در مورد معناي لغوي «زفاف» در ترجمه المنجد آمده است: زفاف يعني عروس را به خانة شوهر فرستاد»[1] در كتاب فرهنگ «لاروس» آمده است: «الزّفاف: فرستادن عروس به خانة شوهر،‌عروس و داماد را همبستر كردن.»[2]
شب زفاف، اولين شبي است كه يك دختر و پسر تغيير كيفي و كمي در زندگي‎شان داده‌اند ونام شوهر و همسر ـ عروس و داماد ـ بر خود نهاده در خانه بخت كه زندگي جديدي و مقررات نويني بر آن حاكم است بنام زن و مرد وارد مي‌گردند.[3]
هرچند زفاف در روز هم قابل منع نيست. اما در شب مورد ستايش روايات قرار گرفته‌ است و سنت و شيوة معصومين ـ عليهم السّلام ـ شمرده شده است. رسول اكرم ـ صلي الله عليه و آله ـ مي‌فرمايند: «بيداري در شب جز در سه مورد جايز نيست، تلاوت قرآن، طلب علم و عروسي كه به خانة بخت هدايت مي‌شود. ميسّرين عبدالعزيز مي‌گويد: امام باقر ـ عليه السلام ـ به من فرمود: «اي ميسّر در شب ازدواج كن كه خداوند آن را ماية سكون و آرامش قرار داده و شبانه در پي حاجت مرو كه ظلمت و تاريكي است.»[4]
پيامبر ـ صلي الله عليه و آله ـ :
ازدواج سنت من است هر كسي از آن سرپيچي كند از من (مسلمان واقعي) نيست.


[1] . ترجمه المنجد، رحيمي مصطفي، ج 1، نشر صبا.
[2] . ازدواج يك مكتب انسان‌سازي، پاك‌نژاد، سيد رضا، نشر اخلاق.
[3] . فرهنگ روس، جرّ خليل، ترجمه طبيبيان، سيد حميد، انتشارات امير كبير.
[4] . ازدواج و آداب زناشويي در اسلام، غضنفري، علي، نشر لاهيجي.
( اندیشه قم )