دوشنبه 17 بهمن 1390
همان طور كه می دانید حضرت امام در موقعیتی قدم به خاك میهن گذاشت كه هنوز حكومت در اختیار طاغوت قرار داشت و شاه اگرچه فرار كرده بود ولی بی تردید با نخست وزیرش بختیار در تماس بود تا در صورت آرام شدن اوضاع و مساعد شدن شرایط دوباره بازگردد اما استقبال تاریخی و بی نظیر مردم كه سراسر كشور به تهران آمده بودند
عزیمت حضرت امام به شهر مقدس قم
حضرت امام بعد از حدود یك ماه اقامت در تهران تصمیم گرفت به قم عزیمت نمایند برخی از همراهان ایشان در مدرسه ی مثل آقایان توكلی و شفیعی و عسگر اولادی با این امر مخالف بودند و تمایل داشتند معظم له در تهران بماند ولی ایشان قاطعانه فرمود كه باید به قم بروم و مثل گذشته مشغول درس و بحث شوم روی این حساب برنامه ریزی برای این سفر صورت گرفت و در دهم اسفند ایشان به طرف قم حركت كرد و حدود دویست ماشین دیگر كه حامل اطرافیان دوستان ایشان بود و ما هم در میانشان بودیم به دنبال ایشان راه افتادیم مسیر حركت ما به جهت اینكه هنوز اتوبان تهران – قم افتتاح نشده بود از جاده ی قدیم بود تراكم زیاد ماشین باعث شدكه چند مورد برخورد و تصادف پیش بیاید كه ماشین آقای دكتر عارفی پزشك معالج حضرت امام مقداری صدمه دید ولی بحمدالله به كسی آسیبی نرسید طبق برنامه ریزی قبلی توقف كوتاهی در منظریه كردیم و پس از پذیرایی مختصر دوباره به راه افتادیم تا به قم رسیدیم جمعیت بسیار زیادی از خود قم و شهرهای دیگر كه سر به میلیون می زد برای استقبال آمده بودند برنامه ی اولیه این بود كه حضرت امام به حرم مطهر مشرف شود و در آنجا با مردم دیدار كند ولی ازدحام خارج از تصور مردم موحب شد كه ماشین حضرت امام از همان ورودی قم و در نزدیكی مسجد امام حسن (ع) كه در كنار مدینه العلم مرحوم آقای خویی قرار دارد به میانجمع استقبال كنندگان برود و مراسم استقبال از آنجا به طرف حرم مطهر آغاز شود تمام خیابان های مسیر حركت تا حرم ، مانند روز 12 بهمن مملو از جمعیت بود و حضرت امام در میان سیل مشتاقان به حرم رسید و پس از تشرف به حرم و زیارت عازم منزل شد
حضور میلیونی استقبال كنندگان و رعب و وحشت سردمداران رژیم
همان طور كه می دانید حضرت امام در موقعیتی قدم به خاك میهن گذاشت كه هنوز حكومت در اختیار طاغوت قرار داشت و شاه اگرچه فرار كرده بود ولی بی تردید با نخست وزیرش بختیار در تماس بود تا در صورت آرام شدن اوضاع و مساعد شدن شرایط دوباره بازگردد اما استقبال تاریخی و بی نظیر مردم كه سراسر كشور به تهران آمده بودند سران رژیم را غافلگیر كرد و روحیه ی ارتش و مقاماتی را كه هنوز دلبسته ی دستگاه بودند به شدت درهم شكست و ابتكارعمل و قدرت و جرات را از آنها گرفت و الا اگر كمی جرات و جسارت به خرج می دادند شاید می توانستند با دستگیری امام و قدری كشتار و خونریزی همان گونه كه در هفده شهریور و مقاطع دیگر مرتكب شدند جلوی پیروزی انقلاب و حركت مردم را بگیرند ولی خواست و مشیت خدا بر پیروزی این ملت تعلق گرفته بود و از این رو دشمنان خدا كر و كور و گنگ شدند و زمانی كه به ظاهر همه ی نیروهای مادی و سلاح و تجهیزات و امكانات را در اختیار داشتند كاری از دست شان برنیامد به هر حال حضرت امام به سلامت در میان سیل خروشان مردم به بهشت زهرا رسید و آن سخنرانی تاریخی و به یاد ماندنی را ایراد فرمود و بعد در مدرسه ی رفاه كه برای ایشان در نظر گرفته شده بود مستقر گردید از این زمان تا 22 بهمن بسیاری از مقامات رژیم و نظامیان از جمله همافرها مراتب همراهی خود را انقلاب و مردم اعلام نمودند و همین امر موجب شد تا روزهای پایانی مبارزه با كشتار و تلفات كمتر همراه شود
منبع:سید مصطفی سید صادقی ، خاطرات حجه الاسلام و المسلمین محمد جواد كشمیری ، تهران: مركز اسناد انقلاب اسلامی . صفحه .259 و 269