یه نفر مثل همه آدما

امام حسين (ع) شامگاه بيست و هشتم رجب از مدينه خارج شد و به محض ورود به مكه خبرش در بين مردم منتشر شد و همه با هم مى گفتند كه امام حسين (ع) براى آنكه زير بار ذلت بيعت با يزيد نرود از وطن خويش هجرت كرده و اين خبر تا كوفه هم رسيد.

مردم كوفه از امام حسين (ع) كه در مكه به سر مى برد خواستند تا به عراق آيد و حاكم بر آنها بشود. امام حسين (ع) پسر عمو و نماينده خود، مسلم بن عقيل را جهت آزمايش و امتحان مردم كوفه فرستاد تا وفادارى و عهد و پيمان شان را محك بزند. مسلم بن عقيل به كوفه رفت ابتدا با استقبال گرم و بى نظير كوفيان روبه رو شد، هزاران نفر به عنوان نايب امام (ع) با او بيعت كردند. مسلم (ع) هم نامه اى به امام حسين (ع) نوشت كه هر چه زودتر حركت كن كه مردم به وجود تو نيازمندند. اگرچه امام حسين (ع) كوفيان را خوب مى شناخت و بى وفايى و بى مهرى آنها را در زمان حكومت پدر بزرگوارشان حضرت اميرالمومنين على (ع) ديده بود ولى براى اتمام حجت و اجراى اوامر الهى تصميم به رفتن كوفه گرفت. روز هشتم ذى الحجه كه معمولا حجاج بيت الله آماده براى رفتن از مكه به عرفات و وقوف در آن مى شوند امام حسين (ع) از مكه به طرف عراق حركت كرد و با اين كار هم به وظيفه خود عمل كرد و هم به مسلمانان كه از نقاط مختلف جهان آمده بودند فهماند كه پسر پيامبر شما براى مبارزه با يزيد از مكه خارج مى شود و عليه او قيام مى كند. يزيد كه از آمدن مسلم بن عقيل به كوفه مطلع شد و مخصوصا كه شنيد كوفيان استقبال گرم و باشكوهى از او كرده اند ابن زياد را كه از پليدترين يارانش بود به كوفه فرستاد. ابن زياد هم از ضعف ايمان و نفاق و ترس مردم كوفه استفاده نمود و با تهديد و ارعاب آنان را از دور و اطراف مسلم پراكنده ساخت و در يك روز و در يك برخورد كوچك همگى مسلم را تنها گذاشتند ولى او به تنهايى با ياران ابن زياد به جنگ پرداخت و پس از جنگى دلاورانه اسير شد و بر بام دارالاماره او را به شهادت رساندند. ابن زياد با دهها نيرنگ و فريب همان مردم بى وفا را كه از امام حسين (ع) براى آمدن به عراق نامه نوشتند و دعوت كردند تشويق و ترغيب نمود تا به جنگ با امام حسين (ع) برخيزند. امام حسين (ع) كه با علم امامت مى دانست راهى كه انتخاب كرده منجر به شهادتش مى شود از پيمان شكنى كوفيان نهراسيد و همچنان به حركت خود براى رسوا كردن حكومت ضد اسلامى يزيد پليد و پيروانش ادامه داد و اين جمله را شايد مكرر مى فرمود كه: «هر كس حاضر است در راه ما خون قلبش را بدهد و به ملاقات پروردگار بشتابد همراه كاروان ما بيايد.»

بمناسبت سالگرد شهيد آيت‌الله سيد محمد باقر صدر، خبرگزاري فارس براي نخستين بار در رسانه‌هاي گروهي اقدام به چاپ پاسخ مقتدرانه اين شهيد به نامه تهديد‌آميز صدام كرد.

