سپاه نیوز: معاون امور مجلس و استان هاي صدا و سيما گفت: "دا" پل ارتباطي است ميان واقعه 61 هجري و حادثه کربلا و هشت سال دفاع مقدس که شباهت هاي بسيار نزديکي با هم دارند و دفاع مقدس ما برگرفته از آن حال و هوا و آموزه ها است.

به گزارش سپاه نیوز؛ حجت الاسلام والمسلمين"سيدرمضان موسوي مقدم" در آيين آغاز توليد مجموعه نمايش راديويي "دا" با اشاره به اينکه پس از انتشار کتاب "دا" آن را خوانده گفت: "دا" قصه و داستان نيست، چون قصه با نوعي افسانه و تخيل سروکار دارد و اين کتاب از اين منظر مستثني است. دا حقيقتي است که از دل برآمد و احساس را واقعيت بخشيد.
وي افزود: دا منشور کامل مظلوميت ملتي است که بدنبال حق و حقيقت بود. دا دادنامه اي است عليه همه متجاوزان عالم ؛ فرياد در گلو خفته و بغض در ترک خورده مردمي است که جز حق خود چيزي نمي خواست و هشت سال مظلومانه دفاع کرد.
معاون امور مجلس و استان هاي صدا و سيما خاطرنشان کرد:دا سند افتخاري است که از آموزه هاي ديني و قرآني ما سرچشمه گرفته چرا که ما در فضايل اخلاقي و آموزه هاي ديني مثل ايثار، صبر، استقامت و بردباري را به عينيت بخشيده ايم. دا يک اثر استثنايي است که بر تارک تاريخ ادبيات ما خواهد درخشيد.
در ادامه اين مراسم "حبيب الله مازندراني" با اشاره به برگزاري جلسات دستگاه هاي فرهنگي کشور زير نظر رهبر معظم انقلاب گفت: در اين جلسات براي هم افزايي دستگاه هاي فرهنگي تصميم گرفته شد که کتاب ارزشمند "دا" که توسط انتشارات سوره مهر وابسته به حوزه هنري سازمان تبليغات اسلامي به زيور طرح آراسته شد را به يک اثر ماندگار راديويي تبديل کنيم.
مديرکل صداي استانها اظهار داشت:نوشتن متن اين نمايش به جواد پيشگر واگذار شد و امروز اين کار، بعد از چهار تا پنج ماه تهيه مقدمات آماده ضبط شده است.
وي افزود: کمتر کسي پيدا مي شود که کتاب دا را خوانده باشد و پا به پاي مولف و راوي داستان اشک نريخته باشد چرا که دا تنها يک کلمه نيست، دا تصوير مقاومت زنان ايراني است. دا لحظه لحظه جنگي است که به کشور ما تحميل شد و صبر و تحملي است که فرزندان اين آب و خاک و قهرمانان اين داستان با آن درگير بودند.
مازندراني با بيان اينکه کتاب دا در ميان آثاري که در خصوص دفاع مقدس نوشته شده اند يکي از قله هاي اين آثار ادبيات دفاع مقدس است، خاطرنشان کرد: بعد از انقلاب اسلامي و در هشت سال دفاع مقدس براي جنگ هزينه هاي زيادي شد که اينها هزينه نيست بلکه سرمايه گذاري هايي بوده که نظام جمهوري اسلامي براي پاسداشت دفاع مقدس انجام داده است.

ياران و اصحاب اباعبدالله الحسين(ع)، چه آنان كه قبل از شهادت آن حضرت وفات يافته‏اند و چه آنان كه پس از شهادت ايشان از دنيا رفته‏اند، بسيار زيادند. در اين جا تنها نام آناني را كه در واقعه عاشورا به شرف شهادت نايل آمده‏اند، ذكر مي‏كنيم:
الف) بني هاشم
1. عباس‏بن علي، معروف به‏ابوالفضل العباس(ع).
2. ابوبكربن علي.
3. محمد اصغربن علي.
4. عبدالله‏بن علي.
5. عبدالله بن اصغر.
6. جعفربن علي.
7. عمربن علي.
8. عثمان بن علي.
9. محمدبن عباس بن علي.
10. عبدالله‏بن عباس بن علي.
11. علي بن حسين(علي اكبر).
12. عبدالله رضيع(علي اصغر).
13. ابراهيم بن حسين.
14. قاسم بن حسن.
15. ابوبكربن حسن.
16. عبدالله بن حسن.
17. بشربن حسن.
18. محمدبن عبدالله بن جعفر.
19. عون بن عبدالله بن جعفر.
20. عبيدالله بن عبدالله بن جعفر.
21. مسلم بن عقيل.

