امام حسين (ع) شامگاه بيست و هشتم رجب از مدينه خارج شد و به محض ورود به مكه خبرش در بين مردم منتشر شد و همه با هم مى گفتند كه امام حسين (ع) براى آنكه زير بار ذلت بيعت با يزيد نرود از وطن خويش هجرت كرده و اين خبر تا كوفه هم رسيد.

مردم كوفه از امام حسين (ع) كه در مكه به سر مى برد خواستند تا به عراق آيد و حاكم بر آنها بشود. امام حسين (ع) پسر عمو و نماينده خود، مسلم بن عقيل را جهت آزمايش و امتحان مردم كوفه فرستاد تا وفادارى و عهد و پيمان شان را محك بزند. مسلم بن عقيل به كوفه رفت ابتدا با استقبال گرم و بى نظير كوفيان روبه رو شد، هزاران نفر به عنوان نايب امام (ع) با او بيعت كردند. مسلم (ع) هم نامه اى به امام حسين (ع) نوشت كه هر چه زودتر حركت كن كه مردم به وجود تو نيازمندند. اگرچه امام حسين (ع) كوفيان را خوب مى شناخت و بى وفايى و بى مهرى آنها را در زمان حكومت پدر بزرگوارشان حضرت اميرالمومنين على (ع) ديده بود ولى براى اتمام حجت و اجراى اوامر الهى تصميم به رفتن كوفه گرفت. روز هشتم ذى الحجه كه معمولا حجاج بيت الله آماده براى رفتن از مكه به عرفات و وقوف در آن مى شوند امام حسين (ع) از مكه به طرف عراق حركت كرد و با اين كار هم به وظيفه خود عمل كرد و هم به مسلمانان كه از نقاط مختلف جهان آمده بودند فهماند كه پسر پيامبر شما براى مبارزه با يزيد از مكه خارج مى شود و عليه او قيام مى كند. يزيد كه از آمدن مسلم بن عقيل به كوفه مطلع شد و مخصوصا كه شنيد كوفيان استقبال گرم و باشكوهى از او كرده اند ابن زياد را كه از پليدترين يارانش بود به كوفه فرستاد. ابن زياد هم از ضعف ايمان و نفاق و ترس مردم كوفه استفاده نمود و با تهديد و ارعاب آنان را از دور و اطراف مسلم پراكنده ساخت و در يك روز و در يك برخورد كوچك همگى مسلم را تنها گذاشتند ولى او به تنهايى با ياران ابن زياد به جنگ پرداخت و پس از جنگى دلاورانه اسير شد و بر بام دارالاماره او را به شهادت رساندند. ابن زياد با دهها نيرنگ و فريب همان مردم بى وفا را كه از امام حسين (ع) براى آمدن به عراق نامه نوشتند و دعوت كردند تشويق و ترغيب نمود تا به جنگ با امام حسين (ع) برخيزند. امام حسين (ع) كه با علم امامت مى دانست راهى كه انتخاب كرده منجر به شهادتش مى شود از پيمان شكنى كوفيان نهراسيد و همچنان به حركت خود براى رسوا كردن حكومت ضد اسلامى يزيد پليد و پيروانش ادامه داد و اين جمله را شايد مكرر مى فرمود كه: «هر كس حاضر است در راه ما خون قلبش را بدهد و به ملاقات پروردگار بشتابد همراه كاروان ما بيايد.»