کسي که روي نيازش بر آستان رضاست‏
ز بي‏نيازي سلطان ملک استغناست‏

شه سرير امامت علي بن موسي‏
که حاجب در دولتسراي او موسي است‏

امام ثامن و ضامن رضا که در دو جهان‏
رضاي خاطر او موجب رضاي خداست‏
سليل ختم رسل، پيشواي اهل يقين‏
که خاک درگه او توتياي اهل صفاست‏

ولي ايزد منان، وصي ختم رسل‏
سمي بوالحسن و نور ديده‏ي زهراست‏

عليم آل محمد، کتاب ناطق حق‏
که بحر دانش او را کرانه ناپيداست‏

سپهر مجد و شرف، آسمان عز و وقار
محيط فضل و کرم بحر جود و کان سماست‏

دريده پرده‏ي اوهام را تجلي حق‏
چو آفتاب که زايل کن سياهيهاست‏

چنانکه ماه ز خورشيد کسب نور کند
ز نور ايزديش روح را صفا و جلاست‏

بلي جهان همه روشن به نور آل علي است‏
سراي دل همه زين نور جلوه‏گاه خداست‏

دلي که روشني از پرتو ولايت يافت‏
جمال حق را آيينه‏ي تمام نماست‏

به حق حق به ولاي علي که در بر حق‏
قبول ايمان موقوف بر قبول رضاست‏

کمال دين به ولاي علي و حب رضا
به پيشگاه خدا و رسول شرط دعاست‏

احمد شهنا
 

باسمه تعالي
تقديم به پيشگاه ثامن‏الائمه حضرت علي ابن موسي الرضا عليه‏السلام
به مناسبت سعادت يافتن و افتخار زيارت مرقد مطهر حضرت علي ابن موسي الرضا (ع)

به درگاهت ز جان آيم رضا گويم رضا (ع) جويم‏
که مي‏دانم در اين درگه خدا گويم خدا جويم‏

خدا بينم چو مي‏بينم همه انوار رحمت را
رضا بينم در اين درگه رضا (ع) پويم صفا جويم‏

به درد خود شدم نالان بيالودم به غم دل را
به لب آمد دگر جانم ز درگاهت شفا جويم‏

علي جانم گرفتارم به عشق تو چو آن رويت‏
حلالم کن چو مي‏بيني که نتوانم رها جويم!

ز بي‏مهري در اين دوران رها کردم جهاني را
به پاي تو نهادم سر رضا جان (ع) تا وفا جويم‏

غريبي بين از هر جا شدم رانده به کوي تو
ز بيماري بي‏درمان ره درد و دوا جويم‏

فدايت شد حکيم امشب که افتاده سر کويت‏
عطا فرما رضا جانم که از نورت شفت جويم‏

مشهد مقدس 29 / 12 / 1373
دکتر سيد مهدي ايزدي دهکردي (حکيم)


 