1ـ در هـم شكستـن اركان مخـوف ديـن سالاري ساختگـي اموي كه امويان ويارانشان سلطه سلطنتي خـود را بر آن استـوار ساخته بـودند و رسـوا ساختن حاكمان تبهكار بنـي اميه كه پيـوسته در صـدد احياي نظام جـاهلـي بـودند.
2ـ بيدار كردن وجدانها خفته: شهادت فجيع امام حسيـن(ع) در كربلا مـوجي شـديـد از احساس گناه در وجـدان مسلمانانـي كه او را ياري نكردنـد برانگيخت.
اين احساس گناه دو جنبه داشت: از يك طرف آنها را وادار مي ساخت كه گناهي را كه مـرتكب شـده اند با كفاره بشـوينـد و از طـرف ديگـر به كسانـي كه آنهارا به ارتكاب چنيـن گناهـي واداشته بودند, كينه و نفرت بـورزند. به طـوري كه انگيزه قيام تـوابيـن همان كفـاره يـاري نـكـردن امام حسيـن(ع) و انتقام گـرفتـن از امويان بود. مقدر چنين بود كه آتـش ايـن احساس گناه, پيوسته برافروخته ماند و انگيزه انتقام از بنـي اميه در هر فرصت به انقلاب و قيام بر ضـد ستمگران منتهي گردد.
3ـ ارائه اخلاق جـديد: قيام امـام حسيـن(ع) مـوجــب آن گرديـد كه در جامعه, نـوعي اخلاق بلند نظرانه پديد آيد. امام(ع) و فرزندان ويارانـش در قيام بر ضد بنـي اميه اخلاق عالي اسلامي را با همه صفات و طراوت آن نشان دادنـد. آنان ايـن اخلاق را بـر زبـان نيـاوردنـد بلكه بـا خـون خـود آن را مسجل سـاختند.
مـردم عادي قبايل عادت كـرده بـودنـد كه ديـن و وجدان خود را به بهاي اندك بفروشند و در برابر ستمكاران گردن خـم كنند تا از عطاهاي آنان بهره مند گردند. هدف مسلمانان عادي همان زندگـي روزمره شخصـي بـود و تنها به زنـدگانـي خـويـش مـي انـديشيـدنـد. در آنان, دردهاي اجتماعي تـاثيــري نـداشت, به قـول شـاعر:
از درد سخن گفتن و از درد شنيدن
بامردم بي درد نداني كه چه دردي است !

هدف قيام امام حسين(ع) را به آساني و بدون تكلف مي تـوان از سخنـان آن حضرت استنباط كرد. آنگاه كه امام(ع) بر اثر تهاجم عمال حكومت نـاچار شـد از مدينه خارج گردد, در ضمـن نوشته اي, هدف حركت خـود را چنيـن شرح داد:
1ـ((انـي لـم اخرج اشرا ولا بطرا و لا مفسـدا و لا ظالما و انما خرجت لطلب الاصلاح فـي امه جـدي, اريـد ان آمر بالمعروف و انهي عن المنكر و اسير بسيره جدي و ابي علي بـي ابيطالب))
يعني:((مـن از روي خود خواهي و خـوشگذاراني و يا براي فساد و ستمگري قيام نكردم, مـن فقط براي اصلاح در امت جدم از وطـن خارج شدم. مـي خـواهـم امر به معروف ونهي از منكر كنم وبه سيره و روش جدم و پدرم علي بن ابيطالب عمل كنم.))
در اين سخـن چند نكته مهم, شايان تـوجه است:
1ـ اصلاح امت
2ـ امر به معروف و نهي از منكر
3ـ تحقق سيره و روش پيامبر و علي(ع)
2ـ آن حضرت در مقام ديگري فرموده است:
((اللهم انك تعلـم ما كان منا تنافسا فـي سلطان و لا التماسا مـن فضـول الحطام ولكـن لنرد المعالم من دينك و نظهر الاصلاح في بلادك و يامن المظلومون مـن عبادك و يعمل بفرائضك و سننك و احكامك.))
((بار خدايا تـو مـي داني كه آنچه از ما اظهار شـده براي رقابت در قدرت و دستيابـي به كالاي دنيا نبـوده, بلكه هدف ما ايـن است كه نشانه هاي دينت را به جاي خـود برگردانيم و بلادت را اصلاح نماييـم, تا ستمـديـدگان از بندگانت امنيت يابنـد و به واجبات و سنتهاو دستـورهاي دينت عمل شـود.))
در ايـن سخـن هـم چند نكته قابل تـوجه است:

