ایثاروشهادت

بزرگ فلسفه قتل شاه دین این است ///که مرگ سرخ به از زندگی ننگین است//// نه ظلم کن به کسی نی به زیر ظلم برو ///که این مرام حسین و منطق دین است

صفحه اول فروشگاه راسخون تماس با ما RSS 2.0

خرد علوی و اختناق مروانی

یا دهرُ اُفٍّ لک مـن خلیلٍ کم لک بالاشراقِ و الاصیل

من صاحب او طالب قتیل والـدهـر لا یقنع بالبدیل

و انـما الامـرُ الـی جلیلِ و کـلُّ حی سالک السبیل

«اف بر تو ای روزگار که ناستوده دوستی هستی، تا چند هر صبح و شبیاران و آرزومندانی به خون غلتیده داری؟ روزگار کسی را به جای دیگری نمی پذیرد. کاربه دست خداست و هر زنده ای راه مرگ را می پیماید.» این ابیات سراسر اندوه، در شبدهم محرم است که بر زبان حسین بن علی(ع) رفته آن هم در حالی که بیرون سراپرده فرزندبیمار خویش ایستاده است و به گواهی اسناد مختلف تاریخی این نقطه آغاز حضور تاریخیحضرت علی بن الحسین است در واقعه کربلا. یعقوبی در این باره از قول حضرت می نویسد: در شب دهم محرم، در حالی که از تب می سوختم و عمه ام از من پرستاری می کرد، پدرم درحالی که به سمت من می آمد این ابیات را زمزمه می کرد.

بغض من را فراگرفته بود که عمه ام زینب طاقت نیاورد و فریاد« وابرادر» سر داد....این اما ابتدای سخن گفتن اسناد موجود تاریخی از سیره حضرت علی بنالحسین است و البته خسران ماست از چشم تنگی تاریخی که نخواسته یا نخواسته اند بیشتراز این از پیش از عاشورا و یا حتی حین حرکت امام شهیدان و رسیدن به کربلا از فرزندبرومند و امام بر حق پس از ایشان بدانیم. ورق بعدی اما به روایت برخی از محدثانشیعی در غروب غم انگیز عصر عاشوراست؛ غروبی که خورشید حقیقت را بر نیزه می بیند وآسمان شیون واحقیقتا سر می دهد، آنجا که ابن قولویه در کامل الزیاره از زبان امامجوانمان اینگونه می نویسد: چون مصیبت های روز عاشورا را از کشته شدن پدر و خویشانمتا اسیری خود و کسانم دیدم، سینه ام تنگ شد. عمه ام زینب پرسید: برادر زاده تو راچه می شود؟ و من گفتم چرا اندوهگین نباشم وقتی کشته های ما این چنین در بیابانافتاده است...

اما علی بن الحسین از این صفحات آغاز نمی شود یا حتی آنجا کهحضرت را در سکوت محض از کوفه تا شام در حالی که بیمار است و او را بر مرکبی بدونزین و در غل و زنجیر و به روایت برخی جامه ای که دست و سرش در آن گرفتار بود بالباس مندرس به همراه دیگران کاروان که همگی از حرم آل الله بودند و از سراپردهناموس وحی، وارد کردند. هرگز! بلکه حضرت را باید در نطق های آتشین اش در کسوت امامزمان بعد از پدر به نصب و تعیین الهی و اعلام نبوی در خطاب به پسر پدر نامعلوم وپسر پدرِ پدر نامعلوم و همین طور خلیفه بوزینه باز کافرکیش مسلمانان تماشا کرد؛آنجاکه به همراه عمه اش رسالتی سجادی و زینبی بر عهده گرفته تا مبادا پرچم عاشورا برزمین بماند بی هراس از مرگ.

آنچنان که در تبار شیران شمشیر به دست ایشان بود از پدر بزرگشکه قتال العرب بود تا حتی فرزند برومندش زید که جد اعلایش «حضرت مهربانی» خبر از بهدار آویخته شدن و شهادت مظلومانه اش داده بود. در این نوشتار اما به انگیزه پاسداشتشهادت حضرت علی بن الحسین اشارت و جست و جویی است در حضور سیاسی حضرت بعد از قیامعاشورا و رابطه ایشان با آنانی که در نینوا همراه نبودند و برخی از سر صداقت و برخیدیگر سیاست، آرزوی بودن با پدر شریف علی بن الحسین را داشتند.

چه قول مشهور علمای سلف شیعه را در ولادت حضرت در سال ۳۷ یا۳۸هجری قبول کنیم و چه نظر استدلالی دانشمند فقید دکتر شهیدی را که تولد حضرت را درسال۴۷یا ۴۸هجری می داند، رجحان بدهیم؛ باید گفت دوران نوجوانی حضرت در زمانی گذشتهاست که دوران بدعت های ناروا در اسلام شمرده می شود و هنوز سال های بسیاری از حضورآفتابی پیامبر رحمت در میان تاریکی مردمان شبه جزیره نگذشته که مردم خو کرده به شبخود را بی نیاز از چراغ های معرفت نبوی و علوی دیده و یکسره دل به دنیا و اهالی آندادند. چنگ انداختن در مفاهیم عمیق اسلامی و کژ نشان دادن و باژگونه تفسیرکردن اینمفاهیم، سکه های قلبی شده بود که خود را اصل نشان می داد.

شاید از آن روز که ابوسفیان و هند به معاویه که حکم دارالامارهشام را از خلیفه دوم گرفته بود، توصیه می کردند که مبادا کاری کنی که خلیفه از توناراضی شود و آن هنگام که ابوسفیان بر خاک قبر حمزه سید الشهدا لگد می زد که: هایببین اباعماره، امروز آن حکومتی که با ما بر سر آن می جنگیدی و شمشیر می کشیدی دردست جوانان ماست که با آن بازی می کنند، دیگر باید فاتحه ای برای آفتاب می خواند،همان گونه که امام حسین(ع) خواند، وقتی حاکم مدینه در حضور مروان، حضرت را فراخواندو خبر از درگذشت معاویه و بیعت گیری یزید برای خلیفه مسلمین شدن داد و حضرت بی درنگفرمودند: وعلی الاسلام سلام...

ادامه مطلب

نوشته شده در تاريخ سه شنبه 30 آذر 1389 توسط محمدعلي حاجيان

کد تماس با ما