در اين نامه تهديد‌آميز صدام نهايت ذلت، خفت و خواري خود را در مقابل آن شهيد بزرگوار و استوار اظهار مي‌دارد و در عين حال آن شهيد را از نپذيرفتن شروط درج شده در اين نامه برحذر مي‌دارد.
شهيد صدر نيز در پاسخ اين نامه كه صدام او را از دخالت در سياست منع مي‌كند آنچنان موضع‌گيري شجاعانه‌اي اتخاذ مي‌كند كه بناچار اقدام به شهادت رساندن او مي‌كند.
شهيد صدر در پاسخ به نامه جنون آميز صدام مي‌گويد: تصور مي‌كردم گفتار مرا خواهيد فهميد و به آن خواهيد انديشيد و به موعظه اينجانب كه شفاف و صادقانه بود به آنچه كه صلاح تو بود، بكار خواهي گرفت.
من تو را از خشم خدا برحذر داشتم تا به روز قيامت كه روزي است بسيار سخت بيانديشي تا شايد اگر تشنه حقايق باشي از آن سيراب شوي و در گمراهي خود فرو نروي اما آنچه كه مشاهده مي‌شود اصرار بر ظلم و ستم است و دل تو همچون سنگ سخت شده و بدتر از حيوان درنده هرگز حاضر به شنيدن پند و اندرز نيستي.
تو مثل يهوديان و دنباله روان شيطان و دشمنان خداي رحمان، جنگ بيرحمانه‌اي را به راه انداختي.
شهيد صدر در پاسخ به نامه تهديد‌آميز صدام تاكيد كرد، گمان كردي با مرگ مرا ميترساني مگر نه اين است كه مرگ يكي از سنتهاي خدا است كه آيه شريفه مي‌فرمايد " كلا علي حياضه واردون " همه بايد به سراي او وارد شوند. مگر نه اين است كه مرگ بدست ظالمها وستمكاران افتخاري است.
شهيد صدر در پاسخ به نامه صدام خطاب وي به وي مي‌گويد: پس نظر جمعي خود را يكي كن و هرگونه حيله كه داري بكار بگير و هر تلاش كه داري انجام بده و بدان كه سرنوشتي بس دردناك در انتظار توست و هرگز نور خدا را فراموش نخواهي كرد.
گمان مي‌كني با سخن بظاهر دلسوزانه فريب نيت پليد تو مي‌شوم و به زندگي خوب مرا وعده مي‌دهي خيال مي‌كني آن را بر رضاي خدا ترجيح ميدهم و دنيا را بر آخرت برتر مي‌دانم از من مي‌خواهي طاعت تو را بر فرمان خالق يكتا بالاتر بدانم واي بر تو و به آنچه مي‌خواهي هرگز درخواست تو را بر ديدار محبوبم ترجيح نميدهم.
مگر خيال ميكني كه اسلام را به اين آساني از دست مي‌دهم و يا مي‌فروشم مگر دين كالا است كه به چيز ديگري آن را مبادله نمايم به خدا سوگند هرگز دست خود را به تو نمي‌دهم و فرمان تو را همچون بندگان نمي‌پذيرم كه مرگ براي رضاي خدا نزد من بهتر از آنچيزي است كه تو مي‌خواهي.
وي ادامه مي دهد: اين را بدان با كشتن من سودي نخواهي كرد چون همچون كوه ايستاده‌ام و هرگز سر تسليم فرود نخواهم آورد و به كساني كه تو را فرستادند بگو صدر مرگ را ترجيح مي‌دهد بر پذيرفتن آنچه تو مي‌خواهي و بدان پس از كشتن من، مرگ، ترس، ذلت، خفت و خواري به سراغ تو خواهد آمد بطوريكه اصلا فكر آن را نكرده‌اي آن روز نزديك است و دير نيست گوئي مي‌بينم از هر سو عذاب خدا بر تو نازل مي‌شود و همچون كسي كه در بيابان بدنبال جاي امني مي‌گردد سرگردان خواهي شد و تخت و سلطنت تو برباد خواهد رفت و چيزي جز لعنت و نفرين مردم بدرقه راه تو نخواهد بود و فرمان خدا كه مستضعفين بر مستكبرين را پيروز مي‌گرداند عملي خواهد شد و صفحه ننگين و سياهي در تاريخ بجاي خواهي گذارد.