ميلاد با بـركت حضـرت ابـي عبـدالله الحسين(ع) دومين فرزندامام علي و فاطمه زهرا(س) بنا بـر مشهور, روز سـوم شعبان سال چهارم هجري در مـدينه بـوده است. پـس از ولادت, پيامبر اكرم(ص) نام وي را((حسيـن)) گذاشت, آن گاه او را بوسيد و گريست و فرمود: تو رامصيبتي عظيم در پيش است, خداوندا كشنده او را لعنت كن! آن حضرت به مصباح الهدي و سفينه النجاه و سيد الشهداء و ابوعبدالله معروف است.
مسعودي مي نويسد:امام حسين(ع)مدت هفت سال با رسول خدا(ص) بود و در اين مدت, آن حضرت خود متصدي غذا دادن و علم و ادب آموختـن بود كه كوچكتريـن ناراحتي او را نمي تـوانست تحمل كند. روزي پيامبر از در خانه فاطمه(س) مـي گذشت, صداي گريه حسين را شنيد وارد خانه شد و به دخترش فرمـود: مگر نمـي داني كه گريه حسيـن در مـن چقـدر مـوثـر است, آن گـاه طفل را بـوسيـد و گفت:
((خداوندا مـن ايـن كودك را دوست دارم تو نيز او را دوست بدار.))

یكی از راههای عمیق و در عین حال ساده و آسان برای شناخت اسلام و آثار سازنده آن، مطالعه زندگی اصحاب خاصّ پیامبر صلی‏الله‏علیه‏و‏آله و امامان معصوم علیهم‏السلام است. آنها كه تا آخر عمر در خط پیامبر و امامان بودند و از جانب آن بزرگوران مورد تأیید قرار گرفتند.

نهضت سیدالشهدا(ع) و هدف آن با یك سیر اجمالی در وضع عمومی آن روز، می ‏توان نسبت به تصمیم و اقدام سیدالشهدا(ع) روشن شد.

خبرگزاري فارس: يك امدادگر دفاع مقدس گفت: رازها و رمزهايي در كربلا و واقعه عاشورا براي مردم نهفته بود كه در دوران دفاع مقدس خداوند اين رمزها را براي ما گشود و ما گوشه‌اي از كربلا را در جبهه‌ها ديديم.

 

صديقه كشنده‌فر در گفت‌وگو با خبرنگار ايثار و شهادت باشگاه خبري فارس «توانا» اظهار داشت: تلاش‌ها و مبارزات ياران امام حسين عليه‌السلام در تمام ايامي كه با ايشان بودند، شباهت زيادي به تلاش ياران حقيقي امام خميني (ره) در دوران قبل از انقلاب، بعداز انقلاب و دوران دفاع مقدس دارد؛ دفاع مقدس براي ما اينگونه بود كه اگر از كربلا روايت‌هاي شنيده بوديم در جبهه‌ها آن شنيده‌ها را مي‌ديديم.

اين امدادگر دفاع مقدس بيان داشت: در دوران دفاع مقدس، ما تجسم عيني زينب سلام‌الله عليها را مي‌ديديم؛ علي‌اكبرها و علي‌اصغرها در طول جنگ پرپر مي‌شدند و زبان از گفتن حقايق و معنويات آن دوران قاصر است.

