در صورتی که مرد و زن که لقاح مصنوعی بین آنان به عمل آمده جاهل به حقیقت امر بوده اند مانند آن که زن شوهرداری به پزشک زنان مراجعه کند و از حامله نشدن خود شکایت نماید و درخواست مداوا داشته باشد ، پزشک به عنوان مداوا و لزوم شستشوی رحم منی مردی را که برای تجریه ماده حیاتی در لابراتور خود داشته ، در رحم زن قراردهد و زن حامله گردد در این صورت طفل ملحق به پدر و مادر طبیعی خود است زیرا دخول با مرد اجنبی واقع نشده است و چون یکی از زن و مرد جاهل به حقیقت امر است طفل نسبت به او در حکم ولد شبهه است .
اما هر گاه در لقاحی که به عمل می آید زنی که منی در رحم او گذارده می شود و مردی که منی از او گرفته می شود آگاه به حقیقت باشند خواه یکدیگر را بشناسند یا نشناسند و در الحاق طفل به مادر و پدر بین علما اختلاف است .گروهی از فقها معتقدند که طفل متولد از لقاح مصنوعی منی مرد و زنی که حقیقت امر را می دانستند در حکم ولد زنا است و ملحق به پدر و مادر طبیعی خود نیست .
گروهی دیگر معتقدند ولد مزبور به مادر طبیعی ملحق می شود.
آنچه از اصول حقوقی و مخصوصا مواد قانون مدنی استنباط می شود آن است که هر فرزند طبیعی، قانونی است مگر آنکه قانون تصریح بر خلاف نموده باشد و موردی که قانون به رسمیت نمی شناسد ولد زنا است که ملحق به کسی که مرتکب زنا نشده ، نمی گردد و در بقیه موارد طفل ملحق به پدر و مادر است و فرقی بین پدر و مادر از جهت آن که به وسیله طبیعی منی در رحم زن قرار گرفته و یا به وسیله مصنوعی نمی باشد. لذا پیروی از نظر اول با اصول اخلاقی و حفظ خانواده اولی است