بانوي سعادتمند که دستها و پاهايش فلج بود و از خرم‏آباد براي استشفاء از کريمه اهل بيت عليهم‏السلام وارد قم شده بود.
او مي‏گويد شب جمعه بود و اطراف ضريح «حضرت معصومه عليهاالسلام» شلوغ بود و لذا در مسجد بالاي سر مدتي مشغول دعا و توسل بوديم، ساعت يک بعد از نيمه شب که عنايات بي‏بي شامل حالم گرديد، به مادرم گفتم که مرا کنار ضريح ببرد.
در کنار ضريح بعد از توسل و دعا خوابم برد، يک آقاي بسيار نوراني با يک بانوي مجلله را در عالم رؤيا ديدم، متوجه
شدم که آن مخدره حضرت معصومه عليهاالسلام مي‏باشند، از محضرشان تقاضا کردم که آن آقا را نيز برايم معرفي کنند.
فرمودند: او برادر غريبم علي بن موسي الرضا عليه‏السلام است که در خاک خراسان است. گفتم يا امام رضا، يا حضرت معصومه، من غير از شما کسي را ندارم، من شفايم را از شما مي‏خواهم حضرت معصومه عليهاالسلام فرمودند: من از ناحيه گردن تا ناحيه کمر شما را شفا مي‏دهم، بقيه به عهده برادرم مي‏باشد.
من خيلي التماس کردم، فرمود: اصرار نکن، آنگاه دست مبارکشان را به بدنم کشيدند و شفاي کامل يافتم.
حضرت رضا عليه‏السلام فرمودند! بيا مشهد.
بيدار شدم و ديدم هر چه بيماري در ناحيه کمر به بالا داشتم بهبود کامل يافته سات به مادر گفتم: مادر من شفا گرفتم. زائراني که متوجه شفا يافتن من مي‏شدند هجوم آوردند که لباس‏هايم را پاره کنند و تبرک نمايند. مادرم مانع شد و فقط طنابي را که با آن مرا به ضريح بسته بودند آن را بردند و زوار بين خود تقسيم کردند. آنگاه به شهر خودمان برگشتيم، ده روز
گذشت مهياي سفر شديم و به تهران رفتيم و از تهران رهسپار مشهد مقدس شديم. زماني که وارد مشهد مقدس شديم با صندلي چرخدار وارد حرم مطهر شديم.
يکي از بانوان بر سرم داد کشيد که اين چه وضع است با صندلي به داخل حرم مطهر آمده‏ايد؟! گفتم: خانم، همه دکترها مرا جواب کرده‏اند، آمده‏ام به محضر دکتر دکترها علي بن موسي الرضا عليه‏السلام که انشاء الله جوابم نخواهد کرد، شما با زوار امام رضا چنين رفتار مي‏کنيد؟
او از کرده خود پشيمان شد و معذرت خواست آنگاه همان خانم با گروه ديگري از بانوان به به من کمک کردند و مرا کنار حرم مطهر بردند و صندلي را گوشه‏اي نهادند.
آن شب جمعه را تا صبح در کنار حرم مشغول دعا و گريه و توسل شدم ولي نتيجه‏اي نديدم.
مادرم بسيار ناراحت شد که چرا حضرت عنايتي نفرمودند.
گفتم مادر نوميد مباش در هر نااميدي بسي اميد هست و
پايان هر تاريکي روشنايي است بعدازظهر جمعه خانمي در حرم مشغول مناجات بود چون مرا ديد به حضرت رضا عليه‏السلام عرض کرد آقا اين دختر واجب‏تر است اول او را شفا بدهيد.
در حرم مشغول دعا و مناجات شديم، شب شد و شب نيز يک دور در قسمت بانوان و يک دور در قسمت آقايان زيارت کرديم و در مسافرخانه‏اي که گرفته بوديم برگشتيم.
روز شنبه حالات عجيبي داشتم به مادرم اصرار کردم که زود مرا به حرم مطهر برساند.
آن قدر به عنايات امام رضا عليه‏السلام اميدوار بودم که به مادرم گفتم يک پيراهن و يک چادر با خود بردارد، گفت: براي چي، گفتم خواهش مي‏کنم نپرسيد.
چون وارد حرم شدم بعد از نماز ظهر و عصر روي صندلي چرخدار مشغول دعا و توسل بودم تا خوابم برد در عالم رؤيا ديدم حضرت علي بن موسي الرضا عليه‏السلام سخنراني مي‏کنند.
سه گروه در اطراف آن حضرت گرد آمده‏اند، يک گروه از نخبه‏هاي اهل مشهد، يک گروه از خدام حرم و يک گروه از
زوار.
به محضر آقا عرض کردم من گداي کوي شما هستم، از راه دور آمده‏ام، همه دکترها جوابم کرده‏اند شما مرا جواب نکنيد.
آقا را خيلي قسم دادم، به جان مادرش حضرت زهرا عليهاالسلام، جدش رسول خدا صلي الله عليه و آله و پدر بزرگوارش حضرت موسي بن جعفر عليه‏السلام.
آنگاه به جان حضرت معصومه و حضرت جوادالائمه عليهماالسلام قسم دادم، اشک از ديدگان مبارکش جاري شد و فرمود: من همه را دوست دارم ولي بيشتر از همه جوادم را دوست دارم.
به او عرض کردم: آقا من فلج هستم قدرت حرکت ندارم، فرمود: همه‏اش درست مي‏شود، نگران مباش يک مرتبه‏اي صندلي به طرف ضريح مطهر به راه افتاد و من از خواب بيدار شدم.
در حرم مطهر با آن همه ازدحام و کثرت زوار، راهي برايم باز شد و تا کنار ضريح رفتم و احدي متعرض من نشد تا دست به ضريح بردم پاهايم راست شد صندلي عقب زده شد.
مادرم صندلي را به مسافرخانه برد، اهل مسافرخانه پرسيده بودند که صاحب صندلي چه شد؟
مادرم گفته بود: که حضرت او را شفا داد.

