براساس آيات قرآنى روایات و اسناد تاريخى، كعبه و مکه نمادى از بركات الاهى، هدايت بشر و محل اجتماع براى عبوديت حضرت حق، تلقى شده است. خداوند متعال با افاضۀ خير فراوان دنيوى بر اين مكان كه قبل از آن خشك و لم ‏يزرع بود، رزّاقيت خود را به عرصه نمايش در آورد و با ارائۀ اين حقيقت كه آن جا محلى است براى وصول به مقام قرب الاهى، چگونگى سلوك بندگى را، براى هدايت جهانيان به تصوير كشيد. چنان كه با مقرر فرمودن يك سلسله اعمال تشريعى در ايام خاص، كيفيت سير عبودى را به انسان‏ها خاطرنشان مى‏سازد كه آدمى بايد از نفس خود هجرت كرده، با پاك‏سازى خود از هرگونه آلودگى، تعلّق، رنگ و هيئت غيرخدايى و با اخلاص، اقبال و توبۀ خاص، به مقام قرب ربوبى بار يابد. علاوه بر آن، خانه خود را نشانگر مقام ابراهيم، حرم امن و حج توانمندان تلقى فرمود كه هر يك نشان دهنده عظمت مقام حضرت حق‏اند و به واقع چه نشانى گوياتر و رساتر از اين موارد كه هر سال هزاران نفر در اين مكان مجتمع گشته و با انجام مناسك و اعمالى، عبوديت خویش را در برابر خداوند به نمايش گذارند كه اين خود براى ديگر مردمان، بيدارگر و تحول ‏آفرين است.
خداوند، دستور ساخت اين خانه را صادر فرمود تا به عنوان قبله در نماز، در كشتن گوسفندان و در مواجهۀ اموات، يادآور خويش به مردم باشد. علاوه بر آن كه همۀ دل‏هاى به ظاهر متفرق را به يك سو جمع نموده است تا روح توحيد و يكى بودن را در آنها بپروراند و به واسطه آن، دين خود را زنده و پايدار سازد.
پس هدف از برپايى چنين مكان شريفى چيزى نيست جز قرار دادن نماد و نشانى از مسائل معنوى و فرامادى.

منبع: http://farsi.islamquest.net