بسیاری از شواهد بیانگر این است كه یزید بن معاویه هیچ اعتقادی به معاد و قیامت نداشته است؛ وی در طول سه سال حكومت خود اعمالی انجام داده است که نشان از بی دینی و بی اعتقادی یزید به مبدأ و معاد است؛ مانند: به شهادت رساندن امام حسین (ع)، غارت و تخریب مدینه، كشتن افراد زیادی از صحابه و غیره[1] و سنگباران و خراب كردن خانۀ خدا. بلکه حتی از اظهار کفر خود ابایی نداشته است و در جلسه ای كه در شام و در محضر اسرای اهل بیت (ع) تشكیل شد، آنچه در دل داشت را به صورت شعری بیان كرد كه نشان از كفر و بی اعتقادی او دارد.
او گفته است: لعبت هاشم بالملك فلا
خبر جاء و لا وحى نزل.[2]
فرزندان هاشم (پیامبر و خاندان او) با حكومت بازی كردند و الّا هیچ وحی و خبری از آسمان نیامده است.[3]
علاوه این که وی از زمان جوانی شارب خمر بوده، و به راحتی دیگر فسادها را انجام می داده است[4].

پی نوشتها:

[1] دينوري، الامامة و السياسة،ج 1، ص 242.

[2] ابن اعثم، الفتوح، (ترجمه)، ص 915، انتشارات و آموزش انقلاب اسلامي، نرم افزار نور السیره 2؛ شذرات الذهب، ج 1، ص 278.

[3] تفتازاني در "شرح العقائد النسفيه" مي گويد: همه بر اين نظر اتفاق دارند كه قاتلين حسين (ع) و كساني كه به قتل او راضي بودند ويا خوشحال شدند ملعون هستند. ما هيچ توقفي در نسبت دادن كفر به او نداريم، پس لعنت خدا بر او وانصار واعوانش." به نقل از شذرات الذهب ، ج 1، ص 277، دار ابن كثير ، دمشق – بيروت.

[4] ابن اعثم، الفتوح، ج5، ص14، دار الاضواء، بيروت.

منبع: http://farsi.islamquest.net