آيت الله صافى گلپايگانى درباره‏ى بخش اول سؤال مى‏فرمايد:
»اصولا بايد توجه داشت كه اگر در موضوع »غيبت«، اين گونه نقاط مكتوم بماند، شك و شبهه‏اى ايجاد نمى‏كند؛ چنان كه روشن شدن آن نيز در ثبوت و اثبات اصل غيبت مداخله‏اى ندارد) وقتى غيبت شخص امام )عج( و مخفى بودن ايشان معقول و منطقى است، مخفى بودن اين خصوصيات به طريق اولى معقول و منطقى خواهد بود) جهل به اين گونه امور، دليل بر هيچ مطلبى نمى‏شود))) با اين حال، براى اين كه پاسخ مختصرى به اين پرسش داده شود، عرض مى‏كنيم: بر حسب آنچه از بعضى از احاديث و حكايات معتبر استفاده مى‏شود، امام )عج( در غيبت كبرى در مكان خاص و شهر معينى استقرار دائم ندارند؛ بلكه براى انجام وظايف و تكاليفى به مسافرت و سير و حركت و انتقال از مكانى به مكان ديگر مى‏پردازند)« ( آيت الله صافى گلپايگانى) پاسخ به ده پرسش، صص 27 - 28)
به عنوان شاهدى بر اين مدعا مى‏توان به دو توقيعى اشاره كرد كه از امام زمان )عج( خطاب به شيخ مفيد نوشته شده است) در توقيع اول ضمن مباحث مختلف، اشاره شده است: »ما در عين حال كه در مكانى به دور از خانه‏هاى ظالمين بر حسب آنچه خداوند تعالى تا زمانى كه حكومت دنيا در دست فاسقين باشد، به مصلحت ما ديده است - سكونت داريم - اما به كارهاى شما عالميم و ذره‏اى از اخبار شما از ما فروگذار نمى‏شود)))« ( الاحتجاج »طبرسى«، ج 2، ص 319؛ به نقل از كلمة الامام المهدى، ج 1، ص 190) »نحن و ان كنا ناوين بمكاننا النائى عن مساكن الظالمين، حسب الذى أراناه الله تعالى من الصلاح و لشيعتنا المؤمنين ذلك مادامت دولة الدنيا للفاسقين، فانا نحيط علما بأنبائكم و لا يعزب عنا شى‏ء من أخباركم)))«) اين فقره به خوبى نشان مى‏دهد كه ايشان در محل‏هايى سكونت مى‏گزينند كه از خانه‏هاى ظالمين دور باشد) اين مطلب در توقيع دوم صريح‏تر آمده است كه در آن مى‏فرمايد: »))) و ما شاهد و ناظر مناجات تو بوديم))) در حالى كه در جايگاهمان در قله‏ى كوهى در محلى ناشناخته ساكنيم و اخيرا به خاطر افرادى بى‏ايمان به ناچار از منطقه‏اى پر درخت به اين جا آمده‏ايم و به زودى از اين جا به دشتى هموار كه چندان از آبادى‏ها دور نباشد، فرود خواهيم آمد))))« ( الاحتجاج، ج 2، ص 324؛ به نقل از كلمة الامام المهدى، ج 1، ص 196 - 8)))) فقد كنا نظرنا مناجاتك))) الان من مستقر لنا ينصب فى شمراخ من بهماء صرنا اليه آنفا من غماليل ألجأنا اليه السباريت من الايمان و يوشك أن يكون هبوطنا الى صحصح من غير بعد من الدهر و لا تطاول من الزمان)
بعيد نيست كه اقامتگاه اصلى ايشان و يا اماكنى كه بيش‏تر آمد و شدشان در آن جاهاست، مكه‏ى معظمه و مدينه‏ى منوره و عتبات مقدسه باشد)
اما درباره‏ى اين كه حضرت امام زمان )عج( با كوه رضوى و ذى طوى چه ارتباطى دارند كه در دعاى ندبه آمده است: »ليت شعرى أين استقرت بك النوى؟ بل أى أرض تقلك أو ثرى؟ أبرضوى أو غيرها أم ذى طوى؟« آيت الله صافى گلپايگانى بحث مفصلى دارد كه خلاصه‏اش اين است:
اولا: اين دو مكان بر حسب كتب معاجم و تواريخ، از اماكن مقدس مى‏باشند و محتمل است كه حضرت صاحب الامر )عج( برخى از اوقات شريف خود را در اين دو مكان به عبادت و خلوت گذرانده باشند) اين جمله هيچ دلالتى ندارد بر اين كه اين دو مكان يا يكى از آن‏ها، اقامتگاه اصلى و دائمى ايشان باشد)
ثانيا: اين استفهام‏ها، استفهام حقيقى نيست؛ بلكه به انگيزه‏ى بيان سوز هجران و اظهار تأسف از فراق و حرمان از فيض حضور و تأخير عصر ظهور گفته شده است)
ثالثا: برخى از عبارات خود اين دعاى شريف نيز دلالت دارد بر اين كه ايشان در بين مردم هستند و از ميان مردم خارج و جدا نيستند؛ مثل اين فقره كه: »بنفسى أنت من مغيب لم يخل منا، بنفسى أنت من نازح لم ينزح )ما نزح( عنا« ( همان: جانم به فدايت، تو همان ناپيدايى هستى كه بيرون از ما نيستى) جانم به فدايت، تو همان كنار رفته‏اى هستى كه از ما به كنار نيستى) لذا به هيچ وجه اين عبارات، جايگاه دائمى براى ايشان مشخص نمى‏كند ( »آيت الله صافى گلپايگانى«، فروغ ولايت در دعاى ندبه، صص 35 - 46) لازم به ذكر است، با توجه به اين كه فرقه‏ى كيسانيه )كه قبلا درباره‏اش صحبت كرديم( معتقدند محمد بن حنفيه )پسر امام على )ع(( همان مهدى موعود است و او در كوه رضوى غيبت كرده است و در همان جا سكونت دارد، برخى اين توهم برايشان پيدا شده است كه با توجه به اين فقرات مورد بحث )أبرضوى او)))(، چه بسا اين دعاى ندبه، ساخته و پرداخته همين فرقه‏ى كيسانيه باشد) »آيت الله صافى گلپايگانى« در اين كتاب مفصلا به اين شبهه پاسخ مى‏دهد و علاوه بر ادله‏ى فوق، از جمله دلايلى كه در رفع اين توهم آمده، اين فقره‏ى دعاست كه: »أين الحسن؟ أين الحسين؟ أين أبناء الحسين؟ صالح بعد صالح و صادق بعد صادق« و مى‏دانيم كه كيسانيه، امامت را بعد از امام حسين )ع( در محمد حنفيه تمام شده مى داند و به امامت فرزندان امام حسين )ع( معتقد نيست) باز عبارت »و ابن فاطمة الكبرى« به خوبى نشان مى‏دهد كه در اين دعا، مهدى از اولاد حضرت فاطمه )س( دانسته شده، در حالى كه محمد حنفيه از اولاد حضرت فاطمه )س( نبوده است)