى مربوط به زمان هاى گذشته به دست ما بيفتد و پس از سال ها كوشش و تلاش مداوم و استفاده از صدها كتاب ديگر و استاد، موفّق شويم چند صفحه اى از آن را بفهميم و در همين چند صفحه يك دنيا حقايق و اسرار، بلكه در هر سطرى نكته اى پر مغز و مطلبى عالى و پر ارزش بيابيم كه حاكى از يك مغز بسيار توانا و علم سرشار باشد، ما گرچه از مطالب بقيّه كتاب و از صحّت و سُقم آن بكلّى بى خبريم، ولى اجمالا از همين چند صفحه مى توانيم پى ببريم كه اين كتاب اثر يك نابغه جهان علم و يك دانشمند لايق و برجسته بوده است، بلكه ممكن است از همين چند صفحه اجمالا بفهميم كه در صفحات ناخوانده، هزاران اسرار و نكات پر مغز علمى است كه هنوز ما شايستگى درك آن را پيدا نكرده ايم.