وي خاطرنشان كرد: رازها و رمزهايي در كربلا و واقعه عاشورا براي مردم نهفته بود كه در دوران دفاع مقدس خداوند اين رمزها را براي ما گشود و ما گوشه‌اي از كربلا را در جبهه‌ها ديديم.

* جبهه‌ها در تمام ايام سال براي ما عاشورا بود

كشنده‌فر با اشاره به خاطراتي از محرم در دوران دفاع مقدس، گفت: در ايام دفاع مقدس براي حضور در مراسم‌ عزاداري اباعبدالله‌الحسين عليه‌السلام با تعدادي از دوستان و همكاران در بيمارستان شهيد بهشتي به مسجد بهبهاني‌ها در مركز شهر آبادان مي‌رفتيم؛ در اين مسير و در دل شب رزمندگان در جلو كاروان عزاداري و پشت سر آنها، خواهران با حجاب كامل و شمع در دستشان حركت مي‌كردند و شعار «تا خون مظلومان به جوش است؛ آواي عاشورا به گوش است» سر مي‌دادند و پس از رسيدن به محل عزاداري تا پاسي از شب عزاداري با حال و هواي عاشورايي برگزار مي‌شد.

وي بيان داشت: جبهه‌ها در تمام ايام سال براي ما عاشورا بود و در محرم جبهه‌ها شكل زيبايي به خود مي‌گرفت؛ رزمندگان در زير توپ و تانك در پي اين بودند كه مراسمي در خور شأن محرم برگزار كنند؛ همه دنبال اين بودند كه مخلصانه براي امام حسين عليه‌السلام عزاداري كنند زيبايي عزاداري اباعبدالله در جبهه‌ها به خاطر خلوص نيت رزمندگان بود و كسي نمي‌خواست خود را مطرح كند.

 

امام حسین( ع ):آیا نمی نگرید كه به حق عمل نمی شود و از باطل نهی نمی شود. پس در چنین شرایطی شایسته است كه مؤمن در اندیشه دیدار خداوند باشد. من نیز مرگ را جز سعادت و زندگی با ستمكاران را جز خواری نمی یابم