منم که بين طوطيان گرم ترانه توأم
کبوتري شکسته پر در آشيانه توام‏

نيازمند گندمي، در آستانه توأم
بال زنان دور بر نقاره خانه توام‏

اگر پرم زکوي تو، بگو پرم کجا رضا
رضا رضا، رضا رضا، رضا رضا، رضا رضا


 

مرحوم شيخ محمد رازي در کتاب التقوي نوشته از مرحوم حاج شيخ محمدتقي بافقي شنيدم که فرمود: يکي از علاقمندان از حاجي ملامحمد اشرفي مازندراني معروف به حجة الاسلام با عده‏اي از اهل بابل عازم زيارت ثامن الائمه عليه‏السلام حضرت امام رضا عليه‏السلام بودند، براي خداحافظي به خدمت حاجي اشرفي آمده عرض کرد به زيارت حضرت رضا عليه‏السلام مي‏رويم آمده‏ايم با شما وداع کنيم.
حاجي اشرفي نامه‏اي به او داد و فرمود: اين نامه را به محضر امام رضا عليه‏السلام برسان و جوابش را براي من بياور.

آن شخص نامه را گرفته. مرخص شد ولي در تعجب بود مگر حاجي نمي‏داند امام رضا عليه‏السلام در حال حيات نيست.
خلاصه مي‏گويد وقتي که وارد حرم حضرت شديم و زيارت کرديم من آن نامه را ميان ضريح حضرت انداخته به امام عرض کردم اي آقاي من حاجي جواب نامه را از شما خواسته است. تا آنکه روز آخر شد ما براي زيارت وداع آمديم در حالي که من در حال تضرع مشغول خواندن دعا و زيارت بودم، ناگهان ديدم خدام مشغول بيرون کردن زوار از حرم شدند و حرم را خلوت کردند ولي متوجه من نشدند من خيال کردم شايد يکي از بزرگان به حرم مشرف مي‏شود و حرم را براي او قرق مي‏کنند، تا آنکه بکلي حرم خالي شد، آنگاه ديدم از ميان ضريح حضرت، آقاي بسيار مجلل و نوراني بيرون تشريف آورده، آمد و نزديک من رسيد.
من سلام عرض کرده پس عرض کردم يابن رسول الله حاج اشرفي از شما جواب خواسته، وقتي به نزد ايشان رفتم جواب نامه ايشان را چه بگويم؟

حضرت فرمود: اين شعر را بگو

آئينه شو جمال پري طلعتان طلب
جاروب کرده خانه و پس ميهمان طلب‏

در اين حال ديدم دوباره حرم پر از جمعيت است و مردم مشغول زيارت هستند، پس از خراسان به مازندران آمديم. من آمدم منزل حاجي اشرفي که جواب حضرت را برسانم، تا من وارد خانه شدم و حاجي چشمش به من افتاد اين شعر را خواند.

آئينه شو جمال پري طلعتان طلب
جاروب کرده خانه و پس ميهمان طلب‏
 

باسمه تعالي
تقديم به پيشگاه حضرت علي بن موسي الرضا عليه‏السلام
بعثت نبي اکرم (ص)

اين در و درگاه تو بوسم ز جان‏
من که در اين بارگهم الاامان!

اي شه خوبان (ص) نظري کن به ما!
تا که بگيريم ز نورت شفا

ما به رهت اشک فشان آمديم‏
بر سر کوي تو ز جان آمديم‏

درگه تو مظهر عشق و صفاست‏
مأمن نور است و سراي وفاست‏

شاه رضا زاده‏ي موسي علي (ع)!
اي ز تو شد کل جهان منجلي!

شربت عشق تو چو نوشيم ما
خلعت ره پوي تو پوشيم ما

چون که به خدمت به سرايت رسيم‏
سر به در بارگهت مي‏زنيم‏

زان که طلب کرديم اي شاه دين (ع)!
اي که تو هستي به خلايق مبين!

راه تو بر من بگشوده است چون‏
من زده‏ام خيمه به کوي جنون‏

اين سر مستم شده مي نوش تو
گشته ز صهباي تو مدهوش تو

راز ولايت چو نمودي به من‏
گشته‏ام از عشق به تو مؤتمن‏

پيرو آيين درايت منم‏
در کنف شاه ولايت منم‏

سوخت حکيم آن که ز جان سوخته‏
رسم و ره عشق تو آموخته‏

مشهدمقدس، حرم مطهر: 27 / 8 / 1377
دکتر سيد مهدي ايزدي دهکردي (حکيم)