مطابق آنچه مورّخان معتبر اسلامى نوشته اند، نخستين سوره اى كه بر پيامبر اكرم(ص) نازل شد، سوره «علق» بود و آخرين سوره سوره «توبه» بوده. مضامين اين دو سوره نيز اين مطلب را تأييد مى كند. در مورد نگارش قرآن در زمان پيامبر(ص) هم بايد گفت، عدّه اى از برجسته ترين صحابه آياتى را كه بر پيامبر(ص)نازل مى شد، مرتّباً از آن حضرت دريافت نموده با يك نوع خطّ كوفى كه خطّ متداول آن زمان بود مى نوشتند. اين عدّه را «كُتّاب وحى»
يعنى «نويسندگان وحى» مى نامند. تعداد اين افراد را مورّخان تا چهل و سه نفر نوشته اند. در ميان اين افراد از همه بيشترامام على(ع) و زيد بن ثابت در كار نوشتن آيات قرآن زحمت مى كشيدند. آنها هميشه ملازمت حضور پيغمبر(ص) را داشتند و با راهنمايى و سرپرستى دقيق پيامبر، تمام آيات نازل شده را مى نوشتند. و نظر به اين كه ريشه و اساس اسلام، اين كتاب آسمانى است و اين كتاب در تمام جهات و شؤون زندگى اجتماعى و فردى، قانون اساسى مسلمانان بوده، پيامبر شخصاً اهتمام زيادى به نوشته شدن آن مى كرد. هنگامى كه آن حضرت رحلت نمود، تمام قرآن به صورت نوشته در اختيار مسلمانان بود و عدّه زيادى هم آن را از حفظ داشتند و قرآنى كه هم اكنون در دست مسلمانهاست، همان است كه هنگام رحلت پيامبر در دست مسلمانان بود.