سخن از حسین(ع) و قیام او نامكرر است، هر چند تشنه از ره رسیده را سیراب كند. غبار زمان را كنار می زنیم تا ببینیم حسین كه بود و چه كرد.حادثه عاشورا مختص به زمانی خاص نیست بلكه همواره تا ظالم و مظلوم هست، در سپهر زمان پابرجاست. از این رو بر مسلمانان و شیعیان راستین فرض است كه ذكر امام خود را با خویشتن و عالمیان مدام كنند زیرا كه «ثبت است بر جریده عالم دوام ما» . محبت نتیجه دانش است .از این رو هر چند آموزه های عاشورا را بیشتر بشناسیم و در تحقق آن بیشتر بكوشیم دوستار واقعی تری برای حسین(ع) خواهیم بود. این مقاله در پی معرفی و هدف قیام حسین(ع) و نهضت اوست تا مبادا در كسوت مسلمانی با امام حسین به جنگ برخیزیم و افسوس بس گران دامانمان را فراگیرد.یكی از مسائلی كه در تبیین حركت امام حسین(ع) لازم است، توجه به فلسفه و معنای قیام عاشوراست.معنای قیام عاشورا را، شایسته است در كلام خود امام(ع) جست وجو كنیم: «من نه برای سركشی و طغیان و نه بر بنیاد هوی و هوس، نه به اندیشه فساد و ستمكاری خروج كرده ام؛ قیام من منحصراً برای اصلاح امت جدم محمد(ص) است. من برآنم تا امر به معروف كنم و از منكر اجتناب دهم و راه و روش جدم و پدرم علی بن ابیطالب را پی بگیرم.» چنین عباراتی صریحاً مفهوم اصلاح را با نظام اجتماعی پیوند می دهد و تأكید دارد كه آن حضرت با ملاحظه تفاوت ماهیت نظام اموی موجود با نظام عصر نبوی، بر آن است تا به مسلمانان خاطر نشان سازد كه وضع موجود با واقعیات عصر نبوی متفاوت است و سخت نیازمند اصلاح. اصلاحی نه در عرصه انجام فرایض، بلكه اصلاحی در عرصه نظام اجتماعی و بازگرداندن مناسبات اجتماعی و حیات جامعه اسلامی به مناسبات عصر نبوی و سیره مرتضوی. از نظر امام(ع)، فساد اجتماعی موجود چنان عمیق و تلخ است كه بر مومن است در صورت تداوم این مناسبات در درون نظام موجود، مرگ سرخ را بر حیات نكبت بار رجحان دهد: «آیا نمی نگرید كه به حق عمل نمی شود و از باطل نهی نمی شود. پس در چنین شرایطی شایسته است كه مؤمن در اندیشه دیدار خداوند باشد. من نیز مرگ را جز سعادت و زندگی با ستمكاران را جز خواری نمی یابم.» بی گمان مفهوم اصلاح، قلمرویی فراتر از شخصیت و رفتار یزید دارد و آن را جز بر ضرورت اصلاح نظام اموی نمی توان تفسیر كرد. پس فرض متوقف شدن نهضت حسینی با فرض اصلاح شخص یزید و باقی ماندن نظام اموی، فرضی نامعقول است، چرا كه یزید محصول آن نظام بود نه عنصری فاسد از نظامی سالم و بهنجار و مشروع. بر همین اساس می توانیم باز هم برای حصول به معرفتی دقیق تر از قیام عاشورا، به طرح این پرسش بپردازیم كه بالاخره مراد امام از معروف متروك مانده و منكر مسلط در امت محمدی، به كدام عرصه ها مربوط بود؟ هدف امام اصلاح امت محمدی و بازگرداندن حاكمیت و حكومت و مردم به قالب و محتوای عصر نبوی و سیره علوی است. به بیان دیگر كل ساختار اجتماع دچار عدم تعادل شده بود. مورخان همه تأكید كرده اند كه با استقرار معاویه به مسند قدرت وتكوین سلطنت اموی، راه و رسم حكومت نبوی در عرصه های سیاست و اقتصاد و اجتماع تفاوتی بارز یافت و عصر كاملاً متفاوت در تاریخ حكومتهای اسلامی آغاز گشت. عصری كه به نام دوره سلطنت اشتهار داشت. بارزترین جلوه این سلطنت مطلقه، تبدیل مردم به متابعان بی چون و چرا و عبد و عبید سلطان و دستگاه سلطنت است در حالی كه پیامبر اسلام(ص) برای رهانیدن مردم از قید هرگونه عبودیت غیرخدا مبعوث شده بود و همواره جایگاه اجتماعی خویش را بنده خدا می شمرد اما حسین نمی توانست موجودیت چنین نظامی را تحمل كند نظامی كه در آن، حاكم با بوزینگان و سگان شكاری به بازی می پردازد.(۱)پس منزلت امام را می توان در اصلاح فرهنگی، سیاسی و اجتماعی آن عصر نشان داد. از منظر جامعه شناسی هنجارهای اجتماعی جوامع بشری در واقع، تجلی ارزشهای آن جوامع است و آنچه همواره حیات اجتماعی جوامع انسانی را تهدید می كند، آسیبها و انحرافهای اجتماعی است كه ممكن است موجب بیگانگی فرد از جامعه و یا از خود بیگانگی جامعه با ارزشهای بنیادین آن گردد و زمینه های بروز رفتارهای نابهنجار فردی و اجتماعی را نیز فراهم كند.

رویدادها در تاریخ، هرچه از زمان وقوع و ولادت خویش فاصله می گیرند، کم رنگ‎تر و بی فروغ‎تر می شوند و سرانجام به سایه روشنی از یک خاطره یا حادثه در ذهن‎ها بدل می گردند، امّا تنها، یک حادثه را می شناسیم که در روزی داغ، در سرزمینی کوچک و گمنام به نام «کربلا» رخ داد و امروز پس از قرن‎ها و روزگاران دراز، دامنگستر و تأثیر گذار و حرکت آفرین، به سمت فردایی درخشان‎تر راه می سپارد. شور و شکوه و شراره‎ای که عاشورا آفرید، هنوز و هماره قلمرو قلب و ذهن انسان‎ها را فتح می کند و خون خیزش و حرکت در رگ‎ها می دواند. این ویژگی‎، این سخن پیامبر را به یاد می آورد:
ان لقتل الحسین حراره فی قلوب المومنین لا تبرد ابدا[1]
از شهادت حسین، آتشی در قلب مؤمنان افروخته شود که هرگز سردی و خاموشی نمی پذیرد.
کربلا، زنده، زاینده و فزاینده است؛ کوثری است که می جوشد و هر عصر و نسلی به نسبت توان و تکاپو و ظرفیت خویش از آن بهره می‎گیرد. کربلا به روح‎ها طراوت، زیبایی، سرزندگی و شیوه خوب زیستن می آموزد که حسین (علیه السلام) یعنی خوب، یعنی زیبا.

کربلا، اساسنامه ایمان، فهرست همه خوبی‎ها و فرهنگنامه قبیله معرفت و عشق است. هیچ کس نیست که با کربلا انس و الفت بیابد و شکفتن و بالیدن و جوشش و حیات را در خود احساس نکند. جامعه‎ای نیز که با فرهنگ عاشورا پیوند و آشنایی بیابد، سرشار پویایی، زایایی و توانایی خواهد شد. به همین دلیل است که کربلا، بهترین پایگاه الهام برای حرکت و خیزش و قیام است و آنان که معرفت عاشورایی یافته اند، انسان هایی‎اند که حرّیت، عزّت، جوانمردی، پاکبازی، اخوّت، صمیمیّت، عرفان، ایمان وشهادت، درون مایه زیستن و قانون زندگی و جهت گیری‎هاشان خواهد شد.
انقلاب اسلامی ایران و درون مایه آن نیز مُلهَم و متأثَّر از فرهنگ عاشورا است. خون شهیدان انقلاب اسلامی در زلال کربلا ریشه دارد و انقلاب ما بارقه و شعاعی از آتش ستم سوزی است که در سال 61 هجری در ساحل فرات شعله کشید. امام خمینی(قدس سره) در یکی از سخنرانی های خویش فرموده است:
اگر سید الشهدا نبود، این نهضت (انقلاب اسلامی) هم پیش نمی برد، سید الشهدا همه جا هست «کل ارض کربلا» همه جا محضر سید الشهدا است، همه منبرها محضر سیدالشهدا است، همه محراب‎ها از سید الشهدا است... . امام حسین نجات داد اسلام را، ما برای یک آدمی که نجات داده اسلام را و رفته کشته شده هی سکوت کنیم؟ ما هر روز باید گریه کنیم، ما هر روز باید منبر برویم برای حفظ این مکتب، برای حفظ این نهضت‎ها؛ این نهضت ها مرهون امام حسین (علیه السلام) است. [2]
رهبر معظم انقلاب، حضرت آیت الله خامنه‎ای نیز می فرماید:
شما ببینید این نصف روز حادثه(کربلا)، چه قدر در تاریخ ما برکت کرده و تا امروز هم زنده و الهام بخش است... . این در انقلاب و جنگ و گذشته تاریخ ما محسوس بوده است... . ما اگر نخواهیم هشت سال جنگ خودمان را با آن هشت‎ـ نه ساعت عاشورای امام حسین مقایسه کنیم یا آن را خیلی درخشان‎تر بدانیم‎ـ که واقعاً هم همین است، یعنی من حادثه‎ای را در تاریخ نمی‎شناسم که با فداکاری آن نصف روز قابل مقایسه باشد؛ همه چیز کوچک‎تر از آن است‎ـ لیکن بالاخره طرحی از آن یا نمی از آن یم است[3].

                                         ضرورت بازنگری در پدیده نذورات مردمی

آری مومنان از جن و انس نیز که پیرو راستین انبیاء و ائمه(ع) هستند، علاوه بر دهه عاشورا در هر مجلسی که ذکر مصایب آن حضرت